terug

Gedachtentrein

dinsdag 13 augustus 2024

Daar de meesten van ons een alleenstaand bestaan lijden, zitten we dus regelmatig met ons Zelf opgescheept. Er zijn mensen die hun Zelf niet uit kunnen staan en dus snel op zoek gaan naar andere mensen die hun innerlijke stem kunnen overstemmen. Het andere uiterste zijn diegenen, die heel erg genieten van hun eigen Zelf, en het vervelend vinden als dat in de rede gevallen wordt door een extern persoon.

De meeste mensen, en ook ik, zitten daar ergens tussenin. Na een dag werken en voortdurend met andere mensen te moeten overleggen, kan ik er best wel van genieten om 's avonds lekker met mijn Zelf door de duinen te fietsen. Maar als ik vrij ben en al de hele dag naar mijn eigen gedachten heb moeten luisteren, verlang ik erg naar andermans gedachten en gevoelens.

Hoe mooi zou het zijn als ik nu uit de badkamer kom en opeens zit daar mijn Lief aan de eettafel en kunnen we heerlijk samen bomen over de soep, de politiek en de kunsten! Maar goed, zover is het nog niet en in de tussentijd heb ik wat andere oplossingen om dit verlangen te bedaren.

Gelukkig heb ik -al sinds ik negen jaar oud ben- penvrienden met wie ik intensieve briefwisselingen onderhoud en die afkomstig zijn van alle continenten! Zo is er een meneer in Azie die net als ik gek is van arthouse films. Telkens als ik weer een film met een absurdistische plot heb gezien, stuur ik hem snel een enthousiaste beschrijving en gaat hij hem gelijk ook kijken! Ook is er een dame in Rusland -nee geen fan van Putin, een normaal mens- die net als ik avontuurlijk is en de bossen intrekt om het natuurschoon te bewonderen en daar gedichten over te schrijven die ze mij met foto en al mailt! In Amerika heb ik dan weer een penpal die in een helicopter over de grandcanyon vliegt en allerlei data aan mij en het regionale knmi en landbouw instituut levert:)

Kortom, deze vriendschappen zijn voor mij erg belangrijk en ik kan me er ook al op verkneukelen als ik iets indrukwekkends heb ontdekt, te horen hoe zij dit vinden. Zouden deze vriendschappen eronder te lijden krijgen als het moment aanbreekt dat ik dit ook aan mijn Lief kan vertellen? De frequentie en lengte van mijn brieven zal zeker verminderen, net zoals dat gebeurt wanneer ik opgeslokt wordt door verhuizingen of een project op mijn werk.

Maar het fijne is ook wel, dat de draad ook na jaren zo weer op te pakken is. Vandaag bijvoorbeeld stuurde een oude penpal me foto's van de perzikenoogst in zijn tuin, na vijf jaar radiostilte en waren we direct weer in een inspirerende dialoog beland:) Mijn geest is heel getraind om zó, floeps, op zijn Train-of-thoughts te springen en een paar uur mee te liften!

Hebben jullie ook weleens ervaren hoe je met sommige mensen de draad heel snel weer oppakt?

geplaatst door 0ptimist - 2249 keer gelezen