Empathie – meevoelen, dat is moeilijk, ook in relatieland
maandag 15 juli 2024
Het komt vaker voor dan ik mij kan indenken, dat iemand waar ik contact mee heb ergens door geraakt wordt terwijl ik zelf als ik in die positie zou verkeren mijn schouders ophaal. Moet die ander zich daarom nu zo druk maken?
Ik denk, dat iedereen in zijn of haar leven een of meer dingen heeft, die in feite heilige huisjes zijn. Als iemand dat niet door heeft en niet door heeft, dat zo’n heilig huisje bijvoorbeeld op instorten staat of alleen maar aan het wankelen wordt gebracht kan het gruwelijk misgaan in een gesprek. Wanneer iets, dat heel gevoelig ligt genegeerd wordt of juist veel te erg benadrukt wordt is de toon gezet.
De bewoner van het huisje krijgt dan een behoorlijke opdoffer. Het is minstens even erg, als een vriend, kennis of partner iets aan de orde stelt waardoor een ander op pijnlijke wijze herinnerd wordt aan een gemis, aan iets wat hem of haar niet ten deel is gevallen of niet gelukt is. Een voorbeeld? Op verjaarsvisite begint een van de gasten over de kinderen of kleinkinderen, hoe ver die het in de maatschappij geschopt hebben.
Helaas zijn er in dat gezelschap ook personen, die in het geheel geen kinderen hebben ondanks de pogingen die er gedaan zijn om een gezin te stichten. Een andere verjaardagsgast heeft wel kinderen, maar een van hen is aan harddrugs verslaafd en is ook al een paar keer met de justitie in aanraking geweest. Weer een ander tobt nog steeds met een al volwassen kind, dat zwaar geestelijk en lichamelijk gehandicapt is, een waar zorgenkind.
Ik heb deze situaties helaas ook zelf beleefd; destijds was ik zes keer per jaar op verjaarsvisite, omdat bij deze verjaarsvisites alleen familieleden langs kwamen wist men van elkaar al, dat T. niet besproken moest worden. Alleen als er iets dringends met T. speelde werd hierover gecommuniceerd. Liever kwamen daar neutrale gespreksonderwerpen op tafel.
Empathie begint al in een heel vroeg stadium, en soms is er ook sprake van meevoelen als iemand uit mijn gezichtsveld verdwenen is. Ik leef erg mee met mijn ex-vriendin, die een paar jaar nadat onze relatie strandde ernstig ziek werd.
Wat is het goed te weten, dat er mensen zijn uit de familie – maar ook uit de kring van kennissen, die als er “stront aan de knikker is” aan mij denken. Trouwens, het is ook fijn dat mensen uit mijn netwerk met mij meeleven als er iets fijns in mijn leven gebeurt. Het is natuurlijk niet altijd rozengeur en maneschijn, maar de leuke dingen mogen toch ook belicht worden?
Als ik een vakantiereisje heb gemaakt en met goede bekenden en mijn familie mijn ervaringen deel, als ik een topweekend heb gehad, wat is het dan prettig om dat te delen. Het is met name geweldig, als de mensen, aan wie ik dit vertel, zich er in herkennen.
Wanneer ik anderzijds iemand voor de eerste keer ontmoet kan en mag ik die empathie niet verwachten, laat staan eisen. Het is al vaker hier gezegd, ook in blogs, bij een date moet nooit de wederzijdse sores breed uitgemeten aan bod komen. In een ontmoeting mogen weer geen gevoelens ontbreken, anders wordt het een aangekleed sollicitatiegesprek, wellicht is het handig vooraf te bedenken, tot hoever het uiten van die gevoelens kan gaan…
geplaatst door Aktivo1 - 1731 keer gelezen
Vorige berichten
Deel 2. Hoe maken we daten leuk(er)?
Na mijn eerste blog zijn de mannen aan de beurt. Wat vinden mannen nu echt van het daten met vrouwen? Waar lijkt het mis te gaan, wat ga
Daten met beperkingen
Wie een tijdje als single door het leven ging heeft vaak behoefte aan een nieuwe start in een vriendschap, die waar mogelijk uitloopt op een relati
Is het sociale verkeer thuis voor de buis?
Het is algemeen bekend dat je op straat geen risico's moet nemen, niet inhalen als je niet zeker weet of het kan. Dat geldt voor alle voertuigen wa