terug

Buren

maandag 1 juli 2024

De op een na laatste etappe van mijn Tour de France brengt me dit jaar naar de Gard.
Ik heb drie buren op mijn veldje. Wij zijn vier buren, moet ik zeggen. Wij vertegenwoordigen samen wat zich zoal aandient in het leven.
Links van mij. Jong gezin. Fransen. Papa, mama, meisje van een jaar of vier, vijf, ze kan al fietsen, en een afwisselend krijsende en kraaiende wolk van een baby. Ontspannen sfeer. Gelijkwaardigheid in de communicatie.
Rechts van mij. Jong gezin. Kaaskopjes. Papa, mama, jongetje van een jaar of drie en een stille baby. Ik ga dit gesprek echt niet nóg een keer voeren, hoor ik mama zeggen. Ik zou mama natuurlijk kunnen vertellen dat ze dit gesprek nog heel vaak gaat voeren, maar we zijn buren op een camping, dus dat doe ik niet, alhoewel ik in de loop van het gesprek, dat ze écht nog heel vaak gaat voeren verschillende keren in de verleiding kom. Ik hoor papa zo ongeveer om de zin tussenwerpsels invoegen als: snap je, begrijp je, luister, om eerlijk te zijn, enz. Allemaal frasen waarmee hij mama duidelijk wil maken dat ze een achterlijke debiel is die gewoon moet luisteren naar wat papa zegt. Als deze site over dertig jaar nog bestaat en wij allang aan de andere kant van het gras liggen of in rook zijn opgegaan, schrijft ze zich hier in.
Tegenover mij. Stel. Man en vrouw. Ook kaaskopjes, maar flink gerijpt. Geen kinderen, althans niet mee op vakantie. Wel de gitaar helaas. Beperkt repertoire. Wish you were here van Pink Floyd, The river van Bruce. En dat dan de hele dag door. Beetje de stijl van Gillian Welch met dit verschil dat zij kan zingen en haar partner geweldig gitaar kan spelen en hij het allebei niet kan. Maar zij maalt er niet om. Al is het van de caravan naar de wc en terug, ze lopen altijd hand in hand. Ware liefde.
En dan natuurlijk buur nummer vier. Moi. Alleen. En geloof me, een bus vol met geile singles die allemaal maar één ding willen, en dat staat niet op het programma van de singlereis, een bus vol met die singels uitgezonderd, vraagt iedereen zich af: waarom?
Waarom alleen en waarom alleen op vakantie? Ik weet het niet. Ik zou met enige regelmaat best in zo'n bus met hitsige singles willen zitten, maar voorlopig neem ik genoegen met mijn buren.
Ik zou bijna mijn vijfde buur vergeten. De dwergooruil. Hier heet hij le petit duc. Zijn of haar roep is heel mechanisch. Mensen die hem/haar voor het eerst horen, denken dat het een sensor is, maar het is een uil. Meestal een paartje. Zij roept hem en hij roept haar. En het houdt maar niet op.

geplaatst door PlanB - 1848 keer gelezen