Exen
zaterdag 8 maart 2025
Om te beginnen wil ik stellen dat het me zal spijten met dit relaas iemand te kwetsen. Ik vel geen oordeel over, of kies partij voor één van de partijen in de stuk gelopen relatie. Voor mijn gemak laat ik een verdere groepsbepaling achterwege.
Voor mij bestaat er feitelijk slechts één ex, maar uit de overlevering en de in alle openheid aan mij toevertrouwde mededelingen over deze ‘bevolkingsgroep’, denk ik hier toch een filosofietje te mogen toevoegen aan alles wat er hierover reeds eerder door ‘50plussers’ aan de buitenwereld is meegedeeld.
Natuurlijk grijp ik niet alleen naar wat er zich aangaande dit onderwerp tijdens mijn aanwezigheid op deze planeet in mijn hoofd heeft genesteld. Daar het op internet ontbrak aan een bruikbaar overzicht heb ik een willekeurige “Ex” voor mijn karretje gespannen en in ‘de hoek van het boek’ laten zoeken naar referentiemateriaal dat in het kader van dit blog van pas zou kunnen komen. Het nam meer tijd in beslag dan ik dacht nodig te hebben. Overgoten met mijn eigen sausje en onbekend met de geestelijke moeder of vader heb ik 14 ‘uitspraken’ bij elkaar gesprokkeld.
Wanneer je je ex als voorwerp beschouwd zijn er begrijpelijke overeenkomsten als deze te vinden:
- “Mijn ex had de romantiek van een droog beschuitje. Fluiten lukt niet.”
- "Mijn ex was als een koelkast zonder stroom: nutteloos.”
- "Mijn ex was als een tv zonder afstandsbediening: altijd maar één kanaal en altijd het verkeerde."
- "Mijn ex was als een boemerang: je weet, die komt terug, maar hoopt dat het nooit meer gebeurt.
Als een “Ex” bij vertrek een stempel in het paspoort krijgt uit de Communicatie- annex IT-wereld zal hij of zij heel wat moeite moeten doen om van dat imago af te komen.
- "Mijn ex was als een USB-stick: altijd proberen in te pluggen, maar nooit compatible."
- "Mijn ex was als een slechte wifi-verbinding: altijd onbetrouwbaar en traag als het belangrijk is."
- "Mijn ex was als een smartphone: je hebt er veel aan, totdat je een beter model vindt.“
Wanneer je het echt zo bont hebt gemaakt dat er een begrip op je voorhoofd staat gebrandmerkt ben je zoals ze dat in Mokum zeggen ‘mooi angejurkt’. In de meeste gevallen zal de (logischer wijs) schoonfamilie tot in lengte van dagen blijven rondbazuinen wat voor een misbaksel je bent.
- "In het begin zeiden we altijd elkaars zonnestraal te zijn Nu zijn we gewoon wederzijds regen."
- "Mijn ex was zo leeg van binnen dat zelfs in een spiegel er geen herkenning was."
- "Mijn ex was écht onbereikbaar. Zelfs onvindbaar voor Google Maps!"
- "Mijn ex was zo dramatisch dat zelfs Shakespeare er jaloers op zou zijn."
Tot slot een paar kunstzinnige krachtermen die de ‘tegenpartij’ bij zijn of haar verlaten van het tot dan toe ‘gezellige gezinnetje’ kreeg nageworpen.
In het Engels bestaat geen vertaling van het in de lage landen te pas en te onpas gebruikte ‘gezellig’! Ik denk daarbij niet dat het aantal ‘Exen’ daardoor significant lager zal zijn. In tegendeel! Ik heb lang genoeg in de Engelse sector van de Noordzee vertoeft om helder te hebben dat het gemak waarmee daar een relatie beëindigd wordt tenenkrommend is. Daar heeft Dad’s Army, na zoveel afleveringen en herhalingen ervan, tot op de dag van vandaag geen verandering in gebracht.
De amusementswereld zal niet doorspekt zijn met het algemeen gebruikte jargon. Daar is mijn inziens een logische verklaring voor. De zich in dat deel van de wereldje bewegende medemens heeft veelal zoveel kapitaal vergaard dat niemand na de breuk de hand hoeft op te houden voor steun uit de sociale voorzieningen. Daarbij is gelijk de scheiding in relatie tot de financiële wereld belicht. Geluid, beeld en papier is voor de één een kostenpost en voor de ander een bron van inkomsten. Zoals voor een deel tot uiting komt in de laatste drie weergegeven verwensingen.
- "Mijn ex was als muziek op Spotify; altijd op repeat. Tot je het beu bent en uitzet.
- "Mijn ex en ik waren als een slechte film: Het begon als een romcom maar werd een horrorfilm."
- "Wij waren als een boek: veel pagina’s, weinig zeggend, en geen tijd om het uit te lezen."
Zoals ik aan het begin al schreef: Ik wil met dit epistel niemand kwetsen, noch stelling nemen of uitingen doen ten koste van andere aanwezigen op deze site. Menigeen zal de eigen situatie als referentiekader beschouwen, waarbij de ‘aanstichter’ van de relatiebreuk vaak als ‘dader’ en de ander als 'slachtoffer' worden gezien. Waar mogelijk heb ik gepoogd daar een humoristische draai aan te geven.
Mijn nieuwsgierigheid naar de feitelijke situatie in ‘de wereld van de exen’ waren de aanleiding voor deze ‘tour de force’ welke waarschijnlijk als verre van volledig zal worden bestempeld. Ik hoop nog een aantal decennia verder te kunnen, waarin er ruimte genoeg is om te leren met als ultiem doel te voorkomen dat ik geëxcommuniceerd zal worden.
Solo
geplaatst door Solo - 994 keer gelezen
Vorige berichten
Tijd
Tijd is een ongrijpbaar concept.
Het is misschien ook helemaal niet de bedoeling om het te grijpen. Onmogelijk ook waarschijnlijk.
Alhoewel hij het zelf nooit zo gezegd schijnt te hebben, wordt aan Einstein vaak de uitspraak toegeschreven dat tijd alleen maar bestaat, omdat anders alles tegelijk zou gebeuren.
Dat zou ook wel een beetje veel om te bevatten zijn op dit ondermaanse, dus daarom heeft alles hier op aarde zijn plaats en tijd. Anders zouden we er binnen de kortste keren vanaf springen.
Ik sprak vanuit Frankrijk met een goede bekende in Nederland die voor euthanasie had gekozen. Het was ons afscheidsgesprek. Zijn samenvatting van het bestaan was chronologisch kort en bondig. Ergens midden in ons gesprek sprak hij de woorden: je komt er keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. En zijn tijd om er vanaf te springen was daar.
De schoolvakanties zijn alweer een paar weken bezig en nu ook de regio Midden vakantie heeft, stroomt de camping langzaam vol met gelukkige gezinnen. Ik moet er niet aan denken dat alles tegelijk zou gebeuren. Gelukkig gebeurt dit pas na zeven zalige weken.
Zijn woorden klinken mij als muziek in de oren: je komt er een keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. Dit weekend. Alles op zijn tijd.
Hoe voorzichtig moet je zijn op straat?
Afgelopen zaterdag stond er een artikel van 3 pagina's in de krant over een trend bij groepen jongeren die populair is geworden : jumpen. Daarbij wordt iemand uit het niets door de groep aangevallen. Ze bespringen EEN persoon die ze te grazen nemen. Soms is het een wraakactie, maar vaker kennen ze de persoon niet. Ze doen dit vanwege een misplaatst gevoel van macht over iemand hebben. Het slachtoffer wordt uitgescholden, bedreigd en moet bibberend in de filmende camera zijn excuses aanbieden terwijl hij/zij niks heeft gedaan.
Nederig "sorry baas" zeggen tegen de filmer vinden ze bijzonder grappig. Op de achtergrond hoor je het gelach van de rest van de groep. Soms wordt er ook nog behoorlijk wat lichamelijk geweld gebruikt Onder deze "tieners" is het een hype geworden de hele actie te filmen. Als je het niet filmt, weet verder niemand dat dit gebeurd is. Door het vervolgens op social media te zetten krijgt de groep aanzien. De geschreven reacties van lezers onder de video zijn vaak nog extra pijnlijk, Een veel ouder iemand in elkaar slaan zal ze geen extra aanzien opleveren, maar die kan je beroven.
Dat is echter van alle tijden, daarom ga ik allang niet meer in mijn eentje op stille weggetjes wandelen en of fietsen. Als ik wandelend op de stoep een groep van 4 of meer tieners zie naderen, steek ik vaak al uit voorzorg de straat over voor ik ze tegenkom, geeft me rust. Ik steek weer opnieuw over, als dat nodig is om op mijn bestemming te komen. Met fietsen gaat dat niet, dus probeer ik zoveel mogelijk rechts te blijven fietsen, zodat de groep er beter langs kan. Toch kan ik me nog behoorlijk vergissen in het gevaar, als ik niet alleen ga fietsen op een rustig fietspad,
Laatst ging ik met een goede vriend na het avondeten een stukje fietsen langs het Alkmaarder Meer. Daar loopt een smal fietspad langs het water, waar je elkaar alleen kan passeren als je achter elkaar fietst.'s Avonds is het er een stuk rustiger, en zie je ook meer vogels. Ik fietste achter hem en voelde me veilig. Halverwege het pad richting NH-kanaal is een botenoversteek voor kano's en rubber boten vanuit een ander binnenmeer. Daar stond een grote groep van wel meer dan 10 jongens over de hele breedte van het fietspad. Gewoontegetrouw gaven we ruim tevoren een fietsbelletje om ze te waarschuwen dat we eraan kwamen. Ze gingen echter pas op het allerlaatste moment opzij.
Twee jongens aan weerszijden van het pad deden volledig hun zwembroek omlaag, terwijl de rest stond te joelen. Ik had alle aandacht nodig om niet te vallen terwijl ik er tussendoor fietste, dus had dit niet gezien. Ik was wel flink geschrokken. Toen er een kilometer verder een houten bankje met zicht op het water langs het pad stond, wilde ik daar even zitten om op verhaal te komen. Mijn goede vriend vertelde me toen wat hij gezien had. We moesten langs datzelfde fietspad weer terug, dus bleven we bijna een half uur op dat bankje zitten, voordat we weer gingen fietsen. Gelukkig waren de tieners met hun rubber boten, die op het grasveld bij het binnenmeer lagen toen we er de 1e keer langskwamen, weer allemaal terug in het water. We konden nu zonder gevaar dit punt passeren.
Ik had er nooit rekening mee gehouden dat zoiets intimiderends door een groep me ook kon overkomen als ik een grote, sterke man van bijna 1.90 bij me had. Het heeft me bang gemaakt om daar 's avonds weer te gaan fietsen en dat vind ik jammer. Het is daar mooi en `s avonds een stuk rustiger fietsen dan overdag. Met dit warme weer ook beter te doen. Hoe ervaren jullie zoiets? Zou het schelen als ik 10 tot 20 jaar jonger was geweest en niet zo wiebelig op de fiets. Zou ik dan niet bang geweest zijn, of kwamen dit soort dingen toen maar zelden voor?...
Wat herinner je nog van je relatie?
Wie het verleden beheerst, beheerst de toekomst. Wie het heden beheerst, beheerst het verleden.” (George Orwell) en Kennis van het verleden is de sleutel tot begrip van het heden (Confucius). Twee wat cryptische uitspraken om over na te denken.
Als je voor het eerst begint met een relatie of opnieuw de sprong waagt in datingland is de toekomst ongewis. Je weet nooit welke kant het op gaat, hoewel je er toch allebei het beste van hoopt.
Vrijwel iedereen die zich aangemeld heeft bij een datingsite heeft een relatieverleden. Dat hoeft tegenwoordig niet persé in een door een gang naar het stadhuis vastgelegd huwelijk of samenlevingscontract gegoten te zijn. De herinneringen aan die relaties worden vaak aangeduid als een rugzakje. Dat lijkt een aanname; door dat etiketje worden die herinneringen collectief als negatieve ervaringen bestempeld. Het kan mijns inziens geen kwaad de positieve gebeurtenissen te bewaren en minder fijne dingen goed te verwerken en een plekje te geven.
Uiteraard is er een groot verschil tussen relaties die eindigen door een uit elkaar gaan en relaties, die eindigden omdat een van beide partners overleed. Toch kunnen er ook goede herinneringen na een scheiding zijn.
Bekend is het lied van Joost Nuissl (in 2025 overleden): “Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben”. Het lied refereert ontegenzeggelijk aan een stel, wat uit elkaar ging terwijl een van beiden herinneringen koestert aan de beëindigde relatie.
Of die herinneringen bij tijd en wijle opduiken hangt (ook) af van het geheugen. En of je moeite hebt gedaan wat er vroeger was uit dat geheugen weg te poetsen.
Mooie dingen zijn altijd: De geboorte van je kinderen. Genezing na een ernstige ziekte. Een fijne vakantie. Verhuizen naar een betere woning.
Ik geloof, dat beide partners niet altijd gebeurtenissen gelijkelijk ervaren en er ook verschillende herinneringen aan bewaren. Zou dat komen omdat er onderhuids al een vermindering gaande is van de gevoelens van een kant?
Ik werkte vroeger in een archief. Zo’n werkplek is bij uitstek de plaats waar het er om gaat zaken uit het verleden goed te bewaren voor het nageslacht. Het ging daarbij in het begin van mijn loopbaan om papieren documenten, later ging men via microfilm over op digitale paperassen. De ontwikkeling van fysieke contacten naar digitale contacten die in een relatie uitmonden vond grotendeels in dezelfde tijd plaats.
Wie uit een relatie komt die hoe dan ook stopte zal tegenwoordig zowel over fysieke herinneringen (foto’s, brieven, cadeautjes), over herinneringen in het geheugen maar ook over via de digitale weg ontstane herinneringen beschikken. Als die laatste versie ook via social media speelt is er een kans, dat anderen ze ook kunnen ontdekken. Dat kan soms lastig zijn, als iemand net met een nieuwe relatie bezig is of zich openstelt voor nieuwe contacten. Het zou zelfs mogelijk zijn, dat wat er via de digitale snelweg bekend is als het ware ontaardt in een “relatie curriculum vitae”.
Daarom is het verstandig voorzichtig om te gaan met wat je over jezelf bekend maakt op platforms als facebook of Linkedin, wat iemand daar over je leest kan in je nadeel uitwerken.
Tegenwoordig kun je uiteraard ook via deze platforms op dingen stuiten over je ex, waar je nooit van gehoord had. Hoeveel relaties zijn er tegenwoordig zelfs gestrand, toen een van beiden keek in de contacten op de smartphone van de ander? Terwijl er in de relatie nog geen vuiltje aan de lucht was?