terug

We moeten zo veel ook bij het daten

maandag 16 december 2024

Ongemerkt wordt er op mij en zeker ook op u vaak druk uitgeoefend om iets te doen of juist iets na te laten. Anderen proberen u en mij in een bepaalde richting te duwen; vaak om geldelijk gewin of omdat er andere persoonlijke belangen in het geding zijn.
Ik denk onwillekeurig terug aan een gezegde: Moeten is dwang en huilen is kindergezang. Helaas zijn er veel verplichtingen, voor een deel zijn het afspraken die ik mijzelf opleg. Of ze vloeien voort uit in een eerder stadium aangegane afspraken.

Het is een kunst om op een tactische manier aan te geven, dat iets niet uitkomt, dat ik een eerder gemaakte afspraak niet kan of wil nakomen. Natuurlijk heeft dit alles te maken met prioriteiten maar ook met voorkeuren. Vind ik dat, wat voorrang heeft in mijn agenda ook / nog leuk? Kan ik iets netjes afwimpelen? Het dilemma is dan dit zo te doen, dat ik geen gewetenswroeging aan het afbericht over houd.

Heel zelden weet ik van tevoren, dat een persoonlijk contact niet wenselijk is. Ik ben beter in het verwoorden van mijn visie op papier en via mail dan verbaal. Onlangs moest ik een publicatie maken, met daarin een programma, dat ik aangeleverd kreeg. De aangever had evenwel enkele onderdelen in zijn programma die standaard er in horen weggelaten. Ondanks over en weer mailen lukte het mij niet hem van mijn gelijk te overtuigen. Ik besloot toen het programma daadwerkelijk plaats vond er niet bij te zijn, had geen behoefte deze dwarsligger ter plekke achteraf nog te confronteren, hoewel ik normaal gesproken nooit verstek laat gaan.

Tussen de dingen die dagelijks, wekelijks, maandelijks en eens per jaar op mijn agenda prijken zijn gebeurtenissen, acties waar ik mij vrij gemakkelijk aan kan onttrekken maar ook een aantal verplichte nummertjes. Eten, drinken, slapen, opstaan, toilet maken, koken, het huis schoonhouden, de was doen, allemaal als vanzelfsprekende zaken. Maar wat denkt u van bezoekjes aan iemand, die dat wel wil maar waar ik zelf eerlijk gezegd niet zo veel zin in heb? Of van een beslissing nemen over het stoppen met een stukje vrijwilligerswerk, eigenlijk moet het wel gebeuren.

Veel meer dan pakweg 50 jaar geleden word ik beïnvloed door de reclame, door het mailverkeer van bekenden, in de mails en in de reclame lees ik, dat (ook) ik allerlei dingen zou moeten doen. Het initiatief wordt mij deels uit handen genomen. Als ik iets nalaat wat op mij afkomt, omdat ik vind dat ik het niet moet doen / hoef te doen, dan word ik geconfronteerd met boze gezichten en onprettige reacties in woord en geschrift. Dat laatste valt uiteraard mee, als het gaat om een reclameboodschap; toch overkomt het mij, dat mensen uit mijn omgeving mij er wel eens op aanspreken, dat ik geen gehoor heb gegeven aan de oproep om dat ene bijzondere artikel te kopen, wat zo goed in mijn interieur past.

De woorden moeten en bemoeien liggen qua klank vrij dicht bij elkaar. Zou dat toevallig zijn? Wanneer ik een afspraakje heb moet ik ook met het een en ander rekening houden. De laatste tijd – anders dan vroeger, toen ik mij nog maar net aan daten via internet had gewaagd – vertel ik aan vrienden, familie en kennissen niet op voorhand dat ik ga daten. Toen ik dat wel deed werd ik overstelpt met adviezen, wat ik moest doen. Achteraf, na de date vertel ik sporadisch nog wel eens wat, ook dan komt degene bij wie ik mijn dateverhaal spui met opmerkingen, hoe ik het moest doen.

Is het een optie een tijd te plannen, waarin minder moet en waarin de agenda dus leger is? Daar komt commentaar op, wees er van verzekerd, anderzijds geeft het veel rust. Er bestaat al iets als onthaasten, zou ont-afspreken ook een ideetje zijn?

geplaatst door Aktivo1 - 1512 keer gelezen