terug

Dierenliefde heeft grenzen

donderdag 24 oktober 2024

Ik hou van vogels. Vooral als ik die buiten in de natuur zie. Ik heb twee vogelboeken om vogel(s) die ik tijdens wandelingen in de natuur heb gezien op te zoeken. In dierentuinen kan ik erg genieten van tropische vogels die in ruime verblijven met veel groen heen en weer vliegen. Bij mensen thuis is dat een ander verhaal. De vogel kan dan alleen binnenshuis vliegen als alle ramen dicht zijn en hij even uit de kooi mag. Dat heb ik geweten toen ik (decennia geleden) op bezoek was bij een man die een papegaai had. Het schijnt dat papegaaien zich slechts aan EEN persoon hechten.

Zijn grote kooi stond in de doorgang naar de keuken en de gang. Als ik er langs moest om naar het toilet of de keuken te gaan begon de papegaai te krijsen. Ik was al door de eigenaar gewaarschuwd dat ik niet te dicht langs de kooi moest lopen omdat de papegaai anders te gestresst zou raken. Probeer ook niet om hem te voeren, want zijn snavel is scherp, was het advies. Nou, dat liet ik uit mezelf wel achterwege. Op een gegeven moment werd het zijn dagelijkse(?) tijd om even te vliegen. Hij vloog een paar keer rakelings langs mijn hoofd alsof hij mij wilde aanvallen. Wat bleek (?), ik zat te dicht bij zijn baas, dus verkaste ik snel naar de verst afgelegen stoel. Onnodig om te zeggen dat het beperkt bleef tot dit ene bezoek en geen vervolg kreeg. Een prachtige papegaai, maar ik was wel bang van hem geworden.

Ik weet dat een kat een dier is dat bijzonder gehecht is aan gewoontes, maar dit huisdier gaat zijn eigen gang. Niks aan de hand dus, dacht ik. Het ging ook goed zolang ik op bezoek kwam. Toen de relatie vorderde en ik de 1e keer zou blijven slapen, bleek de kat niet alleen ook in de slaapkamer te willen zijn, maar tevens op het dekbed te willen liggen. Mijn vriend (niet van een datingsite !) begreep ook wel dat dit nu niet gewenst was en sloot de kat buiten. Tot ongenoegen van de kat. Hij bleef net zo lang miauwen en krabben aan de slaapkamerdeur tot we van ellende de kat maar binnen lieten, want slapen was onmogelijk geworden. Midden in de nacht werd ik wakker omdat ik iets langs mijn rug naar mijn benen voelde glijden. Ik gilde het uit, dacht dat er een muis of zo in bed was gekropen. Onnodig te zeggen dat ik nooit meer bij hem bleef slapen, hij moest maar naar mijn huis komen als hij wilde blijven slapen. Deze relatie heeft trouwens niet erg lang geduurd, want de kattenharen zaten vaak toch nog op zijn kleren en daar moest ik steeds van niezen.

Okee, een hondenbezitter dan maar. De hond bleek een dekentje te hebben als zijn plek, maar het slagroomgebak dat mijn date in huis had gehaald om iets lekkers bij de koffie te serveren bleek te aantrekkelijk om te negeren. De hond ging niet alleen elke keer opnieuw tussen mij en de salontafel instaan, maar bovendien met zijn snuit boven het gebak hangen. Hoe zijn baas hem ook corrigeerde, hij bleef het proberen. Ook mocht ik van de hond niet uit mijn stoel vandaan. Zodra ik opstond begon hij hard te blaffen. Onnodig te zeggen dat ook dit bezoekje geen vervolg kreeg, de hond was duidelijk de baas. Maar niet getreurd, er zijn nog genoeg leuke honden. Ik hou van wandelen in de natuur dus daar mag best een hond bij zijn, geen probleem.

Ik probeerde een andere man met hond, puur als wandelvriend dit keer. Ik had inmiddels wel gemerkt dat honden lang niet elk restaurant in mogen, zeker in de stad. Vooral met slecht weer ga ik liever niet met een dikke jas aan als enige met hem en de hond buiten op het terras zitten, maar in natuurgebieden mag de hond (meestal) gewoon binnen. Hij had ook oppas als we ook een keer samen naar een museum wilden gaan, dat moest lukken. Het wandelen ging ook prima zodra de hond ergens los mocht. Als de hond aangelijnd moest worden, ging hij steeds van links naar rechts pal voor mijn of zijn voeten lopen. Ontspannen wandelen werd moeilijk, te kort aanlijnen was geen optie, dan stikte de hond bijna. Maar het ging en ik wilde beslist niet op alle slakken zout leggen. Maar ook deze wandelvriend stelde zijn hond boven mij.

In duingebied mag een hond alleen aangelijnd en toen bracht hij een sleeplijn mee van wel 10 tot 15 meter. De hond bleef ook nu steeds van links naar rechts lopen en het duurde niet lang of die lijn zat half om mijn enkels gedraaid. Ik zag het gevaar van vallen, zeker als de hond ook nog zou gaan trekken. Ik vroeg of we terug konden lopen naar zijn auto om de flexlijn te halen. Ach, de hond moet hier in de natuur ook genoeg bewegingsvrijheid hebben, zei hij. Mijn vrouw stapte altijd steeds over die sleeplijn, doe niet zo moeilijk. Ik bedankte voor de eer, liep terug naar mijn eigen auto en ging naar huis. Enige tijd later heeft hij wel zijn excuses aangeboden. Maar het hoefde voor mij niet meer. Hij had nog andere wandelkennissen. dan ging hij daar maar mee wandelen. 

Ik heb nog steeds veel begrip voor de grote liefde die iemand voor zijn/haar huisdier heeft. Ik heb zelf beslist geen hekel aan huisdieren, maar dierenliefde heeft wel grenzen. Misschien heb ik dikke pech gehad, maar bedenk aub van tevoren of een eventuele partner wel bij je past die zelf geen huisdieren heeft. Vervolgens moet die dame of heer maar om zien te gaan met alle gebruiken en gewoontes die deze dieren van nature hebben, of zich hebben eigen gemaakt...

geplaatst door sixty - 1535 keer gelezen