terug

Vriendelijkheid? Het straalt van je af

maandag 30 september 2024

Hoe iemand oogt, zijn of haar uiterlijk, daar kan de betrokkene maar beperkt zelf iets aan doen. Opmerkingen over het postuur zijn taboe; hooguit kan ik als ik iemand ontmoet een positieve opmerking maken over diegene, die ik voor mij zie. Helaas worden achter de rug om wel regelmatig minder fraaie dingen over het uiterlijk gezegd.

Een van de belangrijkste aspecten van iedereen, zo niet het allerbelangrijkste is het gezicht. Wat straalt men uit? Die uitstraling is individueel anders en per persoon en per gelegenheid kan die enorm uiteenlopen. Ik geloof niet, dat er mensen zijn die oprecht altijd dezelfde vriendelijke uitstraling hebben. Het hangt af van wat iemand ten diepste heeft beroerd, of deze persoon een “slechte dag” heeft (dat kan bij een chronische ziekte het geval zijn, of als hij / zij kort daarvoor iets naars heeft beleefd).

Het hangt ook af van wie ik voor mij heb. Het is gemakkelijker mij positief op te stellen tegenover iemand, die zelf een bonk blijdschap is dan bij een ander, waar het chagrijn van af druipt. Eigenlijk zou dat niet zo moeten zijn. Als ik op een profielfoto van een datingsite met een nors gezicht sta moet ik niet gek opkijken, dat ik minder (leuke) reacties krijg! Want zo’n uitstraling stoot gewoon mensen af waarmee ik contact zou willen hebben.

Vriendelijkheid kan in kleine dingen zitten, die gezegd worden. Ik wachtte onlangs op station Sloterdijk op mijn aansluitende trein. In het wachthokje op spoor vijf zat een donkergekleurde man en naast hem (zo schatte ik haar in) een volbloed autochtone Amsterdamse. Zij stond op, wierp een blik op de tas van de man en zei uit het niets: “Mooi bossie bloemen!”. Hij glimlachte, zei niets, ik vond haar compliment hoe simpel ook toch getuigen van vriendelijkheid.

Op diezelfde dag fietste ik door mijn woonwijk, een auto kwam van rechts; de chauffeur gebaarde vriendelijk dat ik voor mocht gaan. Hoe simpel kan het zijn om iemands dag een beetje blijer te maken? ’s Ochtends een gesprekje met een vrouw, die ik goed ken; wat doet het mij goed als zij naar mij vraagt hoe het met mij gaat. Vanuit een oprechte belangstelling.

Is het altijd mogelijk mensen, zeker als ik ze (nog) niet ken vriendelijk tegemoet te treden? Een mooi voorbeeld is het moment, als ik een dame ten dans vraag. Tegenwoordig volstaat een subtiele uitnodiging, soms in de vorm van een knikje, een enkel woord. Wat helpt het dan goed, als ik mij vriendelijk opstel. Een stapje verder: Ik zie op de datingsite een vrouw staan, die ik wel eens zou willen ontmoeten. Ik stel een leuk berichtje op, en de toon, de setting van dat berichtje maakt al het verschil. Hoe ik bij haar overkom is naast de overeenkomsten tussen mijn profiel en de wensen, die zij heeft essentieel voor hoe haar reactie is.

De vriendelijkheid is in de volgende fase misschien nog belangrijker. De eerste date. Hoe treden we elkaar tegemoet. Onze wederzijdse aanblik, de uitstraling van haar en mij. Hopelijk is er geen “ruis” , storing door wat er in de omgeving gebeurt. Iemand die daar gevoelig voor is zal dat laten blijken, en dat is funest, dat kan de ontmoeting behoorlijk schaden.

Hoe goed mijn date en ik zich beiden voorbereiden voor de ontmoeting, er zijn altijd onvoorspelbare factoren, die roet in het eten kunnen gooien. Als er iets gezegd wordt dat als het ware olie op het vuur is, dan kan de stemming zomaar omslaan, een aanvankelijk goede sfeer daalt tot het nulpunt. Jammer, want beiden hebben zeker emotioneel in de date geïnvesteerd. Dan is het lofwaardig, als ik mij in kan houden door niet alleen niet negatief te reageren op een “foute” opmerking van mijn date, maar ook non verbaal geen seintje af te geven, waaruit zij kan opmaken dat de opmerking bij mij verkeerd geland is.

Vriendelijk blijven bij een date, vanaf het eerste moment tot het afscheid, dat is een kunst. Beheer ik die – beheerst u die kunst? Het mag wat moeite kosten, maar laten we altijd onszelf blijven,

geplaatst door Aktivo1 - 1449 keer gelezen