terug

Sjans (2)

maandag 16 september 2024

Die picnic had nog wel wat voeten in de aarde.
Even een geografische, topografische en historische aanvulling. Aan de andere kant van de col ligt het dorpje Mantet, van oorsprong een herdersdorpje. En daarna is er niets meer, dat wil zeggen nog slechts een paar bergen tot aan de grens met Spanje.
Het dorpje is al meer dan duizend jaar oud en pas sinds 1964 is het via een smalle weg - denk maar aan een fietspad - verbonden met de rest van de wereld. Die weg heeft er overigens voor gezorgd dat het merendeel van de ruim 300 bewoners toen hun biezen pakten, waardoor Mantet dreigde te veranderen in een spookdorp. Dat ging een aantal hippies te ver en sindsdien is Mantet een levendige, maar wel kleine gemeenschap met naar schatting 50 inwoners; we zijn ze eeuwig dankbaar. Genoeg historie.
Stel je dat fietspad even voor, dat dus gewoon een tweerichtingsweg voor autoverkeer is. De postbode en de schoolbus komen er dagelijks, de vuilniswagen een of twee keer per week, elke dag wel een paar toeristen, in augustus rijdt er van alles naar heen en weer vanwege een festival (hippies). Dat is een beetje het autoverkeer. Met een beetje passen en meten gaat dat allemaal prima; in een gemiddelde Nederlandse gemeente gebeuren substantieel meer ongelukken op het fietspad.
Toen wij echter naar boven reden met een goedgevulde picnicmand, voor die gelegenheid speciaal aangeschaft, stond het hele laatste en engste stuk naar boven vol met vrachtauto's, graafmachines en andere onduidelijke vehikels. In Mantet krijgen ze ook glasvezel, of ze willen of niet. Het was langzaam rijden en stilstaan in twee richtingen en het passen en meten kreeg een heel andere betekenis. Maar liever voertuigen op de weg dan beren, die er trouwens meestal niet zijn.
Het eten was heerlijk en het gezelschap aangenaam. Eenmaal terug heb ik een heerlijk middagdutje gedaan. Iemand moest zich immers ontfermen over de wijn.

geplaatst door PlanB - 1522 keer gelezen