terug

Wat is wijsheid?

maandag 24 maart 2025

Een dating contact begint met schrijven. Maar in sommige gevallen is het eerste contact al gelijk iets in de trant van “ik vind je profiel interessant, zullen we afspreken voor een kop koffie?”. En daar is best wel wat voor te zeggen. Als zo’n voorstel zich voordoet, het andere profiel biedt aanknopingspunten en er zijn op het eerste gezicht geen spelbrekers, dan ga ik er wel op in. Tja als betreffende dame dan voorstelt om ergens langs de snelweg af te spreken dan kan ik al wel weten dat het niks gaat worden, maar ook dan kan ik nog zeggen: leuk, een ontmoeting met een onbekende vrouw, wie weet pakt het verrassend uit! En als het op een teleurstelling uitloopt, dan is er is ook niets aan verloren, dus gewoon doen. Vooropgesteld natuurlijk dat ik in het betreffende profiel niets heb gelezen dat een probleem zou zijn.

Nou moet ik zeggen dat zo’n spontane actie in mijn geval nooit tot méér heeft geleid, dat zegt misschien toch wel iets over de kwaliteit van zo’n ontmoeting, dat het vluchtige karakter ervan het ook gemakkelijk maakt om het daarbij te laten, het is letterlijk vrijblijvend. Dat zou kunnen, maar in elk geval kunnen we dan zeggen, nou ja toch een gezellige middag doorgebracht met deze of gene, tenminste dat is mijn ervaring, niets aan gewonnen maar ook niets aan verloren. Maar een groen licht? Het idee is natuurlijk, dat zo’n vluchtige ontmoeting al dan niet aanleiding is, om nader te onderzoeken of er een ‘klik’ is. Maar of dat zo werkt is de vraag.

Een paar weken corresponderen, niet ál te lang, heeft toch mijn voorkeur. Wat meer persoonlijke informatie uitwisselen, elkaar op die manier toch een beetje leren kennen. De gedachte is dat je iets van een vertrouwensband opbouwt en dat een ontmoeting daardoor een wat minder hachelijke onderneming is. Maar ik moet ook eerlijk vaststellen dat het de vraag is, of een fijn mailcontact ook tot een beter relatie-vooruitzicht leidt. Het kan ook zomaar gebeuren dat het juist averecht uitpakt. Dat het schrijfcontact verwachtingen heeft gewekt die niet uit de verf komen, terwijl je juist had gehoopt dat die uitwisseling tot een begripvoller, zeg maar menselijker, contact zou leiden. Want niemand is perfect.

Ik heb het vermoeden dat veel mensen geneigd zijn om hun verwachtingen in te kleuren met hoop door onbewust een roze bril op te zetten. Een beetje dromen over hoe mooi het zou kunnen zijn. En dan de teleurstelling als je na alle opgebouwde verwachting toch niet wordt overrompeld door een spontane en geheel wederzijdse verliefdheid. Want zolang er fysieke afstand is heeft de fantasie vrij spel, maar met iemand oog in oog staan is toch echt andere koek.

Vandaar, wat is wijsheid? De ene keer is het te weinig, de andere weer teveel, het lijkt niet veel uit te maken hoe je het aanvliegt. Het is een nobel voornemen om een oordeel op te schorten en een pas op de plaats te maken om aan elkaar te wennen. Maar dat besef blijkt toch gewoonlijk niet bestand te zijn tegen die eerste (schrik?)reactie. Weliswaar hecht ik er nog steeds waarde aan als we wat moeite voor elkaar hebben gedaan, maar puntje bij paaltje komt het er toch telkens op aan, hoe ik ‘in het echt’ overkom. Dan en daar moet het Wonder zich voltrekken, waardoor alle mitsen en maren, waarmee we door levenservaring zijn behept, als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen. :-P

geplaatst door Pelgrim - 1591 keer gelezen