terug

Van al naar nog

zaterdag 12 oktober 2024

Ik las ooit eens een stukje over hoe de menselijke levensloop zich in grote lijnen beweegt van de "al" -fase via de volwassenheid naar de “nog” -fase en tenslotte naar de “niet meer” -fase. Een grapppige eye-opener die is blijven hangen. Het kindje kan al lopen, de krasse knar loopt nog als een kievit, hoogbejaarde kan niet meer zonder rollator. Op je 17e had je al een vriendinnetje, op je 67e weet je niet of je er nog aan moet beginnen. En als je lang genoeg wacht gaat het zeker niet meer gebeuren. Meestal ligt het in werkelijkheid gelukkig iets genuanceerder, er zijn gedurende heel het leven al en nog momenten: het kind speelt nog met poppen, de vijftiger heeft al twintig landen bezocht; de jongere kan nog even genieten van het studentenleven, de aanstaande opa kijkt al uit naar zijn toekomstige kleinkind, bijvoorbeeld. Maar van lieverlee krijgt nog toch echt de overhand en soms doemt dan ook niet meer aan de horizon op. Zo denk ik bijvoorbeeld dat ik niet meer aan een nieuwe studie kan beginnen. Maar als ik het echt serieus zou willen, dan zou dat nog steeds mogelijk zijn.

Wat betreft niet meer, die momenten zijn er natuurlijk óók in andere fasen van de levensloop. De peuter gaat niet meer op het potje. De puber wil niet meer als een kind worden behandeld. De jonge bruidegom hoort niet meer te flirten met andere vrouwen. Zulke veranderingen horen er gewoon bij, voor het ene komt het andere in plaats, als er een een nieuw hoofdstuk in het leven aanbreekt. Maar als je iets niet meer kunt, omdat je lijf begint te haperen, of je geheugen, of omdat er mensen in je omgeving zijn weggevallen, dan is dat toch van een andere orde. Daar sta ik wel eens bij stil. Als ik nog de 10 kilometer binnen een uur kan lopen, of als ik nog mijn beroep kan uitoefenen, dan tel ik mijn zegeningen, maar het impliceert natuurlijk ook dat dat ooit niet meer het geval zal zijn. Zo beschouwd is nog dus een woord met een dubbele boodschap, een goed-nieuws-bericht met ingebakken beperkte levensduur.

De nog-fase is waar ik nu ben aangeland, al zou ik het nóg zo graag anders zien. Alleen hoeft dat niet te betekenen, dat het plezier van al, van verwondering en begrip krijgen, voorbij is. Ik moet er wel wat meer mijn best voor doen, want het gaat niet meer als vanzelf. We doen er alles aan om de “nog” -fase zo lang mogelijk te rekken, maar de ware kunst is volgens mij, om vooral ook “al” -momenten te blijven beleven! Dat betekent leergierig blijven, ontdekkingen blijven doen. Dat je nog kan zeggen, ik kan al een aardig deuntje spelen op die gitaar, ik heb die danspasjes al een beetje onder de knie, ik spreek al een behoorlijk mondje Chinees, ik begin er al iets van te snappen. Want dat schept ruimte, een perspectief. Je voelt je er jong bij, zeggen we niet voor niets. Ook al is dat niet meer echt het geval ;-P

geplaatst door Pelgrim - 1576 keer gelezen