terug

The sound of silence

dinsdag 11 maart 2025

Het was zulk mooi weer deze zondag dat ik, gewapend met een paar tijdschriften, zonnebril, zonnehoed en drinken, naar buiten ging, heerlijk in mijn tuintje in mijn standenstoel genieten van mijn tuintje en de rust. Het was stil in mijn beleving, zo stil dat ik de bladen van mijn tijdschrift luidruchtig vond tijdens het omslaan, het leidde af. En dus begonnen mijn gedachten ook hun eigen leven te leiden, weg van wat ik las. Mijn man zei vroeger dan wel :” I can hear you thinking, a penny for your thoughts.” En dan vertelde ik wat ik dacht, vaak nietszeggend qua onderwerp maar soms ook best wel serieus en daar konden we dan heerlijk over uitweiden. Die gesprekken mis ik.
Zittend in mijn tuintje begon ik wat geluiden te horen, het krabbelen van de nagels van een kauw in de dakgoot, het vegen van een tak met dode blaadjes langs mijn schuur, klapwiekende houtduiven, ze flapperden met een klein geluidje alsof er een scharniertje in hun vleugels een drupje olie nodig had. Even verderop zat een koolmees uitbundig te flirten met een ander koolmeesje… een vleugje lente!
Langzaam kwamen er meer mensen buiten zitten met de daarbijbehorende geluiden, een buurvrouw had visite en gaf hun soep, “ dit keer is het geen kippensoep maar tomatensoep, Jan, heb jij wel ballen of heb ik ze allemaal?” In een andere tuin speelden jonge kinderen, hun vader sprak met ze maar ik verstond ze niet, ze spraken in een taal die voornamelijk uit medeklinkers lijkt te bestaan . Met St. Maarten kwamen de beide meisjes met hun lampion bij mij aan de deur met hun vader als begeleider, hij zei blij in moeilijk Nederlands dat hij in dat huis woonde.
En mijn gedachten gingen uit naar waar zij waarschijnlijk vandaan kwamen, wat zij hebben meegemaakt en hoe ze zich nu voelen, veilig maar nog niet helemaal vrij want nog steeds in de beschutting van hun eigen tuin met hun vader en moeder dichtbij.
Mijn gedachten werden donker gekleurd want wat zal onze toekomst brengen? De afgelopen weken zijn er veel signalen dat wat ik gewend was, het leven waar ik zonder veel problemen aan deel nam, mogelijk aan het veranderen is. En dit alles wordt bepaald door een handjevol personen die de macht hebben om dit te sturen met om hen heen ja-knikkers en miljardairs die dit alles als een mix van Monopoli en Stratego beschouwen.
Moeten wij dit ondergaan, zijn wij als lammeren die naar de slachtbank gaan? Of moeten wij luidkeels gaan protesteren tegen…terwijl er ook mensen zijn die luidkeels vóór zijn?
Naar mijn mening moet er meer met elkaar gesproken worden, niet over elkaar of tegen elkaar. En goed luisteren, want dat is misschien nog wel belangrijker.
‘s Avonds in bed dacht ik aan de dag die bijna voorbij was en in mijn hoofd hoorde ik de song van Paul Simon uit 1964: The sound of silence!

“ And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share
No one dared
Disturb the sound of silence”

(A song about the inability of people to communicate with each other)

geplaatst door Angi - 1426 keer gelezen