terug

De Deelmaatschappij

vrijdag 26 juli 2024

Mijn Braziliaanse penpal heeft er na een maand alweer de brui aan gegeven. Dat is aan haar, en ik wens haar verder veel geluk toe. Maar voor mij toch weer tamelijk verbijsterend met hoeveel flexibiliteit iemand vandaag het ene, en morgen het andere kan voelen. Commitment is niet een heel sterk ontwikkelde karaktertrek bij sommige mensen die 'leven in het moment', zoals ook deze dame, die vorige week nog zo lyrisch schreef dat zij niet in toeval geloofde; dat de voorzienigheid ons bij elkaar had gebracht. Dus ik kon het wel zien aankomen. Sowieso had ik al wel gehoord dat de betreffende schrijfmaatjes-website meer over ‘romantische contacten’ gaat dan – zoals in dit geval - over elkaar helpen om een taal te leren. En eerlijk is eerlijk, ik zag al wel een leuk reisje naar een exotische bestemming in het verschiet ;-)... Maar het toeval wilde dat het anders liep.

De tijdelijke stroomversnelling bracht mij op de gedachte, hoe belangrijk het is om mijn ervaringen en wat mij bezig houdt in het leven, te kunnen delen met anderen. Ik zou deze blog niet kunnen schrijven als ik dacht dat niemand hem ging lezen, bijvoorbeeld. In feite spiegel ik mij voortdurend aan medemensen. Feedback, een duwtje in de rug doen wonderen. Ik denk ook aan de websites waarop mensen hun avontuurlijke vakantie kunnen delen (het eigentijdse equivalent van de ansichtkaart?) in de hoop volgers te krijgen. Of alleen al de populariteit van selfies, waar ook de lol gauw vanaf is als er geen ‘likes’ komen. Want een mens kan nou eenmaal niet in zijn eentje door het leven, zelfs Robinson Crusoë had zijn Vrijdag... en Chuck ‘Cast Away’ Noland had Wilson, bij gebrek aan beter. Het leven is nu eenmaal van weinig waarde als het niet gedeeld kan worden met familie, vrienden, of anders op facebook en instagram. Zoals een bevriende psycholoog het zegt, zonder verbinding gaat een mens dood.

Dat we sociale wezens zijn is weliswaar geen bijzonder origineel inzicht, maar ik werd door het virtuele uitstapje naar Brazilië weer eens met de neus op het feit gedrukt: De motivatie om een actief leven te leiden enerzijds en het kunnen delen daarvan anderzijds, horen bij elkaar als twee trommelstokken. Met het plotseling weer stoppen van het transatlantische mailcontact leek ook de lust om de Portugese taal onder de te knie krijgen, even in het niets te verdwijnen. Het doel had zich op slinkse wijze verplaatst van ‘het voorbereiden op een inspirerende reis” naar ‘een goed gesprek kunnen voeren met mijn penpal in São Paulo’. Niet zo gek natuurlijk, want daarmee werd het nut van deze onderneming ineens heel concreet: een vriendschap met iemand met een andere taal, uit een andere cultuur en daarmee ook allerlei interessante nieuwe vergezichten.

De oorspronkelijke doelen – het reizen, het avontuur, het contact met de locals zijn op het moment even ietwat verbleekt, maar dat trekt wel weer bij. En bovendien is het leren van een taal ook prima geheugentraining :-) Dus dat zit nog gewoon in het vat, elke dag een halfuur oefenen. Mettertijd levert het wel weer nieuwe belevenisssen en daarnee dan hopelijk weer nieuwe verhalen op om te delen. Met je 67e nog eens een nieuwe taal leren, een uitdaging maar met de slimme apps van tegenwoordig best te doen. Ik beveel het van harte aan :-P

geplaatst door Pelgrim - 1608 keer gelezen