terug

In mijn straatje

zondag 14 juli 2024

Alles klopt. In mijn straatje heerst de zondagse rust van een niet heel zonnige dag, en ik ben gesloopt na twee dagen logees over de vloer. Als de liefdevolle aanwezigheid van dochter en kleindochter al zoveel impact heeft, hoe lang zal het dan duren eer die ‘vreemdeling die mij lief is en vertrouwd’ géén logee meer is maar een huisgenoot? Ach, waar is de tijd dat ik geen omkijken leek te hebben naar vier, vijf logees? ‘Die tijd heeft nooit bestaan, het is herinnerings-optimisme.’ Zegt mijn andere ik; de ik die mij altijd zal weerspreken.

Laatst zat ik in de trein te lezen. De twee medereizigers op de bank tegenover mij keken naar mijn boek toen ik het even wat hoger vasthield - en toen verbaasd, haast beschaamd naar mij. O ja. ‘Een helleveeg’ is de titel van mijn boek. Op de omslag staan hoofd en borsten van het mens getekend, zoals dat toen, in 1993, nog kon. Wat ik lees zijn ‘kritische notities’ over kunst, muziek, schrijverij en politiek, van journalist Martin van Amerongen. Wat de onbekende onwetenden tegenover mij zien, is een al wat oudere vrouw die erotische verhaaltjes leest in de trein. Ik laat het zo.

‘If you have been chosen,
It will do it by itself,
And it will keep on doing it,
Until you die,
Or it dies in you’
(uit: ‘So You Wanna Be A Writer’ door Charles Bukowski)

Laatst, toen mijn Leidse vriendin tegenover mij zat in de trein, gaf ze mij een boekje. ‘Jouw naam stond erop’, zei ze - wat ik pas begreep toen ik het boekje had uitgepakt. Er zijn immers wel boeken waar mijn naam in staat, als redacteur of als voorloper van wandelingen, maar tot hoofdauteur heb ik het (nog) niet geschopt. Het boekje bleek het verhaal te bevatten van een bijzondere wandeling, doorspekt met praktische en filosofische overwegingen. Grappig genoeg gebruikte mijn Leidse dochter woorden van gelijke strekking bij een boek dat ze mij gaf: ‘Mam, dit is speciaal voor jou geschreven.’ Ze heeft gelijk, mijn dochter. ‘De jaren’ van Annie Ernaux ís speciaal voor mij geschreven. Én voor iedereen die kind was in de jaren vijftig en zestig, én voor iedereen die, naast het verhaal, de schoonheid van de taal leest in een boek. Of in een blog. Of in een krantenartikel, een reclametekst, een kennismakings-mailtje. Lezen kan zoveel meer zijn dan woorden herkennen. En schrijven kan zoveel meer zijn dan in gelijkmatig Nederlands laten weten waar je tekst over gaat. AI zal nooit verder komen dan dat. Ik hoop nog steeds dat eenieder die zich schrijver waant na het intypen van de juiste zoekopdracht, dat zal beseffen.

Alles beweegt. In mijn straatje zal het een heksenketel zijn vanaf morgenochtend half zeven, zo’n zes weken lang. Sterke mannen zullen de verharding verwijderen, het zand, de plantvakken, de riolering. En andere sterke mannen zullen nieuwe riolering aanleggen, nieuw zand storten en gelijkmatig aanstampen, van de oude stenen en tegels een nieuw straatje maken, nieuwe plantvakken aanleggen. Alleen de bomen blijven staan. De lindebomen voor mijn flat, de berk en de sierappeltjes aan de overkant. De altijd vrolijke halsbandparkieten kunnen hun feestjes blijven vieren, elke avond weer. En ik zal het slagveld van de dag overzien vanaf mijn balkon, en blij zijn dat voor wie de dag vroeg begint, die dag ook vroeg eindigt. Vanaf vier uur ‘s middags kan ik weer rustig buiten zitten lezen.

geplaatst door RodeJas - 2028 keer gelezen