terug

Profiel

maandag 18 november 2024

Moet ik mijn profielfoto’s maar weer eens aanpassen? Ik was er een beetje gehecht aan geraakt, mijn eigen hoofd zoals ik dat telkens te zien kreeg als ik hier inlog. Het was een mooi moment, een goede herinnering. Die dag dat ik er zo ontspannen bij zat op een terras, in Apeldoorn was het. Met mijn “ex-lat” van ook alweer vele jaren geleden, waarmee ik af en toe nog wel eens iets onderneem. Ze trakteerde mij die dag op een dineetje omdat ik haar had geholpen bij de verkoop van haar huis. Want: kinderen het huis uit, ze ging haar twee-onder-een-kap verruilen voor een kleinere levensloopbestendige woning. – Wat een woord, levensloopbestendig, bedoeld als een eufemistische uitdrukking voor ‘ingericht op uw toekomst met lichamelijke gebreken” maar het klinkt meer alsof we senior-hooligans zijn die na de pensionering nog even flink de beest willen uithangen. – Zou mijn huis bestendig zijn tegen mijn levensloop? Nou ik was geen gekke dingen van plan en als ik het schilder- en snoeiwerk kan blijven bijhouden dan zal het wel loslopen. Afkloppen.

Het leek mij nogal overdreven, die voorzorg, maar goed je hebt mensen die overal op voorbereid willen zijn en ze hebben natuurlijk een punt; het is als met een verzekering, je hoopt er (nog lang) geen gebruikt van te hoeven maken. Destijds, zo rond de eeuwwisseling, vond mijn echtgenote al dat we maar een slaapkamer moesten inrichten op de begane grond, voor het geval dat we de trap niet meer op zouden kunnen komen. Allemachtig, we waren nog geen vijftig! Komt tijd komt raad, vond ik. Om daarmee op middelbare leeftijd al bezig te zijn daar had ik geen trek in en die slaapkamer is er toen niet gekomen. Aan de andere kant is het ook wel gemakkelijk om zo de kop in het zand steken en te doen alsof de tijd stilstaat.

En zo kom ik dus met een omweggetje terug bij die profielfoto’s. Ze zijn nu alweer ruim twee jaar oud zijn en moeten wellicht vervangen worden door de actuele stand van zaken. Want de tand des tijds... tja. Het went wel natuurlijk, maar telkens is de realiteit je net een stapje voor: ben je nét gewend aan de laatste stand van zaken, het haar wat dunner, de rimpels weer wat dieper, dan stel je in de spiegel vast dat dát inmiddels óók alweer de stand van gisteren is! Zo loop je steeds achter de feiten aan ;-). Dat gezegd hebbend, ik mag mijn positieve zelfbeeld best wel een beetje letterlijk nemen, vind ik, dat geeft ook een stimulans om het noodzakeleijke onderhoud te blijven plegen. Maar alles met mate.

Hoe lang kan een foto meegaan? Een jaar? Vijf jaar? En hoe erg is het als iemand een oudere foto plaatst, gewoon eentje waarbij iemand zich gelukkig voelt. Waarbij de jaren misschien niet helemaal kloppen maar wel de uitstraling. Eentje van een gelukkig moment, van zo wil ik zijn, zo wil ik worden gezien. Het zit immers niet alleen in uiterlijkheden. Je kunt dat ijdelheid noemen, maar het heeft ook iets moois, zoals het ook mooi is om in een volwassene nog iets van een kind te zien. Wat mijzelf betreft, ik laat die foto’s van twee jaar geleden nog even staan en ik plak er gewoon een nieuwe bij, voor het vergelijk. Eentje waar ik ook een leuke herinnering bij heb, van een regenachtige dag in Rotterdam, dapper trotseerden wij de elementen en konden er wel weer het avontuurlijke van zien, hopelijk straalt dat er een beetje vanaf.

geplaatst door Pelgrim - 1660 keer gelezen