terug

Blij Grijs

vrijdag 4 april 2025

Sinds ik in Leiden woon, kom ik nog eens ergens. In Rotterdam bijvoorbeeld, de stad van mijn vader, de stad waar wij als kinderen hoogst zelden kwamen omdat wij nu eenmaal naar het geboortehuis van mijn moeder gingen. Blijdorp, dat herinner ik mij nog. De papegaaien bij de ingang, de ijsbeer die heen en weer stond te zwaaien op zijn betonnen platform, het nijlpaard dat bijna even groot was als zijn stenen badkuip, en dat zijn stinkende bek telkens weer wijd open deed. Niks om blij van te worden. En ik weet het niet eens zeker, van die papegaaien.

‘Liefde is een actieve kracht in de mens.’ (Erich Fromm)

Een droom. Ik ben jarig, denk ik. Er is immers familie samengekomen in een groot grijs huis dat ik heb gehuurd; het huis waar mijn oude grenen bank op de veranda staat. Mijn overleden zusje is er ook; ze leunt naast me op de bank. Grijsblauwe wollen trui, pluizige spijkerbroek. Ze oogt moe maar tevreden - wat me goed doet. Haar handen zijn droog. Ik pak de groene tube huidcrème uit mijn tas, wil haar handen invetten. Ze weert me af, ze wil het niet, ze wil nog steeds niet dat ik haar help. Een vage man (lang, licht roodbruin haar, meer jong dan oud) wil dat ik in zijn auto naar de stad (Rotterdam?) rijd. Ik zeg dat ik dat niet kan, dat ik geen rijbewijs heb. Wat hij geen probleem vindt; hij zal de auto op afstand besturen.

‘Soms kun je door van houding te veranderen je hersens op andere gedachten brengen.’ (uit: ‘Koetsier Herfst’, van Charlotte Mutsaers)

Gesprekje op perron 1 van station Leiden Lammenschans, zo rond half acht in de ochtend. “Verrassend, een grijs hoofd tijdens de ochtendspits!” Hij zegt dat tegen mij. Ik schat hem een jonge veertiger, een aardige jonge veertiger, en ik besluit het spel mee te spelen. “Snap ik, míjn tijd begint pas om negen uur. Maar vandaag heb ik een vroege wandeling in Rotterdam. Vind je het erg als ik een plaats inneem in jouw spitstrein?’’ Hij lacht betrapt. Hij blijkt een treinenman te zijn - en hij wil graag dat zijn wereld klopt.

‘Een schrijver heeft zijn complexen en traumata nodig als brood.’ (uit: ‘Een helleveeg', van Martin van Amerongen)

Onze gids in Rotterdam is een rasechte Rotterdammer, een man die van zijn stad houdt - maar die er in alle liefde liever niet zou willen wonen. Ooit. We lopen de Rotte langs, de stad uit. Wie mij gelukkig wil maken, die lope met mij langs het water! Langs een rivier, een meer, de zee. Nou ja, een beetje minnekozen in een warme duinpan is ook zeer gelukkig makend. Maar ook zeer exclusief. Wij liepen dus de Rotte langs - en omdat de andere groepsleden niet naar Arboretum Trompenburg wilden en ik wel, slenterden de gids en ik uiteindelijk samen over de Trompenburgse slingerpaadjes. De mevrouw achter de kassa wilde het pasje voor de overtuin aan mij geven - maar toen ze zag dat hij en ik hier samen waren, gaf ze het aan hem, waarop hij het hoffelijk aan mij gaf. We lachten erom en ze kreeg een kleur. Al met al was deze dag zo gelukkig makend dat ik op ijsjes trakteerde. Bij de tramhalte veeg ik het ijs van mijn mond met de mouw van mijn jasje. Maar we geven elkaar een hand.

geplaatst door RodeJas - 1494 keer gelezen