Een warm onthaal en toch van een koude kermis thuis komen
maandag 28 oktober 2024
Half juli had een ploegje mannen in de stoep voor mijn huis gegraven en een oranje gekleurde kabel gelegd, twee weken geleden werd dit (glasvezel-) kabeltje van de stoep naar mijn meterkast doorgetrokken. Vorige week belde op de afgesproken tijd een grote en vooral vriendelijke man bij mijn deur aan, hij zou mijn modem aansluiten. Hiep hoi, dacht ik, acte drie van het toneelstuk in drie bedrijven. Na anderhalf uur was hij gereed, alles was netjes afgewerkt en mijn apparatuur functioneerde als nooit tevoren. Dezelfde dag kreeg ik een mail van mijn provider, om aan te geven of ik tevreden was, en uiteraard beantwoordde ik die met een positieve review.
Twee dagen na de kabeloperatie had ik geen warm water, maar wel een koude douche. Morrelen aan de afstelling van de boiler hielp geen ene mallemoer, ik zag het nog een dag aan, maar na mijn tweede dag met een koude regenbui binnenshuis wilde ik al gaan zoeken naar een leverancier voor een nieuwe boiler, totdat ik eens ging googelen op internet naar mogelijke oorzaken van mijn kille begin van de dag. Het kwartje viel: Kijk ook eens naar de meterkast. Ja hoor, de schakelaars van alle groepen stonden op één na keurig omhoog. Die ene schakelaar was de boosdoener. Fluks paste ik dit aan, en na een paar uur had ik weer heerlijk warm water. Ik wil absoluut niet automatisch de eerder genoemde zeer sympathieke installateur de schuld geven van het uitschakelen van de groep en van mijn koude avontuur, maar dit alles is qua timing wel heel toevallig.
Het is mij meer dan eens overkomen, dat een ontmoeting, een bezoekje of meedoen aan een activiteit heel positief begon met een warm onthaal door mij of door diegene, die ik ontmoette. Maar op een of andere manier gebeurt er iets tijdens de ontmoeting of later is er iets, waardoor er sprake is van een weeromslag. Soms gaat dat direct na het uit elkaar gaan bij de date, maar het is mij ook overkomen, dat er een tijdje zat tussen de dag van de afspraak en het telefoontje of mailtje, waaruit een afwijzing bleek.
Ronduit pijnlijk ervaar ik het, als er na de date met een fijne knuffel afscheid is genomen en als ik dan een paar dagen later het zo onderhand bekende berichtje ontvang. Ik vraag mij af, of er dan sprake is van voortschrijdend inzicht of van iemand, die onder mijn duiven heeft geschoten, en van wie ik niet op de hoogte was. Dan beschouw ik zo’n afbericht weer wel als een figuurlijke koude douche. Ik ben van een koude kermis thuis gekomen en zo’n bericht stroomt als een ijskoude douche over mijn lichaam.
Wanneer ik bij een date al aanvoel, dat “het” niets gaat worden heb ik geen moeite met zo’n afbericht. Meestal wordt daar bij het afscheid nemen al van weerszijden over gecommuniceerd. Als er door de wijze van afscheid nemen een verwachting is ontstaan, dat er meer in zit, en als juist daarna die hoop de bodem ingeslagen wordt liggen de kaarten anders op tafel.
Duidelijkheid en eerlijkheid zijn twee aspecten die bij een date maar ook in het antwoorden op een dateverzoek aan de orde komen. Hoe kan men die onderwerpen goed overbrengen naar de ander? Als tussen de date en het vervolg, dat kan positief of negatief zijn, enkele dagen tijd zit, dan kan minimaal een van beiden in onzekerheid verkeren.
Moraal? 1. Check als iemand bij u thuis aan de elektrische installatie heeft gewerkt toch ook zelf even uw meterkast 2. Heb van elk avontuur waar u in verzeild raakt geen te hoog gespannen verwachtingen…
geplaatst door Aktivo1 - 1478 keer gelezen
Vorige berichten
Oordelen kan niet zonder elkaar eerst goed te leren kennen
Het besef dat ik de meeste mensen uit deze datingsite niet persoonlijk ken, dringt steeds vaker tot me door. Je kan iemand een interessebericht sturen, een persoonlijke boodschap mailen. Op Things 2 Share kan ieder volledig lid van deze datingsite een lijntje beginnen over iets. Maar wat zegt dat over hem of haar? Je krijgt wel een beetje een indruk, maar hoe de persoon werkelijk in elkaar zit, weet je niet.
Dat komt mede doordat we allemaal al een groot stuk van ons leven achter de rug hebben. Daarin kan veel gebeurd zijn. Het is daarom niet raar dat een ander soms niet begrijpt waarom iemand zo vol kan zijn van iets, een hobby, het vrijwilligerswerk etc.. Maar dat terzijde, hoe groot is deze datingsite nou eigenlijk? Er staat wel op de algemene pagina dat hier dagelijks "duizenden" berichten verzonden worden, maar dat zegt lang niet alles. Iemand kan wel iedere dag uitgebreid met steeds dezelfde persoon gaan zitten mailen.
Of je een relatie zoekt of alleen maar nieuwe vriendschappen, met e-mailen kom je meestal niet verder dan een oppervlakkig inkijkje in iemands leven. Begrijpelijk, want je hebt de man of vrouw nog niet persoonljk ontmoet, dan laat je ook niet meteen al je ervaringen los. Om iemand echt te leren kennen moet je kunnen peilen hoe hij of zij werkelijk is. Het is daarom moeilijk om alleen af te gaan op wat iemand over zichzelf in het profiel vermeld. Jij kan wel hele andere ervaringen over die persoon opdoen, als je iemand wat langer meemaakt.
Hoe iemand reageert op ons forum, hoe een reactie onder een blog overkomt? Dat kan best in een opwelling geschreven zijn. Misschien getriggerd door iets wat iemand ook meegemaakt heeft. Eveneens de herkenning van iets moois dat opeens weer boven komt en waar een ander zich misschien helemaal niet in herkent. Deze berichtjes zijn dus niet meer dan het vastleggen van de emotie van dat moment. Het wil absoluut niet zeggen dat je dan ook de achtergrond van die man of vrouw kent. Daarvoor moet je elkaar langere tijd en liefst persoonlijk meemaken.
Een mooie metafoor vind ik deze : als je een blikje groente in de winkel koopt, kan je niet gelijk zien wat erin zit. Het blikje kan een mooie afbeelding tonen, op het etiket aan de achterkant kan je de ingrediënten lezen. Maar hoe het smaakt en of de kwaliteit je echt bevalt? Zal je toch zelf moeten ervaren, dat kan een ander niet voor jou bepalen. Hetzelfde kan gebeuren met mensen die je pad kruisen op een datingsite. Pas als je met iemand langere tijd (mail) contact hebt, of beter nog, persoonlijk ontmoet hebt, kan je voorzichtig over iemand proberen te oordelen, Maar ook dan nog niet helemaal. Want laten we eerlijk zijn, wanneer ken je iemand nou echt goed? Dat kost tijd, veel tijd...
En dan ben je ineens alleen
In de Angelsksische wereld is die belofte om trouw te zijn tot de dood je scheidt heel standaard en iedereen kent die wel uit films of tv-series. Maar als je in de 20 bent, is de dood iets wat oude mensen overkomt en op jou en je partner niet van toepassing als je trouwt. Heb je het geluk de juiste te treffen dan gaat de tijd veel sneller dan je denkt en als je om je heen kijkt, word je zelf niet langer als jong gezien terwijl je je nog zo wel degelijk voelt. Mijn echtgenote was 54 toen ze stierf aan de ziekte met de grote K. Zomaar zonder veel waarschuwing en gelukkig met een kort ziekbed en weinig lijden. We hadden geen kinderen en uitsluitend een kat die waarschijnlijk net zoveel verdriet had als ik.
Hoe ga je dan verder als ineens niets meer belangrijk lijkt? Een tijdje was ik volledig van de kaart en werd ik gesteund door familie en kennissen, maar dat is ook maar een tijdelijke troost hoe dankbaar je ook moet zijn als je het geluk hebt dergelijke hulp te krijgen. Na enige tijd dringt het pas echt door: je bent nu alleen. Voor mij voelde dat alsof ineens weinig zin meer had.
Het bedrijf dat je grotendeels samen hebt opgebouwd is plotseling niet meer boeiend. De plannen voor de toekomst na een vroeg pensioen gaan in rook op. En ineens is dat anker weg. Tegen wie moet je nu de dingen vertellen die je overdag meemaakt. Wie is er thuis of komt binnenkort binnen als jij er bent. De kat was een troost omdat deze ook echt van mijn vrouw was geweest. Maar wie hier denkt dat een huisdier ook maar enigszins een relatie kan vervangen vergist zich deerlijk.
Toen duidelijk werd dat mijn echtgenote zou overlijden heeft ze gezegd dat ik iemand anders moest zoeken, Jij bent geen type om alleen te blijven. Maar dat zegt iedereen waarschijnlijk die van iemand houdt en weet dat het afscheid nadert. Dat heb ik beloofd, evenzeer weer zoals iedereen dat waarschijnlijk doet op zo'n moment. De eerste jaren had ik echter geen enkele interesse in een nieuwe relatie. Maar nu heb ik dan na 5 jaar die stap gezet. Inschrijven op een dating-site, Dat was niet eenvoudig, maar daar kom ik eventueel op terug in volgende blogs. Indien dat mogelijk wordt gemaakt.
Relatie stuk: repareren of berusten?
In maart 2026 heb ik een blog geschreven over niet snoepen tussen de scherven. Er gaat ongemerkt veel stuk om mij heen, en dat zullen anderen met mij kunnen beamen.
Ik had gewinkeld in de supermarkt en toen ik wilde afrekenen bleken twee van de vier gewone kassa’s defect en de ruimte met zelfscankassa’s was afgesloten wegens een verbouwing. Een paar dagen later stapte ik in de bus naar Amsterdam, van de incheckapparaten waren twee niet in werking, ik moest net als iedereen naar achteren lopen om bij de uitgang in te checken. Dit zijn natuurlijk geen wereldschokkende gebeurtenissen.
Mijn buurvrouw is een week met vakantie. De overbuurvrouw en ik letten op haar kat; toen ik het beestje naar buiten liet op onze afgesloten patio begon ze in een onbewaakt ogenblik te drinken uit een emmertje, waarin buuf een paar verfkwasten had laten weken. Uiteraard heb ik zo snel mogelijk die emmer weggehaald en met de andere buurvrouw overlegd wat te doen.
Gelukkig liep de kat na een paar dagen weer relaxt door haar huis, alsof er niets gebeurd is..
In mijn eigen woning gaat gelukkig zelden iets stuk. Maar, zeg nooit nooit. Voorkomen is beter dan genezen, een ongelukje zit in een klein hoekje.
Elke relatie eindigt ooit, hetzij door overlijden van een van beiden, of door een uit elkaar gaan op initiatief van een van beide of van beide partners. Hoe dan ook, dan gaat er ook wat stuk. Als jouw relatie eindigt anders dan door overlijden en je voelt dit al in een vroeg stadium aan, moet je dan repareren of berusten in de komende breuk?
Op aandringen van mijn partner heb ik een poging gedaan tot repareren, maar die is na enkele weken gestrand. Ik denk, dat er meer stellen niet slagen in hun reparatiepoging.
Een loodgieter, die een lek in een leiding moet repareren heeft het wat gemakkelijker.
Omdat ook nu nog veel stellen hun relatie niet officieel bezegelen met een samenlevingscontract of een huwelijk zullen er veel relatiebreuken zijn, die behalve in de kring van naaste verwanten en bekenden niet in de openbaarheid komen.
Moet je er voor schamen, dat je relatie op de klippen liep? Of moet je al bij het begin van het contact heel nuchter incalculeren, dat die kans altijd bestaat?
Iets dat in huis stuk gaat is een bron van irritatie. Een relatiebreuk ligt toch gevoeliger. Dan is het zo belangrijk om goede vrienden en fijne familieleden te hebben, die je steunen.
Ik heb er nooit aan gedacht in latere jaren de relatie met mijn ex te (laten) repareren. Misschien zijn er lezers die dit wel geprobeerd hebben. En wie weet heeft het succes gehad.
Probleem bij deze reparaties is de positie van degene, die de reparatie in gang zet. Hij of zij is dan heel afhankelijk van de reactie van zijn of haar ex. Die kan dan bijvoorbeeld voorwaarden stellen aan het opnieuw aangaan van een relatie.
Wel heb ik ooit overwogen te proberen de relatie met mijn vriendin, die na drie en een half jaar latten stopte nieuw leven in te blazen. Maar toen ik hoorde dat zij een andere vriend had gevonden heb ik die reparatie uit mijn hoofd gezet.
Het slagen van een reparatie bij een relatiebreuk hangt mijns inziens af van de wil, die beide partners hebben om de onmin bij te leggen. En van de intensiteit van de schade, die ontstaan is door de relatiebreuk.
Ik besef mij terdege, dat dit bij sommigen kil kan overkomen. Het is evenwel de realiteit!