terug

Een feestje om niet te missen en om nooit te vergeten

maandag 2 september 2024

Ik ben zaterdag 31 augustus 2024 twee en een half uur getuige geweest van een bijzondere reünie op en in een cultureel maritiem media-erfgoed. Daarvoor fietste ik in anderhalf uur naar Amsterdam, met de pont voer ik over het IJ naar de NDSM-kade. Hier ligt het Veronicaschip nu al weer een aantal jaren, van donderdag tot en met zondag kan iedereen die het wil het binnen en buiten bekijken en er wat eten of drinken.

Snel fiets op slot gezet en toen letterlijk de boot in. Iedereen kon vrijuit naar binnen, er stond een standje waar men souvenirs van stichting Norderney (de oorspronkelijke naam van de boot) kon kopen. Vandaag was de laatste uitzending van Veronica 50 jaar geleden. Omdat ik eerder in een deel van de boot geweest wist ik wel hoe dit beroemde schip in elkaar zit. Op het dek boven de studioruimte was een prima plaatsje vrij, beter kon eigenlijk niet. Eerst een heerlijke bak koffie, ter plekke van echte bonen gemalen en mijn dag kon op dat moment eigenlijk al niet meer stuk. Het viel mij direct op dat alle bezoekers en medewerkers zo blij waren, de gezelligheid spatte er af. In de kajuit en in het vooronder hingen overal foto’s uit het verleden, en nu was het wachten op de coryfeeën uit de rijke historie van de zeezender. Er waren in die 50 jaar al velen overleden, maar Ad Bouman(77) en Ad Roland (78, bijnaam Adje Patatje) waren van de partij. Opmerkelijk was de vriendelijkheid van Ad Bouman, en de bekwame manier, waarop hij met het mengpaneel omging. De oudjes doen het nog best! Na zoveel jaar was hij helemaal in zijn element achter de knoppen. Dankzij een medebezoekster sta ik met deze Ad op de foto.

Intussen stroomde de boot vol. Maar het bleef leuk druk, iedereen ging respectvol met elkaar om. Ik raakte met wildvreemde mensen in gesprek. Een echtpaar uit Leeuwarden, naast mij een stel uit Den Haag, mijn “tafeldame” uit A’dam, er waren zelfs Belgen bij. Het viel mij op, dat de oud-medewerkers van de piraat zo toegankelijk waren, oké, er stond wel een klein afzetlint rond de mengpanelen, maar wie wilde kon gewoon naar de dj lopen en foto’s maken. Er werden zelfs boeken gesigneerd. De leeftijd van de meeste bezoekers was voor mij geen verrassing. Meest 70 plus. Velen hadden een speciale oufit, ze droegen oude shirts uit het rijke verleden van de zeezender. En bijna iedereen had een camera of smartphone bij de hand.

Iemand seinde mij in dat Tineke de Nooij uit Hilversum gearriveerd was. Er ging wat door mij heen, toen ik haar zag binnenkomen met een rollator, ze verblijft nu in het Rosa Spierhuis, een soort woonzorgcentrum exclusief voor mensen uit de media – en theaterwereld. Het lukte haar niet de trap naar het vooronder af te dalen, (trouwens, overal in het schip waren gevaarlijke afstapjes) waardoor de uitzending met haar anders verliep dan gepland. Maar, elk nadeel hep zijn voordeel; daardoor was het gemakkelijker haar te fotograferen, ook met haar sta ik op de prent. Bijzonder, zowel mijn schoondochter als mijn zus heten ook Tineke. Ook heeft Tineke de Nooij een boek dat ik al jaren in bezit heb over Veronica gesigneerd. Wat straalde Tineke veel levensvreugde uit!

Wat is mij in totaliteit opgevallen? Als er een grote groep mensen bijeen is die elkaar voor het merendeel niet kennen is een goede sfeer heel wel mogelijk. Wanneer men er met de juiste intentie naar toe gaat en ook open staat voor elkaar. Het hoeven dan geen diepgaande gesprekken te zijn, maar om met elkaar herinneringen te delen is heel fijn. Wanneer mensen ergens met hetzelfde doel naar toe gaan en open staan voor elkaar kunnen er heel prettige contacten zijn, ook zijn die maar vluchtig.
In wezen kregen al die mensen in die paar uur ongemerkt een band met elkaar, misschien was die al in wording voordat ze via de loopplank de boot betraden. Verder werkte het weer die dag bijzonder goed mee. Niet te warm, droog, niet te veel wind, alles was perfect.

Wat miste ik? Ik had het euforische gevoel graag willen delen met een maatje. Toen ik op de fiets richting pont en daarna naar Haarlem reed wilde ik over mijn gevoelens graag met iemand praten. En dat ging niet. Af en toe pinkte ik een traantje weg van vreugde vanwege deze geweldige dag. Thuisgekomen heb ik gauw de foto’s gedownload. Een mooie herinnering. Misschien zweem ik in nostalgie, een stukje jeugdsentiment; maar dit waren wel mensen, die voor de radio-omroep van veel betekenis zijn geweest.

geplaatst door Aktivo1 - 2669 keer gelezen