terug

Fantaseren

donderdag 1 mei 2025

Omwille van de privacy zal ik geen enkele hint geven naar welke persoon dan ook hier op 50+Match. Dat is trouwens onmogelijk omdat alles aan mijn fantasie is ontsproten. Sinds ik als “Solo” door het leven ga en bij gebrek aan aandacht heb ik besloten lotgenoten te benaderen. Puur met het doel wat leven in de brouwerij te brengen, met feiten en fantasie.

Als man van principes, en van dromen, ben ik na een aantal jaren van eenzaam flirten met mijn koffiezetapparaat en intieme gesprekken met de kamerplanten lid geworden van deze datingsite. Niet om de liefde van mijn leven te vinden. Dat klinkt veel te definitief, maar om vriendinnen te maken. Vriendelijke, warme, gezellige vrouwen met wie ik kan lachen, praten en misschien samen kattenfilmpjes kijken. En dat terwijl ik allergisch ben voor katten.

Als steekwoorden om mijn interesses bij mijn profiel te duiden noemde ik onder andere jazz, paddenstoelen en het woord sfeervol. Ik meldde op zoek te zijn naar “vriendschap met diepgang en een scheut absurdisme.” Wat kon er misgaan?

Als eerste reageerde Astrid de Astrologe Een vrouw die haar leven leidde volgens de stand van Mercurius. Het eerste gesprek begon goed, tot ze vroeg om mijn geboortetijd op de seconde nauwkeurig. Toen ik die niet wist, zuchtte ze alsof ik een zeldzaam recept had laten aanbranden. “Je maan in Ram botst met mijn Venus in Kreeft,” verklaarde ze dramatisch. Ze beëindigde ons gesprek met een gifje van een huilende wolf. Ik heb haar niet terug kunnen vinden in dit universum.

Chantal was martial arts-instructrice (krijgskunstenares) deelde filmpjes van zichzelf terwijl ze in slow-motion een watermeloen doormidden schopte. Onze eerste koffiedate vond plaats in de dojo, waar zij trainde. Terwijl ik mijn jas ophing kreeg ik ongewild een voetveeg. “Vriendschap begint met respect,” zei ze streng, terwijl ik strompelend mijn bril zocht.

Denise de Dierenfluisteraar was zachtaardig, vegetarisch, en sprak vloeiend... met katten. Tijdens onze eerste video-call riep ze haar Maine Coon, Sir Snuffington, erbij om mijn aura te peilen. Hij kwam gapend in beeld gelopen. “Hij voelt twijfel,” zei Denise ernstig. Ik twijfelde inderdaad, vooral of ik een snack mocht pakken tijdens het gesprek.

Ik denk dat zij (Evi) niet bekend was met de beperkingen waar je als 50+ tegen aanloopt. Als Escape Room Enthousiasteling had ze mij uitgenodigd voor een 'vriendschappelijke uitdaging'. Ik dacht aan een gezellig bordspel, maar belandde vastgebonden aan een stoel in een donkere kamer vol rookmachines. “Ontsnap binnen 60 minuten of betaal de pizza,” zei ze via een walkietalkie. Ik heb sindsdien een trauma voor zandlopers.

Gonda, de Glazenbolkijker bleek zich te willen ontwikkelen tot priesteres van het occulte. Ze werkte in een esoterische winkel in Gouda genaamd “Het Derde Oog is Open op Zondag” en had een fascinerende blik die ergens tussen bezorgdheid en het zien van je ziel lag. Ze voorspelde dat ik binnenkort “een reis naar binnen” zou maken.” Ik dacht aan meditatie, maar zij bedoelde darmspoeling. Toch spraken we nog drie keer af. Het was... verhelderend.

Beatrix, ik zal haar de Boekenwurm noemen, was een genot. Ze praatte langzaam, las alles van Brouwers tot Brusselmans, en lachte om mijn woordgrappen. We dronken muntthee en discussieerden over het nut van komma’s in poëzie en de humor van Lévi Weemoedt. Pas bij onze derde ontmoeting onthulde ze dat ze er eigenlijk nog zeven andere “vriendschappen” op nahield, puur als “sociaal experiment.” Ik voelde me gevleid én gebruikt, een zeldzame combinatie.

Jolien was letterlijk een circusartieste. Ze kon vier brandende fakkels jongleren terwijl ze op een eenwieler stond en tegelijk een gedicht voordroeg over innerlijke rust. Ik was meteen verkocht, tot ik ontdekte dat ze in een polygame commune woonde genaamd “De Cirkel van Zacht Geluk.” Toch bewonderde ik haar eerlijkheid, en haar balansgevoel.

Die balans probeer ik ook bij mijzelf te bewaren. Ga ik de werkelijkheid presenteren of wordt het fantaseren.

geplaatst door Solo - 863 keer gelezen