terug

Zen

vrijdag 25 oktober 2024

‘Zen, voor! Kom voor Zen, voor! Aan de voet!’

Of het feit dat hij voor geen cent luisterde iets te maken had met zijn staat van verlichting of vooral te wijten was aan een slechte opvoeding wist ik niet, maar er zat geen greintje kwaad in het beest, dus de schade bleef vooralsnog beperkt tot de geërgerde blikken van een handvol terrasgangers in de directe omgeving van haar tafeltje.
Zen, die hondennaam kende ik nog niet. Boeddha’s kom ik inmiddels bij de vleet tegen tijdens mijn strandwandelingen; een Boeddha geniet tegenwoordig nauwelijks meer aanzien dan een Fikkie, die in elk geval nog figureert in een gezegde. Maar Zen, wie noemt zijn hond nu Zen?
Zen had net lekker gezwommen en zichzelf aansluitend getrakteerd op een scrubbehandeling in het zand. Nu nog even lekker uitschudden. Dat deed hij op het terras. Het ergernisniveau steeg snel.
Honden aan de lijn. Het stond er in koeienletters. Maar veel hondenbezitters gedragen zich als uitzondering op de regel en zij was daar geen uitzondering op.
Ik vond Zen direct aardig. Het was een chocoladebruine labrador, een goeiige lobbes die inmiddels oud en wijs genoeg was om te weten dat als je toch maar één keer de kans kreeg om een eerste indruk te maken je maar gewoon van meet af aan het beste jezelf kon zijn. Het vrouwtje dacht daar beslist anders over. ‘Kom voor Zen’, riep ze nogmaals, nu met stemverheffing en dat is bij veel baasjes, ook op het werk, een teken van machteloosheid.
Zen gaf geen sjoege. Nadat hij zich had uitgeschud, begon hij de tafeltjes langs te gaan, want van zwemmen krijg je trek. Elke keer dat het baasje opstond om hem in zijn nekvel te grijpen, maakte hij zich uit de voeten.
Ik heb altijd hondenbrokjes bij me. Niet dat ik nog een hond heb; ik heb ze bij me om honden die kwaad in de zin hebben op andere gedachten te brengen. Werkt feilloos. Onbedoeld bijkomend voordeel is dat het ook regelmatig een effectieve manier is gebleken om met baasjes van de vrouwelijke kunne in contact te komen, maar dit geheel terzijde.
Toen Zen bij mijn tafeltje was aangeland, had ik het brokje al in mijn hand. Zen ging voor me zitten - daarvoor hoefde ik helemaal niet ‘kom voor’ te zeggen - en liet met een zucht zijn kop op mijn benen rusten.
Terwijl ik hem met mijn ene hand het brokje gaf, wenkte ik met de andere het baasje. ‘Ik weet ook niet wat het is met Zen hoor vandaag. Doet ie anders nooit! Hij luistert zo goed.’
‘Ach’, zei ik, ‘we hebben allemaal weleens een mindere dag.’ Zen, kom voor, dat is toch vragen om moeilijkheden, dacht ik intussen. Alsof je de verlichting op commando kunt bestellen. Was dat niet het toppunt van maakbaarheidsdenken? Het leven is niet maakbaar, tenzij je hondenbrokken bij je hebt natuurlijk.

Komt een leerling bij zijn Zen-meester en vraagt: ‘Meester, mijn bestaan voelt als een gevangenis, wat moet ik doen?’ Zegt de meester: ‘Mediteren.’
Vraagt de leerling: ‘Verdwijnt mijn gevangenis dan?’ Zegt de meester: ‘Nee, dan verdwijn jij.’

geplaatst door PlanB - 1489 keer gelezen