Hoe kan ik de tijd in mijn hoofd rekken?
donderdag 12 december 2024
Het is alweer bijna Kerst. Voor de een voelt het als een eeuwigheid geleden, de ander vindt het jaar snel voorbij gegaan. Hoe komt dat? Dat heeft alles te maken met hoe je hersenen omgaan met het begrip tijd. Een ouder persoon die weinig onderneemt heeft vaak het gevoel dat de dag langzamer voorbijgaat dan een jongere die het druk heeft op school. Aan het eind van de dag heeft de scholier het gevoel dat de tijd is omgevlogen, doordat er zoveel nieuwe indrukken op hem zijn afgekomen.
Maar hoe ervaren je hersenen dit op de langere termijn? Professor Lustig van de universiteit van Michigan, heeft daar onderzoek naar gedaan en komt tot een verrassende conclusie. Als je minder nieuwe ervaringen opdoet en minder bijzondere gebeurtenissen meemaakt, gaan onze hersenen dit clusteren als vergelijkbare dagen en weken. We doen namelijk meer dingen uit routine naarmate we ouder worden. Dat kan ervoor zorgen dat de tijd sneller lijkt te gaan voor ouderen dan voor jongeren. Huh, professor dat klinkt niet erg logisch, denk ik dan. Onze hersenen zien dezelfde tijdsbesteding als vergelijkbaar en gooien dat op een grote hoop, legt de professor verder uit. Nieuwe en spannende gebeurtenissen daarentegen zet ons brein als aparte momenten weg.
Kijk je er na langere tijd op terug dan lijkt het alsof de tijd sneller voorbij is gegaan voor degene die steeds dezelfde dingen onderneemt. Die scholier heeft zoveel meegemaakt in korte tijd, dat de herinnering aan een bepaalde gebeurtenis veel langer geleden lijkt dan in werkelijkheid het geval is. Okee, als ik het zo bekijk, is het me duidelijk. Maar hoe kan ik als oudere de tijd rekken, professor? Dan moet ik mijn hersenen of mijn zintuigen prikkelen met nieuwe activiteiten, is het antwoord. Bijvoorbeeld: een instrument leren te bespelen, kooklessen nemen, gaan reizen. De tijd voelt niet alleen voller, maar gaat voor je gevoel ook langzamer voorbij. Wanneer je je verdiept in iets nieuws kunnen minuten in het brein zomaar gaan aanvoelen als uren. In die redenatie zit veel waarheid, daar kwam ik snel achter.
Gisteravond kreeg ik een aantal waarschuwingen op mijn prive-mail, dat ik mijn computer beter moest beveiligen, omdat ik geen virusscanner meer had. Die heb ik wel, dus dit is gewoon spam, dacht ik. Ik verwijderde 2 x deze e-mails, eerst in de prullenmand, daarna definitief, zoals ik geleerd had. Ik zal voor de zekerheid toch even mijn virusscanner handmatig scannen. Ik schrok me een hoedje toen ik zag dat het icoontje van mijn virusscanner inderdaad van mijn bureaublad verdwenen was. Ik heb eerst geruime de chatbot van mijn provider hierover geraadpleegd, geen resultaat. Daarna de raadgevingen gelezen van de Windows- community om mijn virusscanner te verwijderen en opnieuw te downloaden. Maar toen ik nog eens goed op mijn bureaublad keek, kwam ik tot de ontdekking dat alle andere icoontjes daarop ook verdwenen waren, waaronder de prullenmand.
Ik googelde op terugzetten prullenmand en kreeg het advies met mijn rechter muisknop op het bureaublad te klikken en vervolgens op : prullenmand terugzetten. Bingo, dat werkte. Maar niet alleen mijn prullenmand kwam terug, ook alle andere icoontjes, waaronder dus mijn virusscanner.. Meteen de handmatige check gedaan, alles gewoon in orde. Zelf opgelost, zonder al die poespas van verwijderen en opnieuw installeren. Pfff, wel bijna de halve avond bezig geweest om dit euvel te herstellen, dacht ik. Toen ik echter op de klok keek, viel dat reuze mee. Al dat opzoekwerk had weliswaar tijd gekost, maar veel minder dan mijn brein geregistreerd had. Het was ondertussen bedtijd geworden, dus sloot ik mijn pc af. Ik moet zeggen dat ik daarna wel heerlijk geslapen heb doordat ik toch wel opgelucht was dat er niks aan de hand was...
geplaatst door sixty - 1334 keer gelezen
Vorige berichten
Punt
Zet hem nooit, zei onze Paulien zaliger.
Het was haar manier om te zeggen, natuurlijk met een talige metafoor, dat er in het leven maar zelden d
Daten in de digitale wereld
In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen
Ik was zijn muze
Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e