terug

….het komt wel goed…

dinsdag 29 oktober 2024

Soms krijg ik het gevoel dat het leven moeilijker is geworden, vergeleken met hoe het in mijn jeugd was. Want waar maakte ik me zorgen over? Niet echt over de wereldproblematiek, niet over de keuzes die onze regering maakte, niet over bevolkingsgroepen die tegenover elkaar stonden. Mijn grootste angst was mijn schoolrapport dat zoals gewoonlijk beneden peil was, dat wist ik en accepteerde ik want het was slechts een momentopname maar mijn ouders zagen dat niet zo, die hadden hoge verwachtingen waar ik niet aan kon en wilde voldoen.
Wel had ik duidelijke meningen en ik kwam daar ook voor uit, het duidelijkst stond het op mijn schooltas, een oude legerpukkel die ik vol had beschreven met ban-de-bom tekens en “ make love not war”.
De muziek die enigszins politiek getint was klonk goed dus de boodschap werd enigszins verdoezeld en de oorlog die er was was de ver-van-mijn-bed show, want waar was Vietnam nu echt en hoe fout was de Vietcong, Amerika was er mee bezig dus het zou wel goed komen en een sit- in op de dam in Amsterdam was even gezellig, in de zon, maar na een uurtje was het mooi geweest en waren er dringender zaken zoals met vriendinnen even winkelen en giechelend over de wallen lopen.
Het besef dat oorlog ook dichterbij kon komen begon met de vliegtuigkapingen en de aanval op de Olympische spelen van München waar mijn beste vriendin naar toe was gegaan, een unieke gebeurtenis die een gruwelijke wending kreeg.
En gaandeweg kreeg ik meer interesse in de wereldpolitiek, wat gebeurd er in verre landen en waarom, maar nog steeds was het in een ander deel van de wereld, ik hield me vast aan wat er bij de jaarlijkse herdenking werd gezegd: Dit nooit meer!
En nu kruipt het toch steeds dichterbij, het is niet dat we er mee geconfronteerd worden in ons dagelijks leven maar we krijgen wel mee dat er niet zo heel ver weg een afschuwelijke oorlog aan de gang is die op korte termijn niet opgelost zal worden en waar zeker een dreiging van af komt, en waarvan de beelden hard bij mij naar binnenkomen. En het lijkt wel of de wereld steeds destructiever wordt want er zijn meerdere brandhaarden in de wereld en steeds meer landen raken er bij betrokken.
En wat verlang ik naar een arm om me heen, iemand die tegen mij zegt: het komt wel goed, het gaat over, ik zal voor je zorgen.
Vroeger troostten mijn ouders mij, niet zo lang geleden was mijn man mijn veilige haven die mij steunde en positief bleef. En nu probeer ik het naar mijn kleinkinderen uit te dragen maar als ik alleen ben en de beelden op de televisie zie en de harde taal van sommige regeringsleiders hoor dan bekruipt mij een ongerust gevoel. En ik probeer mijzelf gerust te stellen maar dat is niet altijd makkelijk.
En toch doe ik het, want zonder hoop en vertrouwen kan niemand en wordt het erg donker.
…….het moet goed komen, ja toch….?

geplaatst door Angi - 1090 keer gelezen