Als ik je weer zie
woensdag 2 oktober 2024
Ik keek niets vermoedend in de regionale krant naar een mooie foto van een ouder stel, dat op een tweezitsbankje zat. Zij had een fotoalbum op schoot en keek daarin. De man keek mij indringend aan. Ik herkende die oogopslag en dat zorgde onmiddellijk voor verwarring bij mij. Dat is Bram (verzonnen naam) besefte ik meteen, de artistieke kunstenaar waar ik in mijn begintijd bij 50plus een hele leuke tijd mee heb gehad. Zelfs vanuit deze krantenpagina vulde zijn blik mijn hele woonkamer.
Geen enkele man op onze datingsite heeft daarna ooit nog zo'n grote aantrekkingskracht op mij gehad. Ik herkende ook zijn partner, nog steeds een mooie sensuele vrouw, hoewel ik haar maar 1 x op een expositie in zijn gezelschap heb gezien. Ze waren toen 1 jaar samen. Ik heb de kans gehad om een relatie met Bram te beginnen. Het klikte enorm tussen ons, maar hij zocht altijd het avontuur. Ik had nog verplichtingen, dus kon ik niet zomaar aan zijn impuls toegeven om bijvoorbeeld even door te rijden naar Parijs om daar samen een liefdesweek door te brengen. Korte tijd later ontmoette hij Giselle (schuilnaam). Zij nam aquerellessen bij hem en werd onmiddellijk verliefd op hem. Hij twijfelde tussen haar en mij. Zij was een stuk ouder dan ik, maar dat zag je absoluut niet aan haar. Zij was de muze geweest van een beroemde schrijver/dichter en was gewend om aan de impulsieve invallen van die man gehoor te geven. Dat gaf bij Bram de doorslag om voor haar te kiezen. Zij liet meteen al haar bezigheden vallen om full time bij hem te zijn. Ik gunde dat hem van harte en we zijn goed uit elkaar gegaan.
Ik heb nog een poos zijn 06nr bewaard, omdat ik af en toe een app of een vakantiefoto van hem ontving, maar na enige tijd hield dat op. Hij was inmiddels allang van de datingsite af. Op een gegeven moment heb ik al zijn gegevens gewist. In het krantenartikel vertelde Bram dat Giselle nu in een vergevorderd stadium van Alzheimer verkeerde. Hij had zijn aquarellessen opgegeven om full time beschikbaar voor haar te zijn als mantelzorger. We zijn al jaren samen en reizen nog steeds heel Europa door, zei hij tegen de reporter van de krant. Zij geniet nog met volle teugen van het reizen en zit rustig naast me in de auto. Als we met mijn camper ergens staan om te overnachten draai ik de stoelen om. Dan zijn alle portieren op slot en de schuifdeur krijgt ze ook niet open. Als ze 's nachts uit bed gaat, kan ze er dus niet uit. Ze mag niet naar buiten en gaan dwalen, dan raak ik haar kwijt. Maar ik laat haar niet opsluiten in een gesloten verpleeginrichting, waar ik haar af en toe kan opzoeken.
Ik wil bewijzen dat het ook anders kan. Ik blijf voor haar zorgen zolang ik haar mag helpen en ze niet agressief wordt. Van al hun reizen maakte Bram prachtige fotoboeken, hij heeft inmiddels een hele stapel. Over de toekomst denkt hij niet teveel na. Het zal wel ergens stranden, maar we leven bij de dag : vandaag is mooi en morgen zien we wel weer. Ik bleef peinzend in mijn stoel zitten na het lezen van dit artikel. Waarom heb ik toch zijn telefoonnummer niet bewaard? Maar wacht eens, ik heb ooit een visitekaartje van zijn atelier van hem gehad, misschien heb ik dat nog. Ja, gelukkig had ik die nog en daarop stond zijn 06-nummer. Met kloppend hart belde ik hem. Hee, lieve...(mijn echte naam), wat leuk dat je me belt, klonk het enthousiast aan de andere kant. Je staat nog steeds in mijn telefoon hoor, zei hij lachend. Ik heb toen lang met hem gebeld.
Ze waren nu even thuis voor wat medische zaken en omdat zijn camper gerepareerd moest worden. Zodra ik de camper terug heb gaan we weer weg, zei hij, want ik kan haar hier thuis geen tel uit het oog verliezen. Blog je nog (?) vroeg hij mij. Jazeker, antwoordde ik hem, dat is nog steeds een passie van mij. Nou, ik zal onderweg via het internet af en toe weer eens wat blogs van je gaan lezen als Giselle slaapt. Ik wenste ze een goede reis. Je mag me altijd bellen hoor, zei hij tot slot . Als ik weer terug ben en er komt een goede gelegenheid, wil ik je wel weer eens zien...
geplaatst door sixty - 1816 keer gelezen
Vorige berichten
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot
Buitenland
Mijn leraar Frans, lang geleden op de middelbare school, vertelde eens een verhaaltje over een gebeurtenis ergens in Frankrijk. Hij was bij een viskraam gekomen en had wel trek in een rolmops. Dat is een zure haring om een augurkje heen gerold, met een paar cocktailprikkers erdoorheen. Maar hij wist niet hoe je dat noemde in het Frans, dus hij begon het te omschrijven: hareng, rouler, cornichon, bâtonnet… De visboer begreep het : Ah! Un rollmops! Dat vond ik erg grappig. Daarbij kwam ook het ontzag van dorpsjongens voor iemand die over Frankrijk kon vertellen. Onze wereld was klein, zelf was ik toen nog nooit in het buitenland geweest. Afgezien dan van het schoolreisje naar Trier, dat zo rond die tijd moet hebben plaatsgevonden – nadat de traditionele Rome-reis ons, wegens de economische malaise van die jaren, door de neus was geboord.
Buitenlandse reizen waren in onze familie meestal beperkt tot de bedevaartsreis naar Lourdes. Wie zich die pelgimage kon permitteren kon rekenen op een verhoogde status, want blijkbaar werd er goed geboerd. Vol trots kwamen ze dan ook terug met flesjes gewijd Lourdeswater voor iedereen. Een eeuwenoude lokroep waar buitenland synoniem was van bedevaart. Iets anders had je er niet te zoeken. En die traditie is nog steeds levend, er is een neef die tot op de dag van vandaag Lourdes-reizen organiseert.
Mijn ouders hoorden niet bij de uitverkorenen, zij zagen Lourdes alleen op de stereofoto’s uit de souvenirshop. Maar gelukkig hadden wij in Roermond, de stad die tegenwoordig vooral bekend is van de Designer Outlet, onze eigen Maria-bedevaart. Dat is de Kapel-in-’t-Zand, ook met een legende en bijpassend mirakel, iets met een beeldje in een put. Water uit die put is dus ook gewijd en werkzaam tegen kwalen en ongelukkige toestanden. Minder heilig natuurlijk dan het water uit Lourdes, dus we hoefden er niet mee aan te komen bij familie. Maar als die familie bij ons op visite kwam, dan namen ze vaak toch wel een flesje mee… voor de zekerheid.
De Kapel-in-’t-Zand (de naam is bedrieglijk, het is een forse neogotische kerk van de 19e eeuw) heeft ook, net als Lourdes en andere bedevaartsoorden, wanden vol devotietegeltjes. Daarop uiten mensen hun dankbaarheid jegens Maria, wegens verleende gunsten, of ze vragen Maria om voor hen te bidden in moeilijke tijden, of om genezing van een ziekte. Om een link te leggen, bidden om een lieve man/vrouw te vinden, of dankbaarheid voor een geslaagde verbintenis hoort ook tot de mogelijkheden.
Daarvoor is het nu dan wel te laat, dacht ik, want elke centimeter is bedekt. Maar op de site (laatst bijgewerkt 2024) lees ik tot mijn verbazing, dat er ruimte voor nieuwe tegeltjes is gecreëerd. Tegen een bijdrage van honderd euro per tegel kunnen we voor iedere wens de hulp van Maria inroepen. Overigens mag bidden natuurlijk altijd, dus mocht de de lezer(es) na een bezoek aan de Designer Outlet nog een paar uurtjes te besteden hebben, dan is een bezoekje aan de Kapel in ‘t Zand zeker aan te bevelen. Het is een wonderlijke plek, echt.
Wat Lourdes betreft, ik ben daar vele jaren later nog wel eens langs gekomen, meermaals zelfs, op de route naar de Pyreneeën. Ik kan persoonlijk geen deel uitmaken van die wereld en ik werp een cynische blik werp op de bedevaartsindustrie met gewijd water plastic jerrycans als dieptepunt. Maar tegelijk heeft het ook iets ontzagwekkends, die mensenmassa die daar uit de hele wereld samenkomt, verenigd in een gezamenlijk verhaal. Dat is wonderbaarlijk.