terug

2012

zaterdag 23 november 2024

Als het einde van het jaar nadert, denk ik er altijd onwillekeurig aan terug. We schrijven november 2012.

In het eetcafé dat ik toen frequenteerde, bestelde ik de daghap die daar veel lekkerder smaakte dan het woord klinkt. Het was rustig en ik at aan de bar. Na de koffie nam ik nog een glas wijn. Een paar krukken verder zat een vrouw. ‘Mag ik erbij komen zitten?’ Ze wachtte mijn antwoord niet af en ze schoof op totdat ze op de kruk naast die van mij zat. Dat deed ze mooi, ze bewoog als een danseres.
Ze stelde zich voor als Maya. Op een ander moment zou ik er niet bij hebben stilgestaan, bij die naam. Nu wel. Want al het hele jaar deed de Maya-kalender het goed in de hitlijsten van Google en ook steeds meer mensen op Facebook en destijds nog Twitter wisten het zeker: eind 2012 houdt het op. Iedereen had wel iets te zeggen over wat er zou gebeuren. Tot op de dag nauwkeurig, dat verbaasde me ook. Nu wist ik er weinig van en dat wilde ik ook zo houden. Ik had de 2012-gelovigen in drie groepen verdeeld. De ramptoeristen, de overlevers die zich vooral richtten op al het natuurgeweld dat ons te wachten stond. Zij waren al jarenlang aan het trainen om iets te overleven, wat dan ook, en vastbesloten deze buitenkans niet te laten lopen. Dan de spirituelen, die niet uitsloten dat het hier en daar flink kon gaan waaien, maar dat moment vooral zagen als een volgende stap in ons collectieve bewustzijn. En de derde groep zag en zie ik een beetje als een mix van de vorige twee: zij weten zeker dat de aarde ophoudt te bestaan, maar zien blijmoedig biddend het einde tegemoet in afwachting van een felbegeerd plaatsje in het hiernamaals.
‘Misschien flauw, maar heb je toevallig ook iets met die kalender?’ Ik had de vraag beter niet kunnen stellen. Haar kruk werd een praatstoel. En haar praatstoel bleek een stokpaard.
Zij was een gelovige en hoorde bij de ramptoeristen. In een college van een kwartier werd ik getrakteerd op een betoog waarin de omkering van de polen, de verstoring van de magnetische velden, zonnestormen, vrij spel voor de UV-straling, tsunami’s van twee kilometer hoog en een ernstige ontregeling van de zwaartekracht moeiteloos aaneen werden geregen tot een requiemscenario. Ik voelde me als een student die privéles kreeg van Robbert Dijkgraaf, maar dat eigenlijk niet verdiende.
2012 hebben we overleefd, dat kunnen we nu met enige zekerheid wel stellen, maar stel je nu eens voor dat 2024 het nieuwe 2012 is! Misschien hebben ze wel gelijk, al is het een paar jaar later. Maak er werk van mensen in die laatste maand! Schrijf dat berichtje aan die man of vrouw die je heimelijk al zo lang bewondert. En niet te lang mailen, want het is eind december voordat je het weet. Heb lief alsof je leven ervan afhangt!

geplaatst door PlanB - 1259 keer gelezen