terug

Mijn brein

zaterdag 25 januari 2025

Begin december smakte ik aan het begin van de avond met een enorme klap tegen de grond omdat ik, redelijk onachtzaam, had geprobeerd mij een weg te banen door een glazen pui bij de ingang van een zorginstelling in Nijkerk. Gedreven door adrenaline ben ik nota bene nog in staat geweest met mijn auto naar mijn woning in Soest te rijden.
Dat had fout af kunnen lopen. In dit geval bracht deze val mij iets positiefs. De botsing met de pui was, achteraf bezien, de perfecte actie om als alleengaande met de feestdagen onder de pannen te zijn. Daar was ik niet op uit en daar had ik ook niet op zitten wachten. Het bracht mij in de daarop volgende zes weken echter wel in een toestand die was gewijd aan rust, rust en nog eens rust.
Het ontbreken van enige druk op mijn gewoonlijke activiteiten en ook niet in beslag genomen door nieuwe dates, liet deze situatie mij de ruimte om volop aandacht te geven aan één specifiek profiel op 50+. Dat resulteerde in verdere verdieping van het contact met een uiterst ‘sympathieke dame’ uit het midden des lands. Die dame had ik in de maand voorafgaand aan mijn ‘crash’ leren kennen. Dat contact ontpopte zich nadat de activiteit in mijn ‘brein’, dat aanvankelijk, praktisch was gedoofd door een flinke hoeveelheid toegediende Oxycodon, zich had weten te herstellen. Het effect van dit middel is erger dan de kwaal. Ik voelde mij een zombie die weliswaar geen pijn kende maar ook volstrekt niet meer in staat was normaal van mens tot mens te communiceren. Dát ga ik dus nóóit meer gebruiken. Wat een troep!
Hoe diep ik was gezonken in de krochten van mijn hersenpan bleek uit het feit dat een bezoek van de ‘uiterst sympathieke dame’ aan mij, in de instelling waar ik, na een voorafgaand verblijf op de spoedeisende hulp en in een special care afdeling van een ziekenhuis, terecht was gekomen, bij mij nauwelijks een herinnering oproept.
Wel staat mij bij dat ik nu sinds een week of vier weer bij m’n positieven ben gekomen, ik geregeld naast een medebewoonster zat die tot haar verdriet gehinderd wordt door fysieke aftakeling terwijl haar geestelijke vermogens onaangetast zijn. Als ik het vermogen had om te ‘schuiven met onze leeftijd’ zou ik vast en zeker een leuke date met haar gehad kunnen hebben. De meerderheid van de op de afdeling aanwezigen was er van overtuigd dat wij een perfect koppel zouden hebben gevormd mits bezuinigingen in de zorg daar niet een stokje voor gestoken zouden hebben.
Nu ik het voorgaande overlees bekruipt me het gevoel dat mijn relaas nogal chaotisch overkomt. Ik ga het niet herschrijven omdat het een onmiskenbaar bewijs is van de schade die verdovende middelen kan aanrichten. Er is mij veel aan gelegen dat ik bij het contact met de dames op deze site over de volledige capaciteit van mijn brein kan beschikken.

Solo

geplaatst door Solo - 1068 keer gelezen