Rituelen
donderdag 20 juni 2024
Treden in de voetsporen van Cees Nooteboom is wel het laatste wat ik wil met de titel van dit krabbeltje.
Wel moest ik aan zijn gelijknamige boek denken, toen ik vanmiddag een Frans echtpaar van zekere leeftijd wanhopig in de regen zag worstelen om hun satelliet juist gericht te krijgen.
Dat was niet een uur nadat ze zich hadden geïnstalleerd. Het was het allereerste wat ze deden, nadat ze een plekje hadden uitgezocht voor hun camper, helaas recht voor mijn neus. En het was op dat moment dat ik moest denken aan Rituelen.
Rituelen zo leert het boek ons, althans, dat kunnen we erin lezen als we willen, kunnen zowel vorm en zin aan het leven geven, maar kunnen ook verstarren; een wijsheid waar je trouwens dat boek niet voor hoeft te lezen.
Waar ik getuige van was, zou ik niet durven zeggen. In mijn ogen zag het er nogal dwangmatig uit: in de gietregen als allereerste activiteit proberen om je satelliet te richten voor een goed tv-signaal, maar voor mijn nieuwe overburen was het misschien het toppunt van zingeving.
Het is ze overigens niet gelukt op die plek, Mekka bleef onbereikbaar, en na een half uur heb ik ze naar een plek zonder bomen weten weg te bonjouren. 'Ça marche', zei ze met een brede glimlach, toen ik haar net tegenkwam. Zij blij, ik blij.
Ik was trouwens misschien helemaal geen getuige van een ritueel, al durf ik er mijn tv om te verwedden dat dit elke vakantie zo gaat. Misschien is er een veel prozaïscher verklaring. Misschien maskeert de tv wel het feit dat ze elkaar al jaren niets meer te zeggen hebben en zou het onverdraagbaar voor ze zijn als juist de vakantie dat aan het licht zou brengen; de vakantie als stoorzender.
O ja, ik moet natuurlijk nog een link leggen met daten. Nou vooruit, in het daten bedienen we ons natuurlijk ook van rituelen. Wat zijn de jouwe, zou ik nu kunnen vragen, maar dat doe ik niet; het moet niet te intiem worden.
Overigens is de plek tegenover mij nu bezet door een Duits echtpaar van zekere leeftijd. En dat ziet er echt heel intiem uit. Hij op een stoel, zij op een stoel, beiden een paar kilo meer, zeggen we op deze site, campingtafel ertussenin en allebei druk in de weer op hun smartphone, zeg maar de tv dus.
Overbodig advies: als dat je ooit overkomt op een eerste date, dat iemand op dat stomme ding gaat zitten kijken, haal dan direct een exit-ritueel uit de kast. Ik heb er zelf veel te lang mee gewacht. Wat is jouw exit-ritueel?
geplaatst door PlanB - 1579 keer gelezen
Vorige berichten
Punt
Zet hem nooit, zei onze Paulien zaliger.
Het was haar manier om te zeggen, natuurlijk met een talige metafoor, dat er in het leven maar zelden d
Daten in de digitale wereld
In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen
Ik was zijn muze
Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e