terug

Wat te doen?

zondag 15 juni 2025

Wat te doen met die zojuist opengeknipte zak paprikachips? Er staat ‘BIO Organic’ op, ‘pure & authentic’, en ‘Straight from the land’. Het is dus niet zomaar een zak paprikachips. ‘Ten minste houdbaar tot 25-01-2025’, dat staat ook op de zak. Hij zat in een doos vol ‘lekkers voor onderweg’, zuinig bij elkaar gespaard met zegeltjes - en ik had hem direct weg moeten geven. Leeg eten lukt zelfs niet in deze hitte, zo smerig vind ik paprikachips. Nog steeds. Nou ja, dan weet je dat alvast.

‘Een mens is meer mens door de dingen die hij verzwijgt dan door de dingen die hij zegt.’ *

Die morgen was ik al vroeg onderweg naar het station, en op straat is het één en al zonlicht en vogelgeluiden. De stad begint opnieuw, elke ochtend weer. Over een uur, als de auto’s wakker zijn geworden, kunnen alleen de kauwtjes en de halsbandparkieten zich nog verstaanbaar maken. ‘Dat zijn ook vogels’, zei mijn wandelgenoot verontwaardigd toen ik hem over de vogels vertelde. Hè? Ik vertel hem over de vogels in de stad - en hij vertelt mij dat kauwtjes en halsbandparkieten ook vogels zijn? Zal ik hem dan maar uitleggen dat ook in mijn verhaal kauwtjes en halsbandparkieten vogels waren? Of zal ik dat niet doen? Hij is maar al te graag weldenkender dan ik - terwijl dat woord niet eens bestaat! Wat te doen met deze man? Niks, lijkt mij. Waarvoor het allang te laat is. Nou ja, we weten allebei dat we het zo laten. En zolang we daar niks over zeggen, laten we het ook zo.

‘Hoe moet ik leven, als ik mij nergens op kan beroepen?’ *

Ze stond op het pad tussen het grachtje en het struikgewas, de jonge vrouw. Ze was nerveus met haar telefoon bezig, vroeg mij met haar ogen om hulp. Ze wees naar het hoge gras tussen pad en heesters. Wat ik daar zag was een duif, het lijfje naakt onder de omhoogstaande veren, de kop pluizig, overal vliegen. De vogel pikte wat in het gras, wurmde zich dieper het struikgewas in. ‘Zal ik de dierenambulance bellen, zij heeft hulp nodig’, zei de vrouw. ‘Dat hoeft niet, lijkt mij, hij kan hier in alle rust doodgaan’, zei ik. Ze keek geschokt. En ik dacht: Hier staan twee vrouwen. De een wil een ‘zij’, een mede-vrouw, redden - en de ander ziet een ‘hij’, een dier dat aan zijn laatste minuten bezig is… Wat te doen? Ze besloot die avond nog even bij haar langs te lopen.

‘Ja, de mens is zijn eigen doel.’*

Het is wat een wandelgenote zei: ‘Het ergste wat mij kan overkomen bij een man, is verliefd op hem worden.’ Wat ik moest beamen. Verliefd zijn betekent veranderen in een schaal cupcakes die ‘eet mij, eet mij' roepen. Behoeftig zijn, zoals dat zo fijntjes heet - terwijl de man zo prettig viriel mag zijn. Wat te doen? Beide krachten zijn nu eenmaal lastig te doseren in die aftastende beginfase, de ploeterfase. De fase die zo mooi lijkt als je er niet in zit. Trouwens, waarom scoort morele verontwaardiging hier zo veel beter dan genot? Vragen, vragen en het antwoord is nooit àltijd waar… Een vraag van het filosofisch platform Brainwash: ‘Wat is jouw levensvraag voor Spinvis?’ Die vraag kan ik makkelijk beantwoorden: ‘Spinvis, wanneer begint het leven?’

*uit: Albert Camus, De mythe van Sisyphus. Een essay over het absurde.

geplaatst door RodeJas - 1422 keer gelezen