terug

Een goedmakertje oftewel een doekje voor het bloeden

maandag 18 november 2024

In mijn leven zijn, hoe kan het anders, ups en downs. Er zijn dagen waarin alles op rolletjes loopt, afspraken lukken, de mensen die ik spreek zijn positief, het zonnetje schijnt, geen nare telefoontjes, leuke mails. Kortom, een dag om door een ringetje te halen.

Helaas is dat niet altijd zo: De tegenstelling Himmelhoch jauchzend, zum tode betrübt, ten hemel juichend, tot de dood bedroefd (Clärchens lied in Goethe's Egmont 3, 2, ingekort) is regelmatig bewaarheid.

Als ik de kranten lees of – heel spaarzaam – het journaal volg (de berichtgeving daarin is m.i. vaak erg deprimerend) merk ik dat de berichten over negatieve gebeurtenissen de boventoon voeren. En als er iets positiefs wordt gemeld is dat veelal qua hoeveelheid informatie te verwaarlozen in verhouding tot wat ik lees, zie en hoor in de nieuwsmedia over oorlogen, rampen, bedrog, corruptie, misdaden. Behoorlijk wat mensen raakt dit, maar evenzo zijn er kijkers, lezers en luisteraars die zich er hoe langer hoe meer voor gaan afsluiten.

Uiteraard weten de bobo’s van onze media deze ontwikkeling maar al te goed. In de krant is er steeds een apart katern voor sport (hoewel daarin ook veel minder fraaie dingen gebeuren), voor kunst en cultuur (ook in die sector is het niet alles koek en ei, denk aan de schandaaltjes, al dan niet breed uitgemeten door de roddelpers) en voor ontspanning (hiep hoi, de puzzelpagina met de strips, daar is echt niets mis mee). De commerciële omroep was bij veel mensen favoriet omdat zij het accent meer legden op ontspanning, en dat werd hen door de publieke omroep niet in dank afgenomen. Bij de gedrukte media waren (en zijn deels nog steeds) ook onderlinge verschillen in de percentages leuke en minder prettige berichten.

Als ik iets meemaak, dat niet zo plezierig is, probeer ik dat vaak zo snel mogelijk te compenseren. Nadat ik in mijn krant de ellende tot mij genomen heb, dan verlang ik naar de leuke berichten. Is dat struisvogelpolitiek? Misschien deels, ik mag mijn ogen niet sluiten voor wat er om mij heen gebeurt. Maar psychologisch is het wel te begrijpen.

In een beginnende of gevorderde relatie vinden er ook regelmatig niet zulke prettige dingen plaats. Hoe maak je het weer goed? Het bekende bosje bloemen? Ooit zag ik bij een bloemenstal bij het station bij een groot aantal boeketten bordjes met een tekst, zoals “Iets om goed te maken”. Ik denk dat een goed gesprek een betere oplossing is, hoewel vooral vrouwen er gevoelig voor zullen zijn, als hun partner of vriend met een attentie komt.

Om een teleurstelling te compenseren gaat diegene, die teleurgesteld is vaak iets voor zich zelf ondernemen. Na een verbroken relatie is het verstandig afstand te nemen van alles, wat dicht bij de ex ligt, een last minute vakantie kan daarbij goed zijn. Mits de teleurgestelde zich niet meteen in een nieuw avontuur stort. Ik ben regelmatig op reis gegaan door een single vakantie te boeken, niet om daar iemand te ontmoeten maar om nieuwe indrukken op te doen. Kerstreisjes zijn daarvoor een prima insteek, ware het niet dat liefhebbers van een trip rond de kerstdagen dat al heel vroeg moeten doen, tenzij er door annuleringen een plek vrijgekomen is.

Ik vind, dat er niets mis is met een goedmakertje als het daarbij maar niet blijft. Als een relatie verstoord is, zelfs bij een vriendschap moet er meer gebeuren. Is de wederzijdse wil om daar iets aan te doen misschien nog wel het allerbelangrijkste? Ook de vorm die er voor gekozen wordt: Samen uit eten gaan kan verbroederen (of verzusteren). En een goed gekozen tijdstip. Een goedmakertje moet wel oprecht zijn, als de goedmaker er in wezen niets van meent stelt het niets voor. Waar een wil is is een weg, maar als de wil weg is, wil ik de weg niet aflopen… Een door mij zelf uitgebreide quote, wie het er niet mee eens is wil ik graag uitnodigen dat via deze weg aan te geven…

geplaatst door Aktivo1 - 1443 keer gelezen