terug

Luisteren, respecteren, accepteren

dinsdag 6 mei 2025

De afgelopen week was er veel te doen over een mogelijk uitstapje dat georganiseerd zou worden voor jongeren die in een AZC zitten. Het uitstapje werd afgeblazen maar daarna werd er een crowdfunding gestart om toch iets te organiseren.
Wat mij is opgevallen is de ongenuanceerde kritiek en uitlatingen die op beide gebeurtenissen loskwam. Waar komt dit allemaal vandaan?
Waarom vinden sommigen het nodig om hun mening en kritiek zo grenzeloos te spuien, vaak ook zonder de feiten te kennen? Vrijheid van meningsuiting is een groot goed, evenals de vrijheid van demonstratie, maar waarom is er een tendens gegroeid van : als je het niet met me eens bent dan ben je tegen me?
Kortgeleden gaf ik mijn mening op een artikel op Facebook en prompt kreeg ik een opmerking terug: Zeker een linkse rakker?
En daar denk ik steeds meer over na, de hokjesgeest en het stickers plakken neemt hand over hand toe en wordt steeds extremer. Maar is dat nog steeds vrije meningsuiting of meer een meelopen met de massa?
In mijn werk had ik ook regelmatig te maken met onbegrip wat ook kon uitmonden in agressie, vaak uit frustratie en onmacht. Een avond was het druk met meerdere crises en een moeder belde mij op omdat haar kind die dringend hulp nodig had. Ik gaf haar aan dat ik het door zou zetten naar de triagist en dat ze teruggebeld zou worden. Hier ging ze niet in mee en werd luidruchtig, beschuldigde mij, in haar wanhoop, van allerlei misstanden die er in de GGZ kunnen voorkomen, mevrouw kon niet naar mijn argumenten luisteren en werd dreigend in haar taal naar mij toe. Op een gegeven moment vond ik het genoeg en schreeuwde: Luister verdorie eens naar me! Ik geef het toe, dit is niet hoe ik normaal reageerde maar mevrouw was wel even uit haar tirade en gaf mij 5 minuten om e.e.a. uit te leggen. Dat deed ik en daarna zei ze: ik wist dit niet, nu begrijp ik wat u zegt en kan ik het beter accepteren. Haar casus werd doorgezet en haar kind werd geholpen binnen de mogelijkheden.
Het naar elkaar luisteren, respect tonen naar iemands argumenten en accepteren dat een ander er andere ideeën op na houdt kan zoveel meer begrip op leveren maar ook ruimte om van elkaar te leren.
Ik heb vrienden die een andere politieke voorkeur hebben maar we respecteren dat van elkaar, onze vriendschap is zoveel meer dan dit verschil.
Met luisteren, accepteren en respect tonen kunnen veel problemen bespreekbaar worden en blijven. Maar ergens zijn mensen dit kwijt geraakt en dat baart mij zorgen. Het gebeurt overal, ook hier, dat er bij het niet met elkaar eens zijn meteen een frictie ontstaat zonder dat er gevraagd wordt: waarom zeg je dat zo? Ik ben het niet met je eens maar ik accepteer dat jij anders denkt.
Daarmee wordt de angel er uitgehaald en dat heb ik ook proberen mee te geven aan mijn kinderen en cliënten en vaak hielp dat. Zolang er maar echt geluisterd wordt.
In een relatie is dat niet anders. Helaas heb ik dat meegemaakt in mijn eerste relatie en gelukkig meegemaakt in mijn tweede relatie. Met het verstrijken van de jaren ben ik daarin gegroeid zonder mijn ware ik tekort te doen. En ik hoop dat het toch meer gaat gebeuren, dat men erachter komt dat een andere mening geen oorlogsverklaring is.

geplaatst door Angi - 1305 keer gelezen