terug

De verbeteraar- het rode potlood

maandag 25 november 2024

Het gezegde: Eerst de balk uit je eigen ogen verwijderen voordat je iets gaat doen aan de splinter in het oog van iemand anders betekent niet, dat je al te terughoudend moet zijn bij het corrigeren. Onlangs moest ik in korte tijd op verschillende fronten mensen tot de orde roepen.

Op een agenda voor een vergadering zie ik een linkje naar een jaarbegroting, na het aanklikken krijg ik een tekstueel jaarverslag. In een uitnodiging voor een dansevent las ik twee verkeerde data, en een invitatie voor een wandeling welke de volgende ochtend plaats heeft komt pas ’s avonds daaraan voorafgaand bij de lezers. Ik was uiteindelijk de enige wandelaar buiten de organisator… Hij was rijkelijk laat met zijn actie.

Nu zijn dit allemaal zaken waarover niemand zich echt druk over zal maken. En het betrof gelukkig drie verschillende organisaties. Ik ben – dat is mijn aard – wel in de bres gesprongen en ik heb de initiatiefnemers van deze zaken op hun foutjes, hun laksheid gewezen, in het geval van de vergadering werd meteen adequaat gereageerd.

In cartoons over mannen en vrouwen gaat het heel vaak om corrigeren van gedrag van de ene partner door de andere. Hoewel dit bedoeld is als humor heeft het (helaas) een basis in echte situaties, gebeurtenissen van alledag. Komt dat misschien omdat mensen, die 24/7 met elkaar omgaan eerder incorrect gedrag of domweg vergissingen van elkaar gewaar worden? Het gaat er natuurlijk om hoe de reactie, de correctie verwoord wordt maar ook hoe die landt bij diegene, die de mist ingegaan is. Als iemand, die een blunder heeft begaan de terechtwijzing voor zoete koek aanneemt maar er niets mee doet kan dat ten gevolge hebben, dat zijn of haar verbeteraar(-ster) denkt: Volgende keer moet je het maar zelf uitzoeken. Steeds maar moeten corrigeren is dodelijk vermoeiend.

Aan de andere kant zijn er ook mensen, die steeds met het rode potlood in de aanslag klaar staan om een kennis, vriend, collega of partner terecht te wijzen; dat kan ook irritaties opwekken. Het is bijzonder, dat we in ons land gemiddeld een keer per jaar onze leiders op landelijk, provinciaal, Europees en lokaal niveau ook door met een rood potlood een hokje rood te maken op een stuk papier laten blijken, of wij hun inzet waarderen. En als bij hun naam te weinig kruisjes staan weten ze, of zij de afgelopen jaren gefaald hebben. Tenminste, dat hopen wij. Die actie is anoniem: Anders dan bij een correctie van iemand uit de eigen omgeving kan niemand zien, wat ik in een stemhokje ingevuld heb.

Dit is een soort uitgestelde verbeteractie. Direct reageren op een blunder van onze politici kan wel, denk aan de vele demonstraties, maar dat kost veel energie.

De reacties op het stemresultaat van de verkiezingen durf ik te vergelijken met hoe iemand omgaat met een opmerking van die goede vriend of partner over zijn of haar gedrag. Trekt hij of zij zich daar wat van aan? Of blijft alles bij het oude? Ik kan mij moeilijk voorstellen dat iemand plezier heeft in het verbeteren, op een gegeven moment heeft de “schoolmeester” er genoeg van. Het gedrag van mensen uit zijn / haar omgeving blijft dan wel irritant, maar er wordt gedacht “laat maar”…Vraag is natuurlijk, waar ligt de grens?

Ik heb ooit van iemand een doosje kleurpotloden voor mijn kleinkinderen gekregen, toen ze er feitelijk al te oud voor waren. Ik wens iedereen toe dat hun rode potlood zoveel mogelijk in zo’n doos mag blijven liggen, en dat ze de punt van het rode potlood niet steeds hoeven bij te slijpen. Met een rood potlood kun je niet alleen kleuren, maar het kan ook als het een scherpe punt is bij iemand pijnlijk aankomen. Kent u wat Cats ooit zei? Het puntje van een gouwe pen, is ’t felschte wapen dat ick ken…
Verander gouwe pen in rood potlood en dan ziet u dat dit nog heel actueel is.

geplaatst door Aktivo1 - 1519 keer gelezen