terug

Dat lucht lekker op

maandag 4 november 2024

Ik drink elke week in een zaaltje van een Katholieke kerk koffie met pakweg 10 andere mensen. In deze tijd is het mooi, dat er nog een plek is, waar ik voor een praatje terecht kan, waar mensen oprecht in mij en in iedereen die er komt geïnteresseerd zijn. Als single is het heerlijk om zo informeel je verhaal kwijt te kunnen.

Maar ik zeg of doe regelmatig iets of denk vrijwel dagelijks ergens aan, dat ik liever niet met anderen wil delen. Ook in het verleden zijn er dingen gebeurd, die ik liever niet aan de grote klok wil hangen. Voor ik afgelopen week weer aan de koffietafel zat viel mijn oog op een grote houten “kast” aan de andere kant van de hal met een verplaatsbaar bordje “afwezig” aan de voorzijde. Natuurlijk had ik het door, dat was de biechtstoel. Die traditie ken ik niet in mijn geloofsgemeenschap. Ik vroeg of de biechtstoel nog in gebruik was. Dus niet (meer.

Een van de aanwezigen stelde, dat hij mij ondanks de ontoegankelijkheid van de biechtstoel wel de biecht wilde afnemen, maar dan moest ik op mijn knieën, hij zou op een stoel gaan zitten,. Ik bedankte feestelijk voor de geste, en waarschuwde hem, dat hem dat wel behoorlijk wat tijd zou gaan kosten… Om maar niet te spreken van het ongemak van mijn knieën. Er was nog voor onze jaartelling begon bij de Joden nog een andere manier om van hun fouten af te komen; hun hogepriester had een bok, die hij op Grote Verzoendag de woestijn in zond, nadat hij zijn handen op het dier had gelegd, waarmee hij de bok belastte met de zonden van het volk.

Er zijn best wel dingen, die een ieder (dus ook ik) niet graag zomaar op straat gooi, aan de andere kant geeft het een goed gevoel, als ik dat wat ik verberg toch bij iemand kwijt kan. Ooit keek ik naar het programma “Achter gesloten deuren” waar mensen met een groot geheim rondlopen, waar soms hun liefdespartner nooit weet van heeft gekregen. Dan blijkt hoe moeilijk het is aan je partner opening van zaken te geven. Het instituut van biechten bij de pastoor heeft een flink deel van de vorige eeuw nog in ons land in de katholieke kerk gefunctioneerd; het had als voordeel dat je bij een neutraal persoon je ei kwijt kon en – heel bijzonder – gerust gesteld werd over wat je verkeerd gedaan had. De biechtvader had zwijgplicht, dus een parochiaan hoefde niet te vrezen, dat zijn of haar geheim bij derden belandde.

Er zijn tegenwoordig allemaal telefoonnummers voor mensen die hulp zoeken, bijvoorbeeld bij eenzaamheid of wanneer ze slachtoffer zijn geworden van een misdrijf. Luisterlijnen zijn heel belangrijk, hoewel het allemaal anoniem blijft. Die telefoonadressen zijn evenwel nog meer bestemd om leed te delen, niet zozeer om een misstap op te biechten.

Maar de verplichting zoals die jarenlang voor katholieken gold, waar kinderen mee opgevoed werden om periodiek ter biecht te gaan stuit mij tegen de borst. Veel kinderen verzonnen een zonde, die ze hadden begaan om er maar van af te zijn. Tegenwoordig is het precies de andere kant op gegaan, we hebben vaak behoefte aan iemand die we echt onze diepste zielenroerselen aan kunnen toevertrouwen. Het is opvallend dat vrouwen gemiddeld meer dan mannen iemand hebben, een hartsvriendin waarbij ze hun hart kunnen uitstorten.

Ik vraag me af, in welk stadium van een ontluikende liefde ik mijn geliefde kond kan doen van dingen uit mijn verleden, en ook hoe ver ik daarin kan en moet gaan. Ik denk zelf, dat er grenzen zijn aan wat ik kwijt wil. Gevaar is, dat teveel te snel vertellen uitdraait op een relatiebreuk. En daar zat ik uiteraard niet op te wachten. Soms vertel ik wel eens dingen, waar ik achteraf spijt van heb, Het gevoel van opluchting wordt overschaduwd door de wroeging over de gevolgen van de openhartigheid. Anderzijds blijft iets uit het verleden wat je niet met een partner deelt knagen aan je geweten. Wat vinden jullie daarvan?

geplaatst door Aktivo1 - 1356 keer gelezen