terug

Weerzien

vrijdag 6 september 2024

Toen ik kind was heb ik accordeon gespeeld. Met mijn koffer achterop de fiets ging ik wekelijks naar de muziekschool in Roermond en later ook naar het accordeon orkestje. Het is nooit méér geworden dan derde partij, maar een accordeon is een niet al te moeilijk instrument, dus goed genoeg om op verjaardagen een stukje te (moeten) spelen voor welwillende familieleden. Ik denk dat een accordeon in die tijd ook al wel als oubollig werd gezien, maar wij waren dorpsmensen en ik groeide nog op met de lederhosenmuziek van Die Egerländer Freunde. En het was in elk geval een beter instrument dan de verschrikkelijke 'melodica', een soort mondharmonica met een klavier, waarmee mijn zusjes werden opgezadeld.

Die accordeon raakte in onbruik toen ik puber werd. Mijn interesse verschoof in die jaren meer in de richting van rockbands – overigens ook maar een tijdelijke bevlieging. Toch heb ik hem bij mijn verhuizingen altijd meegesjouwd en ergens een plekje gegeven. Tot op een dag, ook alweer een jaar of 40 geleden, een vriend hem te leen vroeg. Hij wilde er iets eenvoudigs op leren spelen om te gebruiken in een kindertheater. Ik vond het goed en ook wel leuk eigenlijk, dat hij weer espeeld ging worden. Een paar jaren gingen er overheen, toen vond ik het wel tijd dat de accordeon weer terugkwam. Mijn vriend was echter van mening dat hij het ding van mij gekregen had. Hij was nu van hém. Tja, misschien was dat zo, herinneringen zijn verraderlijk. Hij was er kennelijk aan gehecht geraakt, hoe dan ook, bedremmeld legde ik mij erbij neer dat ik hem kwijt was.

Maar dat feit heeft mij altijd wel een beetje dwarsgezeten. Het was een onvervangbaar stukje van mezelf, tenminste, dat dacht ik altijd. Totdat ik een paar weken geleden ineens op de gedachte kwam dat zo’n accordeon nog wel tweedehands te koop zou kunnen zijn. Nogal voor de hand liggend zou je denken, maar ik was nooit eerder op het idee gekomen. Het zal de leeftijd wel zijn, dat zulk jeugdsentiment boven komt drijven. Dat je toch al een beetje de balans aan het opmaken bent. Maar anderzijds, het is ook gewoon lol om zo'n vaardigheid, ooit ondergesneeuwd, nieuw leven in te blazen nu daarvoor ruimte ontstaat.

Een zoekopdracht leverde al vrij snel resultaat op. Warempel, daar stond-ie, niet te geloven. Royal Standard Capella, tachtigbasser met klavier, zestig jaar oud, dus dat kon kloppen. Zo’n toevalstreffer moest ik natuurlijk niet laten lopen, dus niet twijfelen en gelijk doorpakken. He-le-maal naar Den Briel, maar dat was het me wel waard. De verkoper ‘ik heb een hoger bod gekregen maar beloofd is beloofd’, jaja, opende de koffer en na veertig jaar snoof ik weer de onmiskenbare lucht van de leren draagriemen op. Een reis in de tijd.

En nu heeft-ie dus weer een plekje hier. Nauwelijks bespeeld, waarschijnlijk in zijn vorige bestaan maar een kortstondige bevlieging geweest van een ander kereltje zoals ik. Een maagdelijk instrument dus, dat moeiteloos de plek kan innemen van de verloren versie. Best een zwaar apparaat, ik probeer mij te herinneren hoe het was om als 9-of-zo-jarige met zo’n gevaarte achterop naar de stad te fietsen. Mijn zoon vindt het maar een kitscherig ding dat bovendien veel herrie maakt. Hij heeft gelijk, het is geen subtiel of verfijnd instrument. Om een goed figuur te slaan bij het vrouwvolk hier had het toch beter een viool kunnen zijn. Of een Hobo d'amore, nog beter.

geplaatst door Pelgrim - 1606 keer gelezen