terug

Een goed gesprek

donderdag 27 februari 2025

Vorige week heb ik weer een bezoek gebracht aan mijn oudste zoon en zijn vrouw om even mijn kleinzoon te zien. Hij is nu ruim 9 maanden oud en kan sinds kort kruipen. Daar hadden ze me al een video van gestuurd, maar ik had het nog niet in het echt gezien. Nou, hij heeft inmiddels enorme vorderingen gemaakt, de inspanning van het begin is weg. Hij kruipt nu vrolijk rond en doet al pogingen om zichzelf op te trekken om (met wat hulp) te gaan staan. Ik heb er met volle teugen van genoten.

Weer thuis bedacht ik hoe anders dit allemaal ging in mijn eigen kindertijd. Mijn ouders hebben al jong (ze waren begin twintig) kinderen gekregen. De 1e drie kwamen vrij kort na elkaar, daarna zat er meer tijd tussen, maar ik kom uit een groot gezin. Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder veel tijd aan ieder kind afzonderlijk besteedde, daar had ze het te druk voor. Het bezoekje dat ik net aan mijn zoon had gebracht, had helemaal in het teken van mijn kleinzoon gestaan. Hij was het stralende middelpunt. Maar na een uur werd ik toch wat onrustig. Een goed gesprek, waarin we ook nog wat konden bijpraten, was onmogelijk geworden. Ik gaf ze een dikke kus en ging weer naar huis.

Eenmaal thuis besloot ik mijn goede vriend Wim, die zo open tegen mij had verteld hoe hij veranderd was omdat zijn vriendin Martha mantelzorg nodig had, weer eens te bellen. Hij heeft een stuk of 4 kleinkinderen in verschillende leeftijden. Ik was benieuwd naar de ervaringen met zijn eigen kleinkinderen. Natuurlijk informeerde ik eerst hoe het nu met Martha ging. Enige tijd later vertelde ik over de bezoeken aan mijn kleinkind. Een lief en blij manneke, een heerlijk kind, maar het lijkt wel of er niks anders meer bestaat, zei ik aarzelend. Ja, ik weet er alles van, het gaat tegenwoordig heel anders dan vroeger zei hij lachend : heb je weleens gehoord van helicopterouders? En er bestaan ook curlingouders, zei hij geheimzinnig. Huh, nee, geen idee waar je het over hebt, maar vertel, antwoordde ik.

Je weet dat een helicopter weleens ingezet wordt om boven het land naar iets, of iemand te zoeken, zei hij. Nou, een helicopterouder is een ouder die zijn of haar kind zo beschermend opvoedt, dat ze alles van tevoren al van bovenaf proberen te overzien. Er mag hem of haar niks overkomen. Okee, is me duidelijk, antwoordde ik, maar wat is een curlingouder? Wim zei : curling is een sport waarbij een stenen bal over het ijs glijdt die zo ver mogelijk moet komen omdat het team alle obstakels die de steen kan belemmeren, wegveegt met een bezem. Curlingouders zijn net als die sneeuwploeg, druk bezig met het van te voren al weghalen of voorkomen van eventuele obstakels die het kind kan tegenkomen. En net als helicopterouders hangen ze steeds boven hun kind.

Nou ja, een baby is nu eenmaal volkomen van zijn ouders afhankelijk. dan is heel veel aandacht geven toch logisch? gaf ik hem als antwoord. Bovendien hebben ze beiden een drukke en verantwoordelijke baan, dus lekker ontspannen met je eigen kind lijkt me ook normaal. Ik krijg niet de inruk dat hij een verwend kind is. Maar bedankt voor deze uitleg, een kind opvoeden gaat vast anders nu. Ik zal toch maar mezelf erop instellen dat zij hun zoon misschien heel anders gaan opvoeden dan ik gedaan heb en gelijk hebben ze...

geplaatst door sixty - 1602 keer gelezen