De kantlijn
vrijdag 10 januari 2025
Met de komst van het internet zijnmijn kookboeken eigenlijk overbodig geworden, maar sporadisch zoek ik weleens iets op. In de kantlijn staan in potlood tips van iets weglaten of toevoegen, hoeveelheden verdubbelen of korter koken:) En mijn 60ste verjaardag was natuurlijk een perfect moment om weer eens uitgebreid te koken! Zonder aarzeling selecteerde ik dus mijn oranje kookboek, raadpleegde de index en koos enkele favoriete recepten. Vlees maak ik zowieso al jaren niet meer klaar, ik hield daar al nooit zo van en sinds ik door een teek gebeten werd, ben ik in 1997 helemaal overgeschakeld op groenteschotels. Juist daarbij voeg ik dan graag iets toe, met een uitgesproken smaak, zoals gember of kurkuma.
Het blok waarin ik tegenwoordig woon (een CW met 37 appartementen rondom een grote tuin) biedt gemeenschappelijke keukens, waarin grote formaten pannen en allerlei afgedankte keukenapparaten te vinden zijn, die ik dan in mijn eigen kleine keukentje niet hoef te bewaren:) In een van deze "clusters" vond ik een royaal model pan, waarin makkelijk twintig liter soep of pastasaus past. Al 's ochtends ging ik dus fluitend aan de slag: heerlijk die mengeling van voorpret en melancholie, naar dagen dat ik nog macaroni voor zeventig mensen maakte!
Even dacht ik erover om naar Russische gewoonte in de vruchtenschotel 1 kersenpit per pastakussentje te verstoppen, maar dit soort lumineuze ideeen schieten me telkens te binnen ná het boodschappen doen! De volgende keer maar weer dan, als ik 70 wordt:) Het uitserveren bleek nog wel een hell of a job te zijn want de warmhoudplaatjes, stekkerpunten en verlengsnoeren in het feestzaaltje bleken allemaal een upgrade nodig te hebben! Een van mijn buurvrouwen en mijn jongste dochter grepen de pollepels en alras zaten de gasten heerlijk te smikkelen!
Zelf had ik natuurlijk al de hele dag geproefd -en als ik alleen voor mijzelf eten maak, doe ik liefst een warme lunch. Na een groot stuk verjaarstaart past er ook niet veel meer bij ook dus ik at meer voor de gezelligheid nog wat. Na afloop kwam één van de gasten naar me toe en vroeg wat mijn keukengeheimen waren:) Na enig nadenken antwoordde ik dat mijn talent met name op improvisatievermogen en vertrouwen berust. Een Tsjechische tegelwijsheid is immers dat er nooit teveel gasten kunnen zijn: er kan altijd meer water aan de soep toegevoegd worden?
Wat is jullie ervaring, staan er in de kantlijn van jullie kookboeken ook keukengeheimen gescribbeld of slaat de stress toe wanneer een groepsdiner dreigt?
geplaatst door 0ptimist - 1582 keer gelezen
Vorige berichten
Punt
Zet hem nooit, zei onze Paulien zaliger.
Het was haar manier om te zeggen, natuurlijk met een talige metafoor, dat er in het leven maar zelden d
Daten in de digitale wereld
In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen
Ik was zijn muze
Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e