terug

Bij uitstel op de lange en korte baan is het moeilijk schuiven

vrijdag 19 juli 2024

Tussen alles, wat er op mijn programma staat, wat ik dagelijks, wekelijks of incidenteel zou moeten doen zitten acties met een verschillende prioriteit. En helaas zijn er ook zaken bij, waar ik mij echt voor moet zetten om het te doen of die mij tegen staan. Met een agenda in mijn computer, een soort digitaal Things to do lijstje dwing ik mijzelf alles tijdig aan te pakken. Een enkel agendapunt blijft wel eens wat langer open staan dan gewenst is. Terwijl ik andere zaken juist bewust naar voren haal.

Vorig jaar was het slotje van mijn koffer door onbekende oorzaken defect geraakt. Het lukte mij niet dit met een mini hangslot op te lossen; toen ik onlangs last minute een reisje boekte heb ik kort te voren maar een nieuwe koffer gekocht. Dan is het wel slim om een nieuwe code op het slot aan te brengen maar ik ben terughoudend met dingen waar een technische handeling voor nodig is. Na aansporing van een kennis – dat moet je wel doen – en na goed lezen van de gebruiksaanwijzing ging dat eigenlijk heel eenvoudig. De oude koffer heb ik met gezwinde spoed naar het milieuplein gebracht.

Kort na elkaar hoorde ik, dat twee mannen uit mijn netwerkje ernstig ziek zijn. De ene man heeft na long covid een herseninfarct gehad, de ander kreeg een half jaar geleden de diagnose ALS. Zij verblijven nu allebei in hetzelfde verzorgingscentrum. Ik twijfelde of ik hen moest gaan bezoeken. Bezoekjes aan ziekenhuizen, verzorgingshuizen, verpleeghuizen; het is net alsof ik een mogelijk perspectief krijg op mijn eigen toekomst. Toch heb ik de knoop doorgehakt, met een voor mij verrassend resultaat.

De man met ALS had al bezoek, maar dat stoorde niet. In tegendeel, gedrieën hebben we een half uur heel prettig kunnen praten. Ik was wel behoedzaam toen ik hem een hand gaf, de dame, die bij hem op visite was moest hem helpen met eten als was hij een klein kind. Verbaal was hij nog geheel de oude. Ook met zijn geheugen was niets mis. Een bezoek waar ik blij vandaan ging.

Hoe anders was dit bij de man die een herseninfarct had gehad! Ook bij hem waren (3) andere bezoekers, maar geen van ons kreeg echt contact met hem. Een van zijn bezoekers kende ik nog, hij en ik haalden mooie herinneringen op. Hoewel degene voor wie ik eigenlijk kwam mij niet herkende was het toch goed dat ik er geweest ben. Overigens had ik enige scepsis bij mijn wandeling naar de man die de tia had gekregen, hij en ik waren in het verleden een aantal keren bepaald niet “on speaking terms” geweest. Ditmaal had ik achteraf dus een goed gevoel aan het bezoek overgehouden door het gesprek met een van zijn andere contacten.

Dit alles zette mij aan het denken. Hoe vaak gebeurt het niet dat er iets in mijn omgeving gebeurt, waar ik eigenlijk op moet inspelen. Dan komt het voor, dat
Ik er geen zin in heb - Ik geen tijd heb - Ik niet weet hoe het aan te pakken - Er leukere dingen zijn om te doen. Natuurlijk zijn dit allemaal min of meer smoesjes.

Misschien is het zo, dat ik bij uitstel of nog erger bij afstel van iets wat ik eigenlijk moet doen op den duur mijzelf tegenkom. Als ik in de twee genoemde situaties in het verzorgingstehuis niet geluisterd had naar het stemmetje dat zei: Ga nu maar, dan zou het zomaar kunnen zijn, dat ik over enkele maanden mijn haren als spijt uit mijn hoofd trek, omdat deze personen het tijdelijke voor het eeuwige hebben verwisseld.

Hoe zou dat met daten en met het onderhouden van contacten in het algemeen zijn? Hoe vaak is er een situatie, waarin er een besluit genomen moet worden om een contact aan te gaan of af te wimpelen, maar waarin ik of de ander kiezen voor het uitstellen van dat besluit?
Wat zijn de gevolgen van die keuze? Voor mijzelf en voor de ander?

Ik denk dat er allerlei omstandigheden zijn, waarbij (enig) uitstel van handelen of beslissen gerechtvaardigd is. En het kan zelfs heel goed zijn, om niet zonder wat langer na te denken een knoop door te hakken. Zijn aan uitstellen ook grenzen verbonden?

geplaatst door Aktivo1 - 1701 keer gelezen