O dennenboom, o dennenboom, wat zijn je takeen wonderschoon
dinsdag 24 december 2024
In de kersttijd komen herinneringen naar boven van voorbije jaren, hoe ik het vroeger vierde.
Heel vroeger, bij mijn ouders, was Kerstmis een belangrijke gebeurtenis. Ten eerste moest er een boom uitgezocht worden, niet te groot maar ook zeker niet te klein, mooi vol, met een goede piektak. Mijn vader wist waar ze goede bomen verkochten dus hij ging alleen op pad en kwam meestal terug met een goede boom met een kruis alvast eronder gezet. Het moment van in de kamerzetten moest bepaald worden door mijn moeder want zij ging over de goede plek, het tafeltje waarop de boom ging staan moest perfect in de hoek passen met zo min mogelijk uitstekende takken die een doorgang konden belemmeren. Was dit allemaal uitgedokterd dan ging het kerstboomkleed op het tafeltje en werd de boom daarop gezet en kon het versieren beginnen. Mijn moeder deed dat het liefst alleen, de piek deed mijn vader en mijn broer en ik hadden een eigen slinger die we er in mochten hangen, zijn slinger was met zilveren balletjes en ik had er één met langwerpige pastelkleurige schakels. Als alles naar goedkeuring was opgehangen, wij moesten toch nog even op het trompetje blazen en het klokje laten klingelen, ging mijn vader de laatste toevoeging zorgvuldig in de boom plaatsen, namelijk de knijpertjes voor de echte kaarsjes, onder toeziende ogen van mijn moeder want het moest wel symetrisch gebeuren en ze moesten recht op de takken worden bevestigd om druipen van de kaarsjes zo veel mogelijk te voorkomen. En als iedereen het er over eens was dat het goed gelukt was werden de witte kaarsjes er in gezet.
Het was klaar.
Op 1ste kerstdag was het een rustig begin, samen aan het ontbijt waar het eigengebakken krentenbrood werd aangesneden en we lekker wat boter erop smeerden, het was zwaar van de krenten en soms wat donker van het bakken maar de smaak was onovertroffen., gemaakt met echte gist. Daarna moest iedereen in de kerstkleren en ging mijn moeder de keuken in, voorbereidingen treffen voor het avondeten en mijn vader ging naar de bushalte mijn oma ophalen die de dag te gast zou komen. Ze nam lekkere kerstkransjes van Jamin mee voor bij de thee. Mijn moeder had een banketstaaf voor bij de koffie, eerst even opwarmen in de oven want dan smaakte het nog lekkerder. In de middag deden we wat spelletjes, soms gingen we sjoelen, totdat mijn moeder vond dat de tafel gedekt kon worden. Met het mooie servies en het opgewreven bestek op de damasten servetten en een zelfgeschreven menukaartje op het bord namen we plaats. Het eten rook heerlijk,lekkere rollade, zelf uitgeboorde en gebakken aardappelbolletjes, stoofpeertjes, witlofsalade en spruitjes, en als toetje hangop met bramensaus en een kloddertje slagroom.
Na het eten nam de spanning toe, de tafel werd opgeruimd, de afwas voorgewassen, we kregen wat te drinken met een koekkransje en daarna kwam het sluitstuk: mijn vader pakte een emmer, half gevuld met water en een grote spons er in en zette die half onder de boom naast zijn stoel. Daarna pakte hij de doos met Zwaluwlucifers en begon 1 voor 1 de kaarsjes aan te steken, de achterste en hoogste eerst, terwijl mijn moeder bijna fluisterend zei dat we moesten blijven zitten. Dat deden we ook en het was prachtig, de kaarsjes branden rustig, er werd weinig gesproken maar we genoten van de vlammetjes en de koekkransjes. Toen de kaarsjes half opgebrand waren ging mijn vader ze uitblazen, de andere helft zou de 2de kerstdag aangestoken worden. Het grote licht ging weer aan en de emmer werd afgevoerd. Daarna pakte oma haar tas en bracht mijn vader haar naar de bushalte terwijl wij in onze pyjama welterusten gingen zeggen en naar bed gingen. Gelukkig was er morgen nog een kerstdag.
Nu zijn mijn kaarsjes elektrisch, mijn boom is een echte neppert, de ballen zijn gekleurd en er staat geen emmer met water naast mijn stoel, maar toch is het rustige, bijna serene, gevoel er als de boom versierd staat en de lichtjes aan gaan, wel dankzij de tijdschakelaar want dat is makkelijk.
En ik kijk af en toe naar mijn boom en haal herinneringen op naar mijn kerstvieringen met mijn gezin en later met mijn lief, ze geven me een warm en wat weemoedig gevoel maar ik kijk ook uit naar vanavond, want dan komen de kinderen en kleinkinderen, we gaan chocolade kerstkransjes eten bij de koffie en de limonade, ik heb een visschotel besteld en de anderen nemen wat eigengemaakte hapjes mee, de kerst cd klinkt op de achtergrond en we gaan spelletjes doen in onze “ foute” kersttruien.
Dit zijn voor mij waardevolle dingen en ik hoop dat mijn kleinkinderen deze herinneringen later ook zullen koesteren.
Graag wil ik alle lezers, mede- daters, mede-bloggers en reageerders mooie en warme Kerstdagen toewensen en maak waardevolle herinneringen 🎄
geplaatst door Angi - 799 keer gelezen
Vorige berichten
Tijd
Tijd is een ongrijpbaar concept.
Het is misschien ook helemaal niet de bedoeling om het te grijpen. Onmogelijk ook waarschijnlijk.
Alhoewel hij het zelf nooit zo gezegd schijnt te hebben, wordt aan Einstein vaak de uitspraak toegeschreven dat tijd alleen maar bestaat, omdat anders alles tegelijk zou gebeuren.
Dat zou ook wel een beetje veel om te bevatten zijn op dit ondermaanse, dus daarom heeft alles hier op aarde zijn plaats en tijd. Anders zouden we er binnen de kortste keren vanaf springen.
Ik sprak vanuit Frankrijk met een goede bekende in Nederland die voor euthanasie had gekozen. Het was ons afscheidsgesprek. Zijn samenvatting van het bestaan was chronologisch kort en bondig. Ergens midden in ons gesprek sprak hij de woorden: je komt er keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. En zijn tijd om er vanaf te springen was daar.
De schoolvakanties zijn alweer een paar weken bezig en nu ook de regio Midden vakantie heeft, stroomt de camping langzaam vol met gelukkige gezinnen. Ik moet er niet aan denken dat alles tegelijk zou gebeuren. Gelukkig gebeurt dit pas na zeven zalige weken.
Zijn woorden klinken mij als muziek in de oren: je komt er een keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. Dit weekend. Alles op zijn tijd.
Hoe voorzichtig moet je zijn op straat?
Afgelopen zaterdag stond er een artikel van 3 pagina's in de krant over een trend bij groepen jongeren die populair is geworden : jumpen. Daarbij wordt iemand uit het niets door de groep aangevallen. Ze bespringen EEN persoon die ze te grazen nemen. Soms is het een wraakactie, maar vaker kennen ze de persoon niet. Ze doen dit vanwege een misplaatst gevoel van macht over iemand hebben. Het slachtoffer wordt uitgescholden, bedreigd en moet bibberend in de filmende camera zijn excuses aanbieden terwijl hij/zij niks heeft gedaan.
Nederig "sorry baas" zeggen tegen de filmer vinden ze bijzonder grappig. Op de achtergrond hoor je het gelach van de rest van de groep. Soms wordt er ook nog behoorlijk wat lichamelijk geweld gebruikt Onder deze "tieners" is het een hype geworden de hele actie te filmen. Als je het niet filmt, weet verder niemand dat dit gebeurd is. Door het vervolgens op social media te zetten krijgt de groep aanzien. De geschreven reacties van lezers onder de video zijn vaak nog extra pijnlijk, Een veel ouder iemand in elkaar slaan zal ze geen extra aanzien opleveren, maar die kan je beroven.
Dat is echter van alle tijden, daarom ga ik allang niet meer in mijn eentje op stille weggetjes wandelen en of fietsen. Als ik wandelend op de stoep een groep van 4 of meer tieners zie naderen, steek ik vaak al uit voorzorg de straat over voor ik ze tegenkom, geeft me rust. Ik steek weer opnieuw over, als dat nodig is om op mijn bestemming te komen. Met fietsen gaat dat niet, dus probeer ik zoveel mogelijk rechts te blijven fietsen, zodat de groep er beter langs kan. Toch kan ik me nog behoorlijk vergissen in het gevaar, als ik niet alleen ga fietsen op een rustig fietspad,
Laatst ging ik met een goede vriend na het avondeten een stukje fietsen langs het Alkmaarder Meer. Daar loopt een smal fietspad langs het water, waar je elkaar alleen kan passeren als je achter elkaar fietst.'s Avonds is het er een stuk rustiger, en zie je ook meer vogels. Ik fietste achter hem en voelde me veilig. Halverwege het pad richting NH-kanaal is een botenoversteek voor kano's en rubber boten vanuit een ander binnenmeer. Daar stond een grote groep van wel meer dan 10 jongens over de hele breedte van het fietspad. Gewoontegetrouw gaven we ruim tevoren een fietsbelletje om ze te waarschuwen dat we eraan kwamen. Ze gingen echter pas op het allerlaatste moment opzij.
Twee jongens aan weerszijden van het pad deden volledig hun zwembroek omlaag, terwijl de rest stond te joelen. Ik had alle aandacht nodig om niet te vallen terwijl ik er tussendoor fietste, dus had dit niet gezien. Ik was wel flink geschrokken. Toen er een kilometer verder een houten bankje met zicht op het water langs het pad stond, wilde ik daar even zitten om op verhaal te komen. Mijn goede vriend vertelde me toen wat hij gezien had. We moesten langs datzelfde fietspad weer terug, dus bleven we bijna een half uur op dat bankje zitten, voordat we weer gingen fietsen. Gelukkig waren de tieners met hun rubber boten, die op het grasveld bij het binnenmeer lagen toen we er de 1e keer langskwamen, weer allemaal terug in het water. We konden nu zonder gevaar dit punt passeren.
Ik had er nooit rekening mee gehouden dat zoiets intimiderends door een groep me ook kon overkomen als ik een grote, sterke man van bijna 1.90 bij me had. Het heeft me bang gemaakt om daar 's avonds weer te gaan fietsen en dat vind ik jammer. Het is daar mooi en `s avonds een stuk rustiger fietsen dan overdag. Met dit warme weer ook beter te doen. Hoe ervaren jullie zoiets? Zou het schelen als ik 10 tot 20 jaar jonger was geweest en niet zo wiebelig op de fiets. Zou ik dan niet bang geweest zijn, of kwamen dit soort dingen toen maar zelden voor?...
Wat herinner je nog van je relatie?
Wie het verleden beheerst, beheerst de toekomst. Wie het heden beheerst, beheerst het verleden.” (George Orwell) en Kennis van het verleden is de sleutel tot begrip van het heden (Confucius). Twee wat cryptische uitspraken om over na te denken.
Als je voor het eerst begint met een relatie of opnieuw de sprong waagt in datingland is de toekomst ongewis. Je weet nooit welke kant het op gaat, hoewel je er toch allebei het beste van hoopt.
Vrijwel iedereen die zich aangemeld heeft bij een datingsite heeft een relatieverleden. Dat hoeft tegenwoordig niet persé in een door een gang naar het stadhuis vastgelegd huwelijk of samenlevingscontract gegoten te zijn. De herinneringen aan die relaties worden vaak aangeduid als een rugzakje. Dat lijkt een aanname; door dat etiketje worden die herinneringen collectief als negatieve ervaringen bestempeld. Het kan mijns inziens geen kwaad de positieve gebeurtenissen te bewaren en minder fijne dingen goed te verwerken en een plekje te geven.
Uiteraard is er een groot verschil tussen relaties die eindigen door een uit elkaar gaan en relaties, die eindigden omdat een van beide partners overleed. Toch kunnen er ook goede herinneringen na een scheiding zijn.
Bekend is het lied van Joost Nuissl (in 2025 overleden): “Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben”. Het lied refereert ontegenzeggelijk aan een stel, wat uit elkaar ging terwijl een van beiden herinneringen koestert aan de beëindigde relatie.
Of die herinneringen bij tijd en wijle opduiken hangt (ook) af van het geheugen. En of je moeite hebt gedaan wat er vroeger was uit dat geheugen weg te poetsen.
Mooie dingen zijn altijd: De geboorte van je kinderen. Genezing na een ernstige ziekte. Een fijne vakantie. Verhuizen naar een betere woning.
Ik geloof, dat beide partners niet altijd gebeurtenissen gelijkelijk ervaren en er ook verschillende herinneringen aan bewaren. Zou dat komen omdat er onderhuids al een vermindering gaande is van de gevoelens van een kant?
Ik werkte vroeger in een archief. Zo’n werkplek is bij uitstek de plaats waar het er om gaat zaken uit het verleden goed te bewaren voor het nageslacht. Het ging daarbij in het begin van mijn loopbaan om papieren documenten, later ging men via microfilm over op digitale paperassen. De ontwikkeling van fysieke contacten naar digitale contacten die in een relatie uitmonden vond grotendeels in dezelfde tijd plaats.
Wie uit een relatie komt die hoe dan ook stopte zal tegenwoordig zowel over fysieke herinneringen (foto’s, brieven, cadeautjes), over herinneringen in het geheugen maar ook over via de digitale weg ontstane herinneringen beschikken. Als die laatste versie ook via social media speelt is er een kans, dat anderen ze ook kunnen ontdekken. Dat kan soms lastig zijn, als iemand net met een nieuwe relatie bezig is of zich openstelt voor nieuwe contacten. Het zou zelfs mogelijk zijn, dat wat er via de digitale snelweg bekend is als het ware ontaardt in een “relatie curriculum vitae”.
Daarom is het verstandig voorzichtig om te gaan met wat je over jezelf bekend maakt op platforms als facebook of Linkedin, wat iemand daar over je leest kan in je nadeel uitwerken.
Tegenwoordig kun je uiteraard ook via deze platforms op dingen stuiten over je ex, waar je nooit van gehoord had. Hoeveel relaties zijn er tegenwoordig zelfs gestrand, toen een van beiden keek in de contacten op de smartphone van de ander? Terwijl er in de relatie nog geen vuiltje aan de lucht was?