De volgende halte op mijn levens - en liefdesweg
maandag 9 december 2024
Hoe ieders leven loopt is van veel factoren afhankelijk. Evenals de manier, waarop een fysieke afstand overbrugd wordt. Wie een auto heeft gebruikt dit vervoermiddel soms te pas en te onpas, ook voor kleine afstanden die zich meer lenen voor een fietstocht of een wandeling, uiteraard is voor mensen met een lichamelijke beperking een auto vaak het aangewezen vervoermiddel.
Ik probeer als het weer en het tijdstip (daglicht) het toelaat afstanden tot pakweg 20 – 25 km met de fiets af te leggen; voor grotere trajecten, bij onprettig weer en ’s avonds maak ik veelal gebruik van het openbaar vervoer. Op verschillende manieren word ik geattendeerd op de plaatsen, die de bus, tram, trein of metro aandoet. In de bus, tram of metro (waarin geen aparte conducteur in mee rijdt) is dat tegenwoordig een van tevoren ingesproken tekst na het passeren van een eerdere halte. Ook zijn er in bus, trein, tram en metro schermpjes waarop de komende stops staan aangegeven (tenminste, als die schermpjes niet defect zijn). In de trein wordt de gesproken aankondiging veelal door de conducteur gedaan. Die vullen hun tekst heel divers in.
Mijn dag kon niet meer stuk door de conducteur, die vele jaren geleden, toen de trein van Haarlem uit nog zonder over te hoeven stappen via Amsterdam naar Limburg doorreed, kort voor Mokum CS dit sprak: “Over enkele ogenblikken komen we aan op stationnetje Amsterdam Centraal. Na een korte, maar welverdiende rustpauze rijden we verder via Amsterdam Amstel naar het zuiden”. Of hij een Amsterdammer was heb ik nooit geweten, vermoedelijk niet anders zou hij voor Amsterdam geen verkleinwoord gebezigd hebben. Een paar stations verder zag ik hem, zittend (!) op een bank naast een passagier zonder vervoersbewijs om een kaartje uit te schrijven. Heel relaxt, deze gemoedelijke conducteur (viel door zijn rode haardos ook al op) liet zien, dat zoiets onaangenaams als het corrigeren van een reiziger ook op een menselijke manier kan. Ik denk, dat deze man niet vaak last van agressie van reizigers gehad zal hebben.
Ook weer vele jaren geleden werd ik in Amsterdam in een tram verrast door een zingende bestuurder, die Amsterdamse volksmuziek door de intercom produceerde. Opnieuw werd ik blij, gelet op de reacties om mij heen ik was kennelijk niet de enige reiziger die dit waardeerde. Ik ga nu al weer een behoorlijk lange periode als single mijn levenspad en soms ook mijn liefdespad. Op dat pad kom ik heel wat aardige medereizigers en uiteraard reizigsters tegen. Ik zie de haltes aangekondigd, van tevoren kon ik in mijn agenda lezen waar de reis mogelijk naar toe gaat. Soms gaat mijn levenstrein anders dan gepland.
Als ik in de bus van Haarlem naar Amsterdam v.v. stap helpt het om de chauffeur te groeten, ook bij het uitstappen. Ook is het goed om te luisteren naar zijn berichten (even doorlopen) zodat ook anderen de bus nog in kunnen gaan. Hoe gaat dat op de reis over mijn levensweg en mijn liefdesweg? Er staan natuurlijk her en der adviseurs klaar, ze hebben een beeld pasklaar hoe mijn weg zou moeten lopen. Als die raadgevers uit de intieme kring komen is dat heel goed te begrijpen. Hoeveel moet ik mij aantrekken van hun raad? Persoonlijk ben ik eerst gebaat met meeleven, met de bekende hand op de schouder, en met een vleugje humor. Wanneer ik zelf met een vraag kom naar degenen die mij omringen over mijn levensweg, is dat niet beter dan dat men mij ongevraagd bestookt met tips hoe het zou moeten?
Ik wens iedereen een mooie rit op zijn of haar weg, waar die tocht ook naar toe gaat. Hopelijk bereik je het gestelde doel. Maar zo niet, geniet dan van het uitzicht door het raam van de treincoupé, van de natuur die de trein passeert en van de aardige mensen, met je in gesprek komt. Heerlijk, dat zo’n reis zoveel onverwachts in petto heeft… Over een paar weken ga ik een kerstreisje met de bus naar Toscane maken, met haltes onderweg. Wat gaat daar gebeuren en wie zal ik er ontmoeten?
Wat de volgende halte op mijn levens – en liefdespad wordt is geheel onbekend. Wie ik zie, wat er gebeurt, laat het nu maar gebeuren… Ik moet daar wel mijn ogen en oren voor open houden
geplaatst door Aktivo1 - 1470 keer gelezen
Vorige berichten
Punt
Zet hem nooit, zei onze Paulien zaliger.
Het was haar manier om te zeggen, natuurlijk met een talige metafoor, dat er in het leven maar zelden d
Daten in de digitale wereld
In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen
Ik was zijn muze
Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e