terug

Vlinders

donderdag 15 augustus 2024

In het kader van Selfdating was ik gisteren met mezelf aan de wandel. Ik had iets te doen in Enschedé, dus een gelegenheid om er een tochtje van te maken. Even verderop, bij Gronau (gelijk Duits bier kopen) stroomt de Dinkel. Ik had voor mij en mezelf een route uitgezet: langs de Dinkel tot Lösser, dan oostwaarts en door het Gildehauser Venn en via de Dreiländersee weer terug. Maar het beoogde pad door het veenmoeras... was er niet. En dat gaf een welkome avontuurlijke toets aan de onderneming. In het natte veen hielden de voeten het natuurlijk niet droog en dat was feitelijk mooi meegenomen op deze hete dag. Overvloedig groen overheerst in deze tijd van het jaar, de bloemenpracht is alweer over de top heen. Maar de heide kleurt alweer paars en zo is er altijd wel wat moois te zien. Bovendien had ik goede hoop vandaag bijzondere vlindertjes te ontmoeten. Zoals de fraaie koninginnepage die mij werd beloofd op het informatiepaneel van de Naturschutzbehörde.

Ik had de auto (met het Duitse bier erin) geparkeerd bij een brug over de dinkel. Een lokale dame had mij zien al zien scharrelen met rugzak en camera en de juiste inschatting gemaakt: een natuurgekkie die komt wandelen bij de Dinkel. Zij had zich strategisch opgesteld op de brug in het was mij duidelijk dat ik er niet langs zou komen zonder een woordenwisseling. “Vroeger liep hier een pad langs het water,” begon ze ongevraagd, alsof ik dat pad zocht. “...dat waren wij zo gewend en we wilden het zo houden”. Ik had al gezien dat het pad nu enkele tientallen meters verderop loopt. Een fraai aangelegd pad overigens, meanderend door oeverbos en met vlonders over draslanden. Een voorbeeldig compromis tussen natuur en recreatie. Maar de mevrouw vond het maar niks. “2000!” zei ze met een veelbetekenende blik. Ik wees op de welig tierende brandnetels en dat gericht natuurbeheer hier voor meer variatie gaat zorgen. Goed voor de vlindertjes. “Dit is toch ook groen?” Ja het is ook groen, einde gesprek. Van waardplanten had ze weinig benul ben ik bang. Gelukkig konden we nog wel lachen om het wederzijdse onbegrip.

Vlindertjes lieten zich deze dag, net als andere dagen, nauwelijks zien ondanks de hoogzomerse warmte. Een handvol witjes, een enkel zandoogje, dat was het schamele resultaat van 6 uur lopen in het zinderende coulissenlandschap. Zal op een dag ook het vrolijke koolwitje een bijzonderheid worden...? Of gaat het tij nog gekeerd worden...

Hier in datingland ondertussen geen gebrek aan vlinders, het lijkt van lieverlee het nieuwe normaal te worden, maar misschien is dat omdat ik hier al wat langer kom. Kleurrijk fladderen we hier rond en hoe langer we rondfladderen, hoe lastiger het wordt om ons te laten vangen. Ook in andere blogs valt regelmatig te lezen: ik heb een goed leven, alles prima voor elkaar, ik ben vrij... hoe zal dat gaan met een relatie? Die onzekerheid hoort er gewoon bij, maar het is minder vanzelfsprekend geworden om dat te accepteren. En dat geldt voor mij, maar zeker ook voor de aardige vrouwen die ik ontmoet. Het lukt ons niet om over de drempel te komen. Al te romantische noties van partnerschap en onvoorwaardelijke liefde zijn door opgedane ervaringen getemperd. En alles went, ook het alleen-zijn, en met een warm bad op z’n tijd valt ook goed te leven. Maar... de laatste regel van zo’n ode aan de heroverde vrijheid luidt meestal toch zoiets als ...maar liefst zou ik nog eens vlinders in mijn buik willen voelen :-P

geplaatst door Pelgrim - 1851 keer gelezen