terug

Zondagskinderen

zondag 15 september 2024

Een van de belangrijkste dingen in mijn relatie, is voor mij dat je aan elkaar gewaagd moet zijn. Dat is nog helemaal niet zo makkelijk om uit te leggen.

Ik had bijvoorbeeld eens iemand die best wel een hoop overeenkomsten had met me, hij was ook avontuurlijk, idealistisch, dol op fietsen, schrijven, filosoferen en op congressen organiseren - ik zie hem dan ook nog regelmatig en heb hem laatst nog geholpen met verhuizen. Maar hij was niet aan mij gewaagd, dus het is niets geworden.

Waarom nou niet, zei hij verdrietig. Ik zocht naar woorden om het op zo'n manier uit te leggen dat het niet al te veel pijn zou doen. Maar zulke woorden bestaan niet. "Weet je wat het is, ik wil geen hekel aan mezelf krijgen en over jou kan ik zomaar heen walsen. Dat is voor jou vreselijk, en als ik dan de volgende ochtend mezelf in de spiegel aan moet kijken, dan haat ik mezelf een beetje. En helemaal vervelend is het, dat ik dan nog jaren met mezelf opgescheept zit, terwijl jij het misschien mij allang vergeven hebt".

Dat leek me goed om te zeggen, ik deed mijn mond open en begon met "weet je wat het is ..." ik keek hem aan, prachtige groen met hazelnootkleurige ogen had hij, die smekend riepen: zeg het niet! zeg het niet! Nou ja, ik beloofde hem dat ik hem in ieder geval niet in de steek zou laten met de speech voor het najaarscongres maar dat ik met iemand anders op vakantie wilde gaan. Beng! Dat was toch wel een klap zag ik, maar het kon niet anders. Snel haalde ik lekkere broodjes uit mijn blauwe kanotas en spreidde mijn picknickkleed uit aan de oever van de Vliet. En zo kletste ik er luchtigjes overheen, nu inmiddels al weer twee jaar geleden.

En ja hoor, ik heb gekregen wat ik wenste, iemand die heel erg aan mij gewaagd is! Weliswaar heeft hij een hekel aan congressen organiseren maar daar staat tegenover dat hij voortdurend stellingen optrekt zodat ik niet over hem heen kan walsen, dus daar hoef ik niet bang meer voor te zijn. Schrijft hij een pittig stuk waar de vonken van af vliegen? Ik kan daar nog wel een graadje overheen en tover een epistel waar het zijne bij verbleekt! Alle talenten worden uit de kast getrokken en het beste komt in ons naar boven!

Nou ja, het beste? Één ongelukkige opmerking van mij en je zegt scherp, nee dit kan ik niet over mijn kant laten gaan hoor, pats onze deal gaat niet door! Niet?? Nou daar heb je alleen maar jezelf mee, want ík vermaak me toevallig uitstékénd zonder jou, ik stuur je de foto's van alle mooie uitzichten die je misloopt!! Mislopen? Ik loop he-le-maal niks mis! Toevallig, ja heel toevallig ga ik ook op precies die dag ook daar naartoe op vakantie! Tring tring, ja trouwens ...

Goed, jullie begrijpen, wij zijn in onze emotionele ontwikkeling allebei als 11-jarige blijven steken. Hoezo zijn wij volwassen mensen? Leeftijd is maar een getal hoor, alleen in ons paspoort zijn wij volwassen! Anderszijds, dat is juist zo heerlijk, dat er nog zo iemand op de aarde rondloopt die in elke knoestige boom een sterk verhaal kan zien:) Dus ja, vaarwel zeggen is er niet bij want samen hebben we nooit een moment van verveling en zijn we zo gelukkig en zorgeloos als twee zondagskinderen!

Hebben jullie weleens iemand ontmoet die echt aan je gewaagd is? Hoe ging dat?

geplaatst door 0ptimist - 1353 keer gelezen