Ontdek de vrede
donderdag 19 september 2024
Op het Hembrugterrein in Zaandam was deze zondag een creatieve workshop met muziek en dans in verband met de Vredesweek 2024. Vanaf 1400 uur ben je welkom, ontmoet bekenden en onbekenden stond er op de flyer. Ik had al eens eerder een manifestatie op dit terrein meegemaakt (zie mijn blog van 16 juni : Feest van de Mensheid) dus ik besloot om daar weer een kijkje te nemen. Het was een inspirerende middag. Na de openingsspeech van de burgemeester brandde het festijn los.
Er trad een Syrische zanger op. Drie Syrische mannen stonden tijdens zijn ritmische lied voor het podium te dansen. Ze wenkten ondertussen het publiek om mee te dansen. Daarna kwam er een groot koor. Zij zongen in Het Engels een vredeslied om alle oorlogshandelingen stop te zetten. From the North to the South, from the East to the West, give the mothers Peace, was het refrein. Wij werden uitgenodigd om het refrein mee te zingen. Daarna het lied Dona Nobis Pacem (geef ons vrede). Eerst als koor in het geheel, daarna driestemmig door elkaar heen als canon.Maar er was nog veel meer te doen, er stond bijvoorbeeld een stand van Amnesty International. Mensen konden ook op een hele grote tafel gezamenlijk een vredesmozaïek maken van keramiekscherven.
Verderop in het veld zag ik een open partytent waarin 5 mensen aan een tuintafel met een discussie bezig waren. Er was nog 1 lege stoel, maar ik wilde niet storen en bleef op gepaste afstand luisteren. De gespreksleider nodigde mij echter met handgebaren uit om ook plaats te nemen, wat ik deed. Er zat een bont gezelschap aan die tafel. Ik zag een voorname, oudere dame, die vroeger burgemeester was geweest, een Surinaamse vrouw, die onderwijzeres is op een lagere school, een meisje met heel kort kapsel met een regenboogtrui en tenslotte een man in vrouwenkleren. Het gesprek ging over de botenparade van Gay Pride in de grachten van Amsterdam. Ik luisterde geboeid mee aan de tafel.
De Surinaamse dame, het meisje en de man in vrouwenkleren hadden alle drie meegevaren op die boten. Ze waren het met elkaar eens dat ze vanaf de walkant weliswaar werden toegejuicht, maar dat ze in het dagelijkse leven uit moesten kijken voor kritiek op hun levenswijze. Sommige mensen hebben nu eenmaal heel snel hun oordeel over ons paraat, zeiden ze. De man in vrouwenkleren benadrukte dat hij zich daar niks van aantrok, hij gewoon deed waar hij zin in had. De onderwijzeres was het daar niet mee eens. Ik kan heel sensueel dansen, maar heb dat op die boot expres niet gedaan, zei ze. Ik heb rekening te houden met mijn leerlingen en hun ouders, die zien dat op tv. Dan laat je je weerhouden door hun mening, zei de man in vrouwenkleding, doe het gewoon. De oudere dame greep in : als zij als onderwijzeres het overwicht in haar klas wil bewaren en het respect van haar leerlingen wil behouden is dat HAAR keus. Ik knikte instemmend.
De gespreksleider zag dat en wendde zich tot mij. Jullie zijn allemaal aan het woord geweest, maar ik heb jouw mening nog niet gehoord. Eh,... ik ben wel hetero en kijk er misschien heel anders tegenaan, mag ik eerlijk mijn mening zeggen (?) vroeg ik. Dat moet mogelijk zijn, was de groep het over eens. Ik heb de uitzending op tv ook gezien, zei ik voorzichtig. Als jullie verkleed of met een pruik op daar veel plezier hebben, mijn zegen heb je. Maar elkaar staan aflebberen in het openbaar hoeft voor mij niet. De Surinaamse zei meteen, dat heb ik hetero's ook weleens zien doen, hoor. Dan denk ik daar precies hetzelfde over, antwoordde ik, het gaat mij niet om iemands geaardheid. De politieboot waar agenten in uniform alleen maar naar de mensen zwaaiden maakte op mij veel meer indruk. Daar kon iedereen zich in vinden.
De gespreksleider keek vervolgens op een witte sjaal op tafel waar alle gespreksonderwerpen in afgedrukt stonden en zei : laten we naar een volgend onderwerp gaan. Voor mij was dat het sein om op te stappen. Ik bedankte de mensen en zij bedankten mij voor mijn inbreng. Achteraf ben ik blij dat ik heel even aan dit gesprek heb deelgenomen. Normaliter kom ik niet in contact met de LHBT-gemeenschap. Ik vond het bijzonder en interessant...
geplaatst door sixty - 1312 keer gelezen
Vorige berichten
Punt
Zet hem nooit, zei onze Paulien zaliger.
Het was haar manier om te zeggen, natuurlijk met een talige metafoor, dat er in het leven maar zelden d
Daten in de digitale wereld
In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen
Ik was zijn muze
Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e