terug

Penpal

vrijdag 14 juni 2024

Een tijdje terug had ik me aangemeld bij een internationale website voor penpals, contacten om mee te schrijven dus. Het kwam door een tip die ik had gekregen vanwege mijn ‘project’ om de Portugese taal onder de knie te krijgen. Dat het nuttig zou zijn om in contact te komen met mensen die Portugees als moedertaal hebben. Toen ik me had aangemeld gebeurde er niet veel van belang; ik hengelde wat zonder resutaat en omgekeerd kwam er vooral veel spam uit Azië en Afrika. Mensen (tenminste ik neem maar aan dat het geen bots zijn) die helemaal geen Portugees spraken terwijl dat toch duidelijk de vraag was. Maar dat ebde weg en deze internationale onderneming raakte daarna snel in de versukkeling. Ik dacht er eigenlijk niet meer aan en ik had mij inmiddels gestort op plan B : een boek lezen in het het Portugees – dat valt nog niet mee dus daarmee kon ik wel weer een tijdje verder.

Totdat ik onlangs alsnog werd verrast doordat iemand zich als penpal-kandidaat aandiende. Een vriendelijke Braziliaanse die graag haar Engels wat wil bijspijkeren en die op haar beurt mij wil aanmoedigen om mijn beheersing van het Portugees te verbeteren. Dus nu schrijven we wat heen en weer. Over algemene dingen, wat voor weer het hier is, wat voor eetgewoonten we hebben, hoe het land eruit ziet, dingen waar ik niet over hoef na te denken, want het gaat erom de de taal te leren. Toch voorzie ik dat er wel een vriendschap uit zal groeien als het zo doorgaat, dat kan niet anders. Je kunt het per slot van rekening niet altijd over koetjes en kalfjes blijven hebben. We zijn mensen van vlees en bloed en geen doelmatige taalstudie-algoritmes. Vamos ver. Hoe zal het zijn om een band op te bouwen met iemand 10.000 kilometer verderop, die ik vermoedelijk nooit in ln levende lijve zal zien? Want een ontmoeting halverwege - kopje koffie in Kaapverdië? - behoort niet echt tot de mogelijkheden.

Daarmee verschilt het sterk van een contact waarbij de date of de ontmoeting centraal staat, het uur van de waarheid dat bepalend is voor het eventuele vervolg. Een kennismaking tête-à-tête die meer dan eens de genadeslag bleek te zijn voor verder contact. En dat dan ondanks het enthousiaste en veelbelovende mailcontact, dat eraan vooraf was gegaan, de lieve woorden, de verbazingwekkende overeenkomsten. Of wellicht juist daardóór, omdat in zo’n geval de hoopvolle verwachting het weer eens gewonnen had van realiteitszin… Maar dat dilemma is nu dus niet aan de orde, het blijft bij een schrijfcontact, althans dat is de bedoeling. En dat geeft een stukje klaarheid.

Anderzijds, ik heb een indruk van een persoon-in-het-echt altijd belangrijk gevonden. Het voelde van oudsher onwennig om met mensen om te gaan, per telefoon of in de apps, die ik nog nooit in levende lijve had gezien. Dan wilde ik zo iemand liefst toch een keer in de ogen hebben gekeken en een hand gegeven - al zijn we door de coronatijd meer vertrouwd geraakt met contact op afstand. Ik ben dan ook benieuwd of en hoe het zich verder zal ontwikkelen; het is onontgonnen terrein. Komt er een moment dat je bent uitgepraat, als je niet samen nieuwe ervaringen opdoet? Gaat het vervelen? Is het een kwestie van de juiste dosering? Of stap je op een gegeven moment toch in een vliegtuig om iemand te begroeten aan de andere kant van de oceaan? Dit alles is natuurlijk uiterst speculatief. O tempo vai dizer. :-P

geplaatst door Pelgrim - 1686 keer gelezen