Een feestje om niet te missen en om nooit te vergeten
maandag 2 september 2024
Ik ben zaterdag 31 augustus 2024 twee en een half uur getuige geweest van een bijzondere reünie op en in een cultureel maritiem media-erfgoed. Daarvoor fietste ik in anderhalf uur naar Amsterdam, met de pont voer ik over het IJ naar de NDSM-kade. Hier ligt het Veronicaschip nu al weer een aantal jaren, van donderdag tot en met zondag kan iedereen die het wil het binnen en buiten bekijken en er wat eten of drinken.
Snel fiets op slot gezet en toen letterlijk de boot in. Iedereen kon vrijuit naar binnen, er stond een standje waar men souvenirs van stichting Norderney (de oorspronkelijke naam van de boot) kon kopen. Vandaag was de laatste uitzending van Veronica 50 jaar geleden. Omdat ik eerder in een deel van de boot geweest wist ik wel hoe dit beroemde schip in elkaar zit. Op het dek boven de studioruimte was een prima plaatsje vrij, beter kon eigenlijk niet. Eerst een heerlijke bak koffie, ter plekke van echte bonen gemalen en mijn dag kon op dat moment eigenlijk al niet meer stuk. Het viel mij direct op dat alle bezoekers en medewerkers zo blij waren, de gezelligheid spatte er af. In de kajuit en in het vooronder hingen overal foto’s uit het verleden, en nu was het wachten op de coryfeeën uit de rijke historie van de zeezender. Er waren in die 50 jaar al velen overleden, maar Ad Bouman(77) en Ad Roland (78, bijnaam Adje Patatje) waren van de partij. Opmerkelijk was de vriendelijkheid van Ad Bouman, en de bekwame manier, waarop hij met het mengpaneel omging. De oudjes doen het nog best! Na zoveel jaar was hij helemaal in zijn element achter de knoppen. Dankzij een medebezoekster sta ik met deze Ad op de foto.
Intussen stroomde de boot vol. Maar het bleef leuk druk, iedereen ging respectvol met elkaar om. Ik raakte met wildvreemde mensen in gesprek. Een echtpaar uit Leeuwarden, naast mij een stel uit Den Haag, mijn “tafeldame” uit A’dam, er waren zelfs Belgen bij. Het viel mij op, dat de oud-medewerkers van de piraat zo toegankelijk waren, oké, er stond wel een klein afzetlint rond de mengpanelen, maar wie wilde kon gewoon naar de dj lopen en foto’s maken. Er werden zelfs boeken gesigneerd. De leeftijd van de meeste bezoekers was voor mij geen verrassing. Meest 70 plus. Velen hadden een speciale oufit, ze droegen oude shirts uit het rijke verleden van de zeezender. En bijna iedereen had een camera of smartphone bij de hand.
Iemand seinde mij in dat Tineke de Nooij uit Hilversum gearriveerd was. Er ging wat door mij heen, toen ik haar zag binnenkomen met een rollator, ze verblijft nu in het Rosa Spierhuis, een soort woonzorgcentrum exclusief voor mensen uit de media – en theaterwereld. Het lukte haar niet de trap naar het vooronder af te dalen, (trouwens, overal in het schip waren gevaarlijke afstapjes) waardoor de uitzending met haar anders verliep dan gepland. Maar, elk nadeel hep zijn voordeel; daardoor was het gemakkelijker haar te fotograferen, ook met haar sta ik op de prent. Bijzonder, zowel mijn schoondochter als mijn zus heten ook Tineke. Ook heeft Tineke de Nooij een boek dat ik al jaren in bezit heb over Veronica gesigneerd. Wat straalde Tineke veel levensvreugde uit!
Wat is mij in totaliteit opgevallen? Als er een grote groep mensen bijeen is die elkaar voor het merendeel niet kennen is een goede sfeer heel wel mogelijk. Wanneer men er met de juiste intentie naar toe gaat en ook open staat voor elkaar. Het hoeven dan geen diepgaande gesprekken te zijn, maar om met elkaar herinneringen te delen is heel fijn. Wanneer mensen ergens met hetzelfde doel naar toe gaan en open staan voor elkaar kunnen er heel prettige contacten zijn, ook zijn die maar vluchtig.
In wezen kregen al die mensen in die paar uur ongemerkt een band met elkaar, misschien was die al in wording voordat ze via de loopplank de boot betraden. Verder werkte het weer die dag bijzonder goed mee. Niet te warm, droog, niet te veel wind, alles was perfect.
Wat miste ik? Ik had het euforische gevoel graag willen delen met een maatje. Toen ik op de fiets richting pont en daarna naar Haarlem reed wilde ik over mijn gevoelens graag met iemand praten. En dat ging niet. Af en toe pinkte ik een traantje weg van vreugde vanwege deze geweldige dag. Thuisgekomen heb ik gauw de foto’s gedownload. Een mooie herinnering. Misschien zweem ik in nostalgie, een stukje jeugdsentiment; maar dit waren wel mensen, die voor de radio-omroep van veel betekenis zijn geweest.
geplaatst door Aktivo1 - 2351 keer gelezen
Vorige berichten
Single Story: de klusser
"Koffie. Goed heet. Dat is de basis. Net als een fundering. Als de fundering niet deugt, verzakt de hele boel. Simpel."
"Dat is het nou met die datingsites. De fundering deugt vaak niet. Je ziet een foto, je leest een tekst. 'Houdt van lange gesprekken.' Wat is een lang gesprek? Is dat een gesprek over de vraag of je beter 10mm- of 12mm-pluggen moet gebruiken voor een gipswand? Want daar kan ik uren over praten. Dan heb je een nuttig gesprek. Dan kom je ergens."
"Maar meestal bedoelen ze dat niet. Ze bedoelen... gevoelens. Alsof dat een onderwerp is. Een gevoel is geen onderwerp. Een gevoel is een gevolg. Je voelt je voldaan als die nieuwe schutting perfect waterpas staat. Je voelt je gefrustreerd als je een schroef doldraait. Dat is toch logisch? Daar hoef je toch niet over te praten?"
"Profieltekst... wat moet je daar nou in zetten? 'Man, 62, twee rechterhanden.' Dat dekt de lading. Kan een dak repareren, een lekkende kraan fiksen en een complete keuken installeren. Zegt toch meer dan 'Ik houd van de herfstzon'? Wat moet je met de herfstzon als je dak lekt? Dan word je nat."
"Laatst een date gehad. Leuke vrouw, niks mis mee. We zaten hier. Ze vroeg: 'Wat doet het met je, zo alleen zijn na al die jaren?' Ik zeg: 'Niks. Ik verveel me niet. Er is altijd wel wat te doen in huis.' Ze keek me aan alsof ze water zag branden. Ik snapte er niks van. Ik heb de week ervoor nog de hele badkamer opnieuw gevoegd. Perfect gedaan, kan zo in een folder. Ik was trots. Dat is toch een gevoel?"
"Ze zoeken een man die 'zijn zachte kant durft te tonen'. Wat is dat, een zachte kant? Is dat die verweerde huid op mijn knokkels na een dag straten? Nee, die is hard. En dat is maar goed ook."
"Ze willen een man die 'zich kwetsbaar opstelt'. Kwetsbaar. Een synoniem voor 'slecht voorbereid'. Als ik een project begin, zorg ik dat ik al het materiaal heb. Dat ik een plan heb. Ik ga toch niet halverwege met mijn handen in het haar zitten omdat ik de handleiding niet heb gelezen? Dat is kwetsbaar. En vooral ook heel dom."
"Mijn profiel is eerlijk. Foto van mij naast de veranda die ik zelf heb gebouwd. Trots als een aap. Dat ben ik. Wat je ziet, is wat je krijgt. Geen verborgen gebreken. Alles is degelijk. Gebouwd om lang mee te gaan. Maar ze gaan liever voor een man die een gedicht kan voordragen. Succes daarmee als je warmtepomp het begeeft in de winter."
"Iemand vroeg me laatst: 'Heb je eigenlijk een vaste openingszin als je een eerste bericht stuurt op die datingsite van jou?'"
"Zeker. 'Leuk profiel. Je staat alleen niet helemaal waterpas op de foto.”
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet... ?
Zijn armen spreken!
Er zijn verschillende omhelzingen die een man je kan geven en ze betekenen wat anders.
Meestal hebben vrouwen niet door wat voor omhelzing ze krijgen of het wordt verkeerd uitgelegd.
Wat niet helpt, is dat vrouwen meer aandacht geven aan berichtjes, telefoontjes, complimentjes. Dat is een risico want mooie woorden kan iedereen spuien.
Wat een man voor je voelt, spreekt hij uit door acties, en met zijn armen!
De vriendschappelijke omhelzing heeft niet veel om het lijf. Amper meer dan één arm om je schouders waarbij hij erop let dat zijn lichaam het jouwe niet raakt. Het duurt heel kort en je dan krijg je een klopje op de rug ten teken dat het genoeg is.
Het geeft aan dat hij geen romantische interesse heeft in je.
Bij de voorzichtige omhelzing komen wel allebei zijn armen om je heen maar het is ook kort en voelt een beetje vreemd.
Zo’n omhelzing waarbij je later denkt, “Wat was dit?”
Dit is van een man die nog niet zeker is over je. Hij wil ervaren hoe het is om je vast te houden, te ruiken, je warmte te voelen.
Er is wel aantrekkingskracht, maar die is pril en zit meer in zijn hoofd dan in zijn lijf.
Zijn handen blijven ook op een veilige plek: in je taille of bovenrug, maar niet lager. De onderrug is intiem, persoonlijk, en daar komt dit nog niet.
Het belangrijkste is wat er hierna gebeurt. Kijkt hij je aan of kijkt hij weg? Hoe kijkt hij? En ook, blijf je erna aandacht krijgen, samen praten? Dan kan het meer worden. Een man investeert namelijk niet als hij voelt dat er niets in zit.
De volgende is een langer durende omhelzing.
Als hij met de andere nog de kat uit de boom keek, dan laat hij dat hier gaan. De aantrekkingskracht komt niet meer uit zijn hoofd maar uit zijn hart. Iets in hem trekt hem naar jou toe.
Wederom beide armen om je heen, je voelt zijn borstkas tegen je aan en geen ongemakkelijke afstand tussen jullie lichamen.
Hij laat je niet meteen weer los en als hij dat uiteindelijk doet, is er een momentje van oogcontact. Je voelt de spanning in de lucht!
Dit is de omhelzing van een man die jou echt leuk vindt. Hij is in je geïnteresseerd en voelt hij aangetrokken tot je op een manier die een heel stuk verder gaat dan bij de vorige.
Ook fysiek is dit anders. Zijn hartslag is snel, feel-good hormonen gieren door zijn brein, en hij denkt nergens meer aan. Alleen aan jou.
Hij laat je nu in zijn ‘bubbel’. Mannen omhelzen je niet -of niet langer dan nodig- als je voor hem niet belangrijk bent.
Zijn armen zijn nu ook wat strakker om je. Als zijn handen dan ook nog op je onderrug liggen, dan zegt dat echt heel veel. Dat is persoonlijk territorium en intiem. Het is niet seksueel, wel romantisch.
Als zijn handen wat hoger blijven, is hij misschien nog wat twijfelend.
Maar als ze maar iets lager gaan, als hij je net nog wat dichter naar zich toetrekt, zegt het zonder woorden dat hij je dichtbij wil hebben.
Dit is de omhelzing waar een man later aan denkt. Je bent in zijn hoofd en zijn wereld.
Er zit wel wat controle op. Hij laat je binnen, maar tot bepaalde hoogte. Het is aantrekkingskracht met grenzen. Er is nog een veiligheidsnet.
Bij de wanhopige omhelzing is de controle weg. Hij denkt niet meer, hij voelt! Dit is een emotionele investering.
Hij wil je vasthouden, dichtbij zich hebben, alsof ie bang is je kwijt te raken. Dit is de omhelzing van een man die jou echt wil. Hij voelt zich niet slechts aangetrokken of geïnteresseerd. Hij gaat helemaal voor je!
Inwendig woedt er een storm in hem. Zijn hart gaat tekeer, zijn armen zijn strak om je heen, mogelijk legt hij zijn gezicht in je haar.
Nu laat hij je op een nog dieper emotioneel niveau binnen waardoor hij ook kwetsbaarder is.
Hij laat je een stuk van zichzelf zien wat de meeste mensen nooit zullen zien. Omdat hij je vertrouwt. Als je hem op dit moment afwijst, is de kans groot dat dit nooit meer gebeurt.
Deze omhelzing zul je niet altijd krijgen, maar wel op bijzondere momenten.
Nog dieper is de beschermers omhelzing. Dit is heel persoonlijk, kwetsbaar en emotioneel naakt.
Hij laat je niet zien wat hij voelt, maar wie hij is. Dat hij ervoor zorgt dat niets jou kan kwetsen. Hij beschermt je, maakt dat je veilig bent. Hij creëert een veilige ruimte voor je waar jij kunt ‘zijn’. Dat is magisch, want om dat te doen moet hij écht van je houden en je helemaal vertrouwen. Hij is niet langer een man, hij is jouw man. En hij ziet jou als zijn vrouw.
Emotioneel is dit zo diep dat zijn zenuwstelsel kalmeert. Zijn ademhaling wordt rustig, zijn hartslag stabiliseert.
Zijn armen helemaal om je heen, stevig maar zacht, sterk maar veilig. Eén hand op je onderrug en één op je hoofd of nek. Dit is het meest intieme, beschermende wat een man je kan geven.
Zijn kin rust hij op je hoofd of hij legt zijn gezicht in je haar. Dat is belangrijk, het geeft aan dat hij je claimt. Niet op een enge manier, maar op een manier die zegt dat hij helemaal voor je gaat, je vertrouwt, beschermt, voor je vecht als het moet. Dat hij van je houdt.
Als je dit als vrouw kunt ontvangen, is dat fantastisch!
Je bent niet langer twee mensen die een moment delen, maar twee mensen die één worden.
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...