Een feestje om niet te missen en om nooit te vergeten
maandag 2 september 2024
Ik ben zaterdag 31 augustus 2024 twee en een half uur getuige geweest van een bijzondere reünie op en in een cultureel maritiem media-erfgoed. Daarvoor fietste ik in anderhalf uur naar Amsterdam, met de pont voer ik over het IJ naar de NDSM-kade. Hier ligt het Veronicaschip nu al weer een aantal jaren, van donderdag tot en met zondag kan iedereen die het wil het binnen en buiten bekijken en er wat eten of drinken.
Snel fiets op slot gezet en toen letterlijk de boot in. Iedereen kon vrijuit naar binnen, er stond een standje waar men souvenirs van stichting Norderney (de oorspronkelijke naam van de boot) kon kopen. Vandaag was de laatste uitzending van Veronica 50 jaar geleden. Omdat ik eerder in een deel van de boot geweest wist ik wel hoe dit beroemde schip in elkaar zit. Op het dek boven de studioruimte was een prima plaatsje vrij, beter kon eigenlijk niet. Eerst een heerlijke bak koffie, ter plekke van echte bonen gemalen en mijn dag kon op dat moment eigenlijk al niet meer stuk. Het viel mij direct op dat alle bezoekers en medewerkers zo blij waren, de gezelligheid spatte er af. In de kajuit en in het vooronder hingen overal foto’s uit het verleden, en nu was het wachten op de coryfeeën uit de rijke historie van de zeezender. Er waren in die 50 jaar al velen overleden, maar Ad Bouman(77) en Ad Roland (78, bijnaam Adje Patatje) waren van de partij. Opmerkelijk was de vriendelijkheid van Ad Bouman, en de bekwame manier, waarop hij met het mengpaneel omging. De oudjes doen het nog best! Na zoveel jaar was hij helemaal in zijn element achter de knoppen. Dankzij een medebezoekster sta ik met deze Ad op de foto.
Intussen stroomde de boot vol. Maar het bleef leuk druk, iedereen ging respectvol met elkaar om. Ik raakte met wildvreemde mensen in gesprek. Een echtpaar uit Leeuwarden, naast mij een stel uit Den Haag, mijn “tafeldame” uit A’dam, er waren zelfs Belgen bij. Het viel mij op, dat de oud-medewerkers van de piraat zo toegankelijk waren, oké, er stond wel een klein afzetlint rond de mengpanelen, maar wie wilde kon gewoon naar de dj lopen en foto’s maken. Er werden zelfs boeken gesigneerd. De leeftijd van de meeste bezoekers was voor mij geen verrassing. Meest 70 plus. Velen hadden een speciale oufit, ze droegen oude shirts uit het rijke verleden van de zeezender. En bijna iedereen had een camera of smartphone bij de hand.
Iemand seinde mij in dat Tineke de Nooij uit Hilversum gearriveerd was. Er ging wat door mij heen, toen ik haar zag binnenkomen met een rollator, ze verblijft nu in het Rosa Spierhuis, een soort woonzorgcentrum exclusief voor mensen uit de media – en theaterwereld. Het lukte haar niet de trap naar het vooronder af te dalen, (trouwens, overal in het schip waren gevaarlijke afstapjes) waardoor de uitzending met haar anders verliep dan gepland. Maar, elk nadeel hep zijn voordeel; daardoor was het gemakkelijker haar te fotograferen, ook met haar sta ik op de prent. Bijzonder, zowel mijn schoondochter als mijn zus heten ook Tineke. Ook heeft Tineke de Nooij een boek dat ik al jaren in bezit heb over Veronica gesigneerd. Wat straalde Tineke veel levensvreugde uit!
Wat is mij in totaliteit opgevallen? Als er een grote groep mensen bijeen is die elkaar voor het merendeel niet kennen is een goede sfeer heel wel mogelijk. Wanneer men er met de juiste intentie naar toe gaat en ook open staat voor elkaar. Het hoeven dan geen diepgaande gesprekken te zijn, maar om met elkaar herinneringen te delen is heel fijn. Wanneer mensen ergens met hetzelfde doel naar toe gaan en open staan voor elkaar kunnen er heel prettige contacten zijn, ook zijn die maar vluchtig.
In wezen kregen al die mensen in die paar uur ongemerkt een band met elkaar, misschien was die al in wording voordat ze via de loopplank de boot betraden. Verder werkte het weer die dag bijzonder goed mee. Niet te warm, droog, niet te veel wind, alles was perfect.
Wat miste ik? Ik had het euforische gevoel graag willen delen met een maatje. Toen ik op de fiets richting pont en daarna naar Haarlem reed wilde ik over mijn gevoelens graag met iemand praten. En dat ging niet. Af en toe pinkte ik een traantje weg van vreugde vanwege deze geweldige dag. Thuisgekomen heb ik gauw de foto’s gedownload. Een mooie herinnering. Misschien zweem ik in nostalgie, een stukje jeugdsentiment; maar dit waren wel mensen, die voor de radio-omroep van veel betekenis zijn geweest.
geplaatst door Aktivo1 - 2603 keer gelezen
Vorige berichten
Zijn specifieke kenmerken van een dier of vrouw zichtbaar?
Soms wel. Runderen, schapen en geiten dragen allemaal oormerken, als registratie van wie deze dieren zijn. De herkenning van een afzonderlijke koe gaat via een transponderband. Dat zorgt ervoor dat de boer de koe herkent bij de melkrobot. Katten en honden worden gechipt. Dat zie je niet aan de buitenkant, omdat de chip onder de huid wordt ingebracht. Behalve chippen kan (moet) de eigenaar het dier ook inschrijven bij een databank. Dat scheelt veel zoekgeraakte katten, die anders in een asiel terecht komen. Dat gebeurt vooral in de zomer wanneer katten ontsnappen doordat een buitendeur of raam openstaat om het huis te luchten.
Bij kleine kinderen op een druk strand heb ik weleens een polsbandje gezien bij een kind met hun voornaam en het telefoonnummer van de ouders erop vermeld. Dat is bedoeld voor als het kindje in een onbewaakt ogenblik zoek raakt. Bij volwassen vrouwen in India zijn er uiterlijke kenmerken die iets vertellen over haarzelf. Veel vrouwen hebben een stip op hun voorhoofd net boven de ogen. Het is een 3e oog, ter bescherming. Het geeft de mannen aan dat de dame getrouwd is
In het verleden droegen sommige vrouwen in Nederland zwarte kleding als teken van rouw wanneer hun man overleden was. Dat kon 3 tot 6 maanden zijn, maar ook 1 jaar. Mijn oma heeft na de dood van mijn opa haar hele leven in zwarte kleding gelopen, zij wilde geen andere man meer. Dit gebruik is verdwenen toen veel mensen zwarte kleding als modekleur gingen dragen. Ook bij Gothic jongeren raakte zwart erg in, maar behalve zwarte kleding, maken ze ook hun ogen en lippen zwart met uitbundige make-up. Hun haren worden ook in een diep zwarte kleur geverfd.
Traditionele Afro-Surinaamse vrouwen dragen een kunstig gevouwen hoofddoek, in combinatie met een koto, een traditioneel kledingstuk van Creoolse vrouwen. De hoofddoek heet Angisa,(soms Anisa). De vouwwijze van de hoofddoek drukt een boodschap uit. Het kan hun stemming aangeven, maar kan ook een sociale boodschap aan mannen geven dat ze single zijn. De koto is een lange wijde jurk tot aan de voeten, vaak gerimpeld door elastiek onder de borsten, ter hoogte van de taille. Er bestaan koto's voor verschillende gelegenheden : werkkoto, rouwkoto en trouwkoto. Maar er zijn ook uitbundige, kleurige koto's voor feestelijke gelegenheden.
Wij wisselen heden ten dage via een datingsite digitaal informatie uit. In het bovenste gedeelte van het profiel schrijven we : vrijgezel, gescheiden of weduwe(naar). Ook vermelden we of onze kinderen in- of uitwonend zijn. In de verdere beschrijving kunnen ook de kleinkinderen ter sprake komen, maar lang niet altijd, komt vaak later wel. Ook vertellen we iets over onszelf, want alleen foto's schiet niet zoveel op. Een telefoongesprek helpt je nog een stuk verder. Maar je mist toch de uitstraling van iemand die je persoonlijk ontmoet. De kunst daarbij is vooraf goed te selecteren wie je wilt ontmoeten. Bij teveel dates kan je date-moe worden en dat is jammer. Dan mis je misschien "net" die ene man of vrouw die echt bij je past...
Huisdieren (niet) gewenst
Redactie: dit keer heb ik wel tot 3 geteld
Lezers: de vorige blog over eenzaamheid werd in een opwelling geschreven en wellicht onnadenkend geplaatst. Het was niet de bedoeling om iemand te herinneren aan een gemis of verdriet te doen. Het me als dat zo werd gevoeld.
Bij het invullen van mijn profiel werd ik enigszins verrast door de vraag over huisdieren. Zouden kattenliefhebbers liever daten met gelijkgestemden dan met iemand met een of meerdere honden. Het leek niet eens onlogisch maar aan de andere kant ook wel iets dat erg detaillistisch overkomt. Zo zou ik nog wel meer dingen kunnen verzinnen. Inmiddels heb ik begrepen dat de vraag is opgevoerd (overigens niet verplicht in hoeft te worden gevuld) op verzoek van leden die iets minder hebben met huisdieren waardoor ze dat als extra selectiecriterium kunnen gebruiken als een profiel verder wel aanstaat. Volkomen legitiem natuurlijk, net zoals sommige vrouwen mannen met baarden of kale hoofden bij voorbaat afwijzen. Mannen willen bijvoorbeeld soms weer alleen een vrouw die blond is (geweest).
Wat kan je nu verwachten als je de woning zou binnenkomen die ik met Roos deel? Veel interesse in ieder geval, vooral de eerste keer.
Dat houdt in dat je behoorlijk wordt besnuffeld en het zelfs niet onmogelijk is dat ze je hand of arm even likt. Dat is geen pretje want het voelt alsof ze schuurpapier gebruikt van de meer ruwe soort. Er wordt gezegd dat katten extra aandacht geven aan mensen die bang voor ze zijn. Geen enkele date heeft onze woning nog betreden maar ik heb wel enkele kennissen en vrienden moeten redden, die benauwd keken als er ineens een zwarte kat op schoot sprong. Kortom het is nogal wat als je een kat thuis hebt.
Daar staat tegenover dat een kat beter alleen kan zijn dan een hond. Een dagje buiten de deur is dus geen probleem, maar gaat het langer duren dat moet er iets geregeld worden. Ook een kat is een handenbindertje. Dan zijn er nog zaken als haren die overal terechtkomen en andere kleine ergernissen voor een bezoeker.
Wat betekent dat nu in concreto voor mijn profiel en voor degenen
die daarin zijn geïnteresseerd? In de eerste plaats ben ik met name geïnteresseerd in vriendschap en heel misschien wat meer op lange termijn al kan ik me daarbij op dit moment weinig voorstellen. Samenwonen zit er derhalve niet echt in, waardoor het mogelijk probleem met een kat slechts theoretisch is. Mocht er toch iets ontstaan en de potentiële partner is allergisch voor katten dan zal ik voor Roos een thuis zoeken waar ze het zeker goed zal hebben. Mensen gaan voor (huis)dieren. Een huisdier nemen betekent ook verantwoordelijkheid nemen voor een dier en als het aan mij ligt zal Roos nooit meer in een asiel terechtkomen. Mocht iemand gewoon een hekel hebben aan huisdieren of vrezen dat deze te veel aandacht of zelfs liefde krijgen ten koste van de mogelijke partner, dan bestaat er van mijn kant eerlijk gezegd geen verdere interesse. Een huisdier is geen speelgoed of luxe artikel dat je terzijde kan leggen.
Misschien is de vermelding op het profiel toch wel een goede keuze geweest.
Het is ook nooit goed – de letters K
Iedereen probeert in zijn of haar leven er het beste van te maken. Dat kost tijd, energie, aandacht en nog veel meer. Of het vooropgestelde doel wordt bereikt is de vraag. Er gebeuren tijdens het in de praktijk brengen van goede plannen, die niet voorzien waren. Invloeden van buiten, voortschrijdend inzicht, waardoor ik andere zaken voor laat gaan op mijn oorspronkelijke plan.
Ik houd niet van de letter K. Van klagen, kritiek, kortzichtigheid, kontaktarm, kan niet. Nederlanders klagen veel over hun eigen situatie hoewel die best meevalt in vergelijking met de leefomstandigheden in andere landen. Tegelijk hebben mijn landgenoten veel kritiek op omliggende landen. Komt dit omdat we altijd beter willen en nooit tevreden zijn?
Het lukt nooit iedereen 100 procent tevreden te stellen. Dat komt omdat ik wanneer ik voor een persoon kies er meteen anderen opstaan, die het niet eens zijn met die keuze.
Kiezen doe ik vaak. Soms zijn het keuzen die weinig consequenties hebben, maar er zijn ook keuzes die een groot deel van mijn leven bepaalden. Bijvoorbeeld de keuze voor een baan, een partner, een woning. Soma heb ik achteraf spijt van een eenmaal gemaakte keuze.
Ik mag niet klagen over een keuze, die ik zelf gemaakt heb. Dat was mijn eigen verantwoordelijkheid. Natuurlijk heb ik mij laten leiden door mensen uit mijn omgeving, maar het blijft iets van mijzelf.
Vriendschappen die ik aan ging zijn ook een keuze geweest. Van veel vriendschappen heb ik weinig spijt, sterker nog, ik koester (eindelijk een positief k- woord) ze. Ook al zijn het mensen die ik door de fysieke afstand niet dagelijks in mijn armen kan sluiten.
Laat ik niet blijven kniezen en geen knieval maken voor kleine problemen. Kom op, er is zoveel leuks; om met een oud liedje samen te vatten: ’t zijn de kleine dingen die het doen, die ’t hem doen. Om die te ontdekken moet ik wel overal goed koekeloeren. Maar dan krijg ik soms een leuke verrassing, waar ik anders zomaar aan voorbij zou zijn gegaan.
Soms kan ik meer voor elkaar krijgen dan waar ik vroeger niet eens over kon dromen. En ook krijg ik af en toe wat kado.
Alleen als het gaat om relaties kan dat niet. Dan moet ik alle kennis, alle vaardigheid die ik heb in het omgaan met anderen in de ring gooien om een nieuw kontakt te bewerkstelligen.
Kan ik dat? Jazeker, maar er bestaat ook nog zoiets als de wil. Om de bekende quote aan te halen: Kan niet is dood, maar wil niet die leeft nog.
Ik kijk om me heen, wellicht is er een kans, dat die ene waarop ik hoop opduikt.
Kortom: Daten kost wat kracht, wat inspanning. Ik krijg genoeg kansen, laat ik die benutten. Maar als uitsmijter: Ik kom er wel!