terug

Kan goed alleen zijn

zaterdag 11 januari 2025

Als ik een hond was, dan zou dat een uitstekende aanbeveling zijn. Speelse hond, fijne speelkameraad, gehoorzaam, lief voor kinderen en voor andere dieren en tenslotte dus, niet onbelangrijk, kan goed alleen zijn. Maar... daaruit volgt niet vanzelfsprekend dat het ook fijn is om alleen te zijn. Zeker niet voor zo’n roedeldier als de hond. Hondenbezitters verzekeren mij dat hun kwispelstaartige gezelschapsdier zich prima op zijn/haar gemak voelt in de bench waar het veilig en vertrouwd is, terwijl de eigenaar elders vertier zoekt. Dat zal wel zo zijn, maar het komt natuurlijk ook wel handig uit om Bello zonder bezwaar achter te kunnen laten, tot het baasje weer emplooi voor hem heeft als gezelschapsdier.

Ik ben toch maar blij dat ik geen hond ben. Weliswaar kan ik ook heel goed alleen zijn, maar of dat nou een aanbeveling is? Want wie graag alleen is hoeft niet bij een dating-community actief te zijn, zou je zeggen... net als bij Bello gaat het er voornamelijk om, of het alleen zijn ook gewenst is en dat is de vraag. Maar dat is te kort door de bocht. Natuurlijk kan de tijd alléén doorbrengen ook best aangenaam en nuttig zijn. Daar ben ik als mens toch duidelijk in het voordeel, sorry Bello. Want wanneer ben ik nou écht alleen? Per slot van rekening heb ik boeken te lezen (met de schrijver in gedachten), stukjes te schrijven (met lezers in gedachten), klusjes te doen (met dankbare opdrachtgevers in gedachten ;-) Kortom ook als ik alleen ben, kan ik me verbonden voelen met andere mensen. Maar ben ik dan eigenlijk wel alleen? Zoals altijd is de waarheid niet zwartwit.

Hier komt de belangrijke kwestie van keuzevrijheid om de hoek kijken. Ik kan ervoor kiezen om dagenlang thuis te zitten, alleen, met mijn boek, maar ik had er ook voor kunnen kiezen om gezelschap op te zoeken. En als ik dat niet doe, dan is toch het gegeven dat het wel mogelijk was geweest van belang. Ook al gaat dat niet vanzelf. Ik (of iemand anders) moet er een inspanning voor doen. Het is voor alleenstaanden nu eenmaal niet vanzelfsprekend om aanspraak te hebben, zoals dat is als je met iemand samenleeft. Anderzijds is het in een relatie omgekeerd: als samenzijn de norm is, dan zal ik meer moeite moeten doen om voldoende tijd voor mezelf te vinden, creatief te blijven, inspiratie te vinden, want de noodzaak daartoe dringt zich dan ineens niet meer zo dwingend op. En zolang we inderdaad die vrijheid hebben, linksom of rechtsom (en die vrijheid ook ter harte nemen) is er niks aan de hand.

Écht alleen zijn is wanneer je naast die boeken en hobbies, al die dingen om mee bezig te zijn, niet het vooruitzicht hebt om dat ook met anderen te delen. Voor mijzelf is het duidelijk, alles wat ik doe zou zijn glans verliezen als ik dat vooruitzicht niet had - en niet in staat om dat te bewerkstelligen.

Het alleen zijn ervaar ik persoonlijk vooral als ik na een leuke tijd samen met anderen, weer terug kom in een leeg huis. Niks ernstigs, het trekt snel weer bij. Er komt wel weer een volgende keer. Maar ik voel dan ook wel hoe het zou zijn als ik niet kon uitkijken naar die volgende keer en ik wens dan ook iedereen voor het nieuwe jaar toe, dat er altijd een volgende keer zal zijn ;-B

geplaatst door Pelgrim - 1622 keer gelezen