Verschil moet er wezen
vrijdag 2 mei 2025
Als je op zoek bent naar een partner dan ligt het natuurlijk voor de hand om naar overeenkomsten te zoeken. In eerste instantie lijkt het niet zo moeilijk om op die manier tot resultaat te komen. Want over het algemeen houden de mensen, waarvan ik hier het profiel lees, allemaal van wandelen of fietsen in de natuur, een stedentrip of museumbezoek, ze houden van een terrasje maar knus op de bank vinden ze ook fijn; ze doen graag dingen samen, maar ze willen ook tijd voor zichzelf en hun eigen bezigheden hebben. Met al die overeenkomstigheid is het verbazingwekkend dat de kans van slagen toch zo gering is. Kennelijk is er meer nodig dan zo’n gelijkgestemd verlanglijstje.
Misschien moet het wat specifieker. Overeenkomsten in interesses, deskundigheid of hobbies liggen niet zo voor het opscheppen, dat vergt iets meer moeite. Maar die bieden dan wel een opening om een boompje op te zetten en een zekere vertrouwdheid te voelen; wie weet voldoende voor verdere toenadering. Maar het oog valt eerder op verschillen. Gezellig oppassen bij de kleinkinderen? Verknocht aan huisdieren? Een oceaancruise op de bucketlist? Ieder zijn ding, maar ik ben dan al gauw gelost . Een ander zal dat misschien hebben bij vegetarisch eten of kamperen bij de boer, ik noem maar wat. Verschillen zijn meestal een reden om af te haken.
Soms is daar weinig tegen in te brengen, als je een broertje dood hebt aan voetbal dan gaat het met een fanatieke F-sider nooit wat worden. Maar in minder extreme voorbeelden zit er ook een positieve kant aan die verschillen. Als iemand heeft andere interesses heeft, of bijvoorbeed een andere manier om vakantie te vieren, dan kun je daar ook voor openstaan. Nieuwsgierigheid, belangstelling voor een andere kijk op het leven, een verrassende wending niet direct uit de weg gaan... die levenshouding was voor velen vanzelfsprekend was toen ze twintigers waren. Maar toen was het waarschijnlijk ook nog een stuk gemakkelijker.
Overeenkomsten en verschillen. Het is maar net hoe je ermee omgaat, wil je openstaan voor andere gewoonten en opvatttingen, is dat een verrijking of blijf je maar liever bij het vertrouwde? Ik denk dat je van beide wel iets moet hebben. Er moet ergens een middenweg zijn; alleen overeenkomsten, dat wordt misschien een beetje saai, maar alleen verschillen, dat kan avontuurlijk zijn maar ook vermoeiend ;-). Een stukje herkenning is fijn, maar verschillen zijn (vind ik) vaak wel interessant. In wederzijdse belangstelling / nieuwsgierigheid zit uiteindelijk ook weer een overeenkomst en dat kan ook een basis zijn om mee verder te gaan.
Dus dit is dus een bescheiden pleidoor om (ook) verschillen te omarmen. Niet dat succes dan is gegarandeerd, maar in elk geval kan het je horizon verbreden. En het levert ook een ander soort gesprek op, in plaats van wederzijdse bevestiging gaat het dan over welgemeende belangstelling: welke keuzes maakt die ander, en waarom dan.
Op de keper beschouwd, los van eigenschappen of leefstijlen die je écht tegenstaan, gaat het helemaal niet om die specifieke overeenkomsten of verschillen. Ze kunnen hun gunstige kanten hebben maar ook mindere. Je hoeft immers niet alles met elkaar te delen. En het is ook maar de vraag in hoeverre zulke ‘matchpoints’ bepalen of iemand aantrekkelijk is. Is iemand vriendelijk, nieuwsgierig, intelligent, knap, dominant, grappig, bescheiden of juist goed van de tongriem gesneden ... dat zijn het soort van eigenschappen waar we werkelijk door worden getriggerd en waarin de verbinding tot stand komt. Of niet. Voor het overige: waar een wil is, is een weg. :-P
geplaatst door Pelgrim - 1029 keer gelezen
Vorige berichten
Irritaties, ergernissen, de bom onder elke relatie
De titel van deze blog klinkt als een aanname. Het is jammer, dat ik moest vaststellen, ook in mijn eigen relaties, dat irritaties over het gedrag van een partner een voorbode waren van “einde oefening”. Terwijl vaak in een of meer goede gesprekken ergernissen benoemd kunnen worden en er in goed overleg naar een oplossing gewerkt kan worden.
Er zijn irritaties over een eenmalige domme actie. Een onzorgvuldig gekozen woord in een gezelschap, een opmerking die iemand raakt in zijn of haar ziel. Soms weet je niet dat je door iets te zeggen onprettige herinneringen losmaakt bij de ander. Die irritatie kan door een welgemeend excuus uit de wereld geholpen worden.
Helaas zijn er nog vaker ergernissen die bij allerlei situaties terugkeren. Zelf heb ik onlangs meegemaakt, dat iemand tot zes keer toe op een dag over hetzelfde gebeuren uit het verleden terugkwam. Een repeteerwekker dus. Ik moest mijn gesprekspartner er steeds aan herinneren, dat ik dit al uit den treure had gehoord. Dit gedrag is niet nieuw. Uit de tijd van de Romeinen stamt de uitdrukking: Ceterum censeo Carthaginem esse delendam. Vertaald: Overigens ben ik van mening, dat Carthago verwoest mot worden. Hoewel het historisch beschouwd niet bewezen wis, wordt deze quote aan Cato, een Romeins senator toegedicht. Dat zijn toespraken steeds hiermee eindigden zullen de toehoorders geërgerd hebben, maar het heeft wel effect gehad, de Romeinen hebben Carthago ingenomen en verwoest.
Irritaties bij een date en bij het begin van een relatie zullen alle daters bekend voorkomen. Behalve ergernissen over een verkeerde woordkeuze zijn er nog meer! Denk aan kleding, lichaamsgeur, geen belangstelling voor wat de mede-dater te berde brengt, problemen bij het afrekenen van een consumptie.
Als een van beiden veelvuldig terugkomt op wat er zich heeft afgespeeld in een vorige relatie en vooral als die relatie als het ware de hemel in geprezen wordt zal de toehoorder van deze loftuiting niet bepaald gecharmeerd zijn.
Wanneer men in het begin van een relatie een paar keer bij elkaar thuis is geweest kunnen de verschillen tussen beide huishoudens minimaal stof voor een discussie zijn. En wat denkt u van de kennissenkring of de familie?
Ik denk, dat het van essentieel belang is om irritaties, wat de oorzaak ook mag zijn, op een gewone manier te bespreken, zonder stemverheffing. Daarmee moet je niet te lang wachten.
Als er al een tijd sprake is van een relatie kunnen er ook bepaalde gedragspatronen boven komen drijven. Dan denk ik aan het verschil tussen ochtend – en avondmensen, de verdeling van huishoudelijke taken, de invulling van de vrije tijd. Knelpunten te over. Irritaties over deze aspecten zijn oneindig veel moeilijker in een gesprek op te lossen. Wat denken jullie over de contacten, die beide “geliefden” nog koesteren met mensen uit hun verleden, gesteld dat zij daarmee ooit een liefdesband hadden?
Wie heeft in een relatie behoorlijk te kampen gehad met irritaties (ik zou bijna vragen: Wie niet?). Ben je er - (zijn jullie er samen) uitgekomen?
De jongleur
Ik benijd andere mensen wel eens om hun geregelde leven, de vanzelfsprekendheden van de dagelijkse omgang met elkaar. Met feestdagen word ik daar extra met de neus op gedrukt. Voor mij is dat allemaal niet zo vanzelfsprekend, ik moet er dubbel zoveel energie in steken om contacten te onderhouden en niet alleen dat, de verschillende wensen en verwachtingen moeten ook nog in goede banen worden geleid. Ik voel me wat dat betreft wel eens een jongleur, maar dan met een netwerkje van contacten om in de lucht te houden. Een dynamisch geheel zogezegd, het leven is niet zo duidelijk uitgestippeld als toen ik, lang geleden, nog een doorsnee gezinshoofd was. Maar goed, als dat vooralsnog de realiteit is, hoe erg is het dan helemaal om een jongleur te zijn? Niet zo erg toch? Wie wilde er nou als kind geen jongleur zijn. Fascinerend hoe zo’n artiest tien ballen hoog kon houden – ondertussen ook nog fietsend op een eenwieler. Zelf ben ik niet verder gekomen dan drie, en aan die eenwieler ben ik sowieso niet begonnen. Maar als alleenstaande oudere man ben ik in de herkansing!
Een jongleur in contacten moet voortdurend op zijn tellen passen, het vergt wat oefening. Dat is inspannend, maar daar staat wel wat tegenover. Geen sleur, geen soesa. Een leven met ups en downs tegenover een leven met (meer) vastigheid en zekerheden. En het is ook niet erg als het eens fout gaat, daar leer je weer van. Laatst was ik op een familiereunie, allemaal tevreden gesettelde stelletjes: is dat nou waar ik naar uitkijk? Eh ja toch wel eigenlijk, samen is de norm en dat trekt ook. Het is een dubbel gevoel (en zij hebben dat dus net zo van de andere kant, sommigen tenminste…). Ik merk het wel eens als ik iemand ontmoet als date. Dat iemand zich eigenlijk op dat moment pas realiseert dat er twee kanten aan zitten, een soort schrikreactie. Is er een middenweg? Jongleurs onder elkaar, dat werkt het beste, zo lijkt het. Je ziet het plaatje voor je: twee mensen die balletjes in de lucht houden terwijl ze elkaar die ook toespelen. Spannend, leuk om te zien, leuk om te doen.
De onzekerheid van het jongleren heeft iets avontuurlijks, het houdt je alert, je krijgt er energie van. Je moet moeite doen om er wat van te maken. Maar daardoor weet je de mensen die je ontmoet, de dingen die je onderneemt, ook des te meer te waarderen. Het heeft ook iets met vrijheid en creativiteit te maken. En er is een bonus: wat je vindt is vaak niet datgeen waar je naar op zoek was. Dat vind ik zelf nog wel het mooiste. Zo, en nu ga ik lekker op vakantie. Ik heb wel een en ander voorbereid, maar ongetwijfeld zullen er ook wel weer de nodige verrassingen zijn. Van het leuke soort hopelijk.
Durf jij te zeggen dat je ergens geen zin in hebt?
Of iemand dat echt zomaar durft te zeggen? Veel mensen vinden dat moeilijk. Een beproefde manier is om de boot af te houden of... niet zo enthousiast op de vraag reageren. Vervolgens maar hopen dat de hint begrepen wordt.
Bij een baan waar je geen voldoening meer in vindt, zijn er meerdere dingen die je kunt doen 1) De rotklussen laten liggen voor een ander, 2) Lang met privézaken bezig zijn in de tijd van je baas. 3) Veel minder werk verrichten dan er van je verwacht wordt. 4) In het uiterste geval jezelf ziek melden. Alles is beter dan aan je collega's of baas toe te geven dat je uitgekeken bent op deze baan en eigenlijk iets anders wilt.
Bij relaties gaat het meestal geleidelijker. 1) Niet meer met leuke plannetjes komen. 2) Romantische gebaren naar de partner drogen op. 3) Minder naar de ander toe willen gaan dan voorheen 4) Het libido zakt af. Dat kan je laten merken door aanzienlijk meer tv te gaan kijken in zijn gezelschap. Hij kan zoiets ook aan jou laten zien door in slaap te vallen als je samen naar een romantische film kijkt. Zij reageert door zich niet meer op te doffen als hij op bezoek komt. Die mooie jurk niet meer aan te trekken voor hem. Dat sexy setje ondergoed komt opeens ook niet meer uit de kast,
Ze kan net doen of ze al slaapt, als hij haar met een kus welterusten wil wensen. De kat of hond ligt al prominent op het dekbed, terwijl hij nog in bed moet stappen. Zijn onderbuik gevoel zal hem ongetwijfeld waarschuwen dat haar behoefte aan intimiteit (bijna) weg is. Toch durft menig man er niks van te zeggen, uit angst voor ruzie. Of hij is bang om een stroom verwijten terug te krijgen. Door dit soort dingen niet te bespreken, ga je uit elkaar groeien.
Er zijn meer signalen waaraan je kunt zien dat de relatie niet jofel meer is : niet meer met hem mee willen op familiebezoek. Geen zin meer hebben om bij zijn wedstrijden te gaan kijken, wat je voorheen wel vaak deed. Zeg dan gewoon dat je liever thuis blijft of... iets anders wil doen. Als je dit rustig kenbaar maakt, geeft dat lucht in de relatie en hopelijk wat meer vrijheid. Als je beiden bereid bent om wat dingen aan te passen, kan het de relatie ook een nieuwe boost geven...