Help, Ik Moet Trouwen!
donderdag 21 augustus 2025
Nee, geen zorgen. Geen ‘moetje’. Dat is ten eerste erg ouderwets en ten tweede heb ik die tijd gehad.
Met een hoop kunst- en vliegwerk zou dat nog wel kunnen, maar daar pas ik voor.
Wat dan wel?
Ik zal het vertellen!
Even geduld, hoor, ik moet dan eerst de achtergrond vertellen.
Jaren geleden toen mijn dochtertje haar communie moest doen, wilde ik een hele mooie jurk maken voor haar.
Dat werd een gang naar een exclusieve stoffenzaak in Den Bosch. Daar scoorde ik off-white ruwe zijde met licht gouden margrieten erop geborduurd. Een andere stof voor de jurk en hele fijne organza met miniscuul kleine pareltjes erop voor een ‘overrok’. Allemaal off-white.
Van de ruwe zijde maakte ik een prachtig kort jasje met capuchon.
Mooie schoentjes erbij, en kleine haarklemmetjes met witte roosjes erop maakten het af.
Yep, mijn dochtertje zag er als een engeltje uit. En ik durf te zeggen het mooiste communicant-meisje van allemaal.
Wat heeft dat met trouwen van doen?
Nou, van de week had ik het met mijn dochter over dat jurkje. Ze vroeg me of het nog altijd mooi was.
Jazeker! Ik heb het al die jaren heel zorgvuldig bewaard, eerst in een speciale kledingzak met mijn trouwjurk. Het is nog als nieuw!
Toen zei mijn dochter dat het misschien leuk was voor haar dochtertjes als ze strakjes oud genoeg ervoor zijn.
Ik stond met mijn oren te klapperen, want normaal is het “ik wil niet van die oude dingen voor mijn kinderen.”
Geen zorgvuldig bewaarde babyspulletjes, ook niet het babybedje waar ik én mijn beide kids in gelegen hebben als baby.
Dit jurkje had ze echter nu wel oren naar?
Dat deed me goed, want er zit toch iets van mezelf in omdat ik het met zoveel liefde en plezier gemaakt hebt destijds.
Ja, het trouwen komt eraan! Ben er bijna.
Vervolgens zei mijn dochter dat het dan wel een speciale gelegenheid moest zijn. Als ik bijvoorbeeld ging trouwen.
Die vond ik super leuk, moet er nog om lachen.
En ze heeft een goed punt, het is geen kleding voor gewoon thuis en voor Kerst is het te koud.
Mijn reactie was “Wie weet! Ik heb nog een paar jaar te gaan eer ze er in passen!”
Dus tja, ongeveer nog 5 tot 7 jaar en dan moet ik wel gaan trouwen, wil ik dat mijn kleindochtertjes dat prachtjurkje aan kunnen!
Dat is haalbaar. Het is toch genoeg tijd om iemand te ontmoeten, elkaar te leren kennen en te besluiten man & vrouw te worden.
Wil ik wel trouwen?
Ja!
Maar alleen als het echt de juiste is en echt helemaal goed zit.
Ik weet het, dat zeg je altijd.
Maar met betrekking tot trouwen bedoel ik dat het voor mij nu anders zou zijn, anders moet zijn, dan de eerste keer dat ik in het huwelijk trad.
Toen was ik 24 en dan ga je ergens vanuit een andere insteek trouwen. Je kent jezelf dan eigenlijk nog niet zo goed, noch wat je nodig hebt om echt vervuld te zijn in het leven, je hebt nog niet echt liefdesbreuken meegemaakt met hetzelfde impact als wanneer je uit elkaar gaat en er zijn ook kinderen enzovoorts.
Je staat er dan zoveel onschuldiger, bijna onnozeler, in.
Ik heb ook nooit echt behoefte gevoeld de vrouw te worden van mijn man. Niet op zielsniveau zeg maar.
Nu zou dat de grootste voorwaarde voor me zijn om bereid te zijn die stap te nemen.
Dat wil niet zeggen dat ik destijds niet van mijn man hield en niet wilde trouwen of niet blij was te trouwen. Absoluut niet.
Maar het zou nu heel anders zijn en voelen. Bewuster. Vanuit mijn tenen, en voelen dat dat voor hem ook zo is. Wetende waar je voor kiest. Volwassen en wijzer en van daaruit kiezen een diep commitment te maken. Een soort statement “wij kiezen voor elkaar en iedereen mag dat weten!”
Het liefst zou ik dat zelf combineren met een handfasting. Dat was lang geleden het huwelijk, in de tijd voor religie zijn neus liet zien. Het zogenaamde pagan huwelijk waarbij er een koord om de polsen van bruid en bruidegom wordt gebonden en met elke winding maak je een belofte.
In Nederland is dat niet rechtsgeldig, dus dan wil ik allebei. Why not?! Eens een pagan, altijd een pagan. Ik zou dat werkelijk fantastisch vinden! Zielsgelukkig van worden.
Ik ken ook nog twee mensen die zulke verbindingen, handfastings, doen. Dus dat is al geregeld.
De huwelijksvoltrekking zelf zou ik graag in de Tempel van Nehallenia hebben in Colijnsplaat. Dat lijkt me geweldig!
Die tempel is een replica van een Romeinse tempel uit die tijd, want de echte tempel van Nehallenia is onder het water van de Oosterschelde verdwenen.
Het was dus een gokje hoe hij eruit gezien zou hebben.
De tempel is ritueel geopend door druiden, wat voor mij ook veel betekent.
Nehallenia werd aangeroepen voor een veilige reis. In die tijd letterlijk, maar dat kan ook figuurlijk, toch? Een huwelijk is ook een soort reis.
Ik ga er wel eens heen om een offer te brengen, en om daar dan in het huwelijksbootje te stappen… Dream come true!
Nou die man nog!
Ik kan maar slecht met de handschoen gaan trouwen. Die heb ik zat, maar ik wil een man van vlees en bloed aan mijn zijde!
Ik zei dan dat ik tijd genoeg had, maar de tijd vliegt ook voorbij, dus ik moet wel aanstalten gaan maken.
Duim voor me! Want ik wil en die leuke man en een bijzondere bruiloft en mijn kleindochtertje in die prachtige jurk zien!
En voor het andere kleindochtertje wat er niet in past, maak ik natuurlijk een bijpassende jurk.
Ik heb er verdorie al helemaal zin in!
geplaatst door Roosje - 1011 keer gelezen
Vorige berichten
Open tuinen weekend
Afgelopen weekend kon ik in Heiloo een aantal mooie tuinen bezoeken die aan het open tuinenweekend van Groei en Bloei meededen. Op internet kon ik de adressen vinden en ook of de tuin op zaterdag of zondag open was. Mijn festivalmaatje heeft ook een grote tuin en wilde wel met me meegaan. Onze fietsen ingeladen in zijn bestelbus en met de uitgeprinte adressenlijst + overzichtskaart hoe er makkelijk te komen naar Heiloo. De auto in de schaduw neergezet en verder met de fiets op stap.
De trotse eigenaren gaven zelf een rondleiding door hun tuin om toelichting te geven over de prachtig aangelegde borders met bloeiende heesters en fleurige bloemperken. Ze wisten ook bijna alle namen van de soms zeldzame planten in hun tuin. Ik moest af en toe best lachen om de Nederlandse benaming van sommige planten. Ik had bijvoorbeeld nog nooit gehoord van de plant Schout bij Nacht en ook de plant Jan op de Preekstoel was mij volledig onbekend. De topper vonden we allebei een reusachtig grote tuin, bijna aan de rand van het Heiloo-er bos,
Deze tuin had geen schutting nodig, lag (bijna) direct bij het bos. Een aangrenzende, eveneens grote tuin, had alleen wat doorzichtig gaas als afscheiding ivm huisdieren. Een andere buur had helemaal geen afscheiding geplaatst, want dat was makkelijker omdat ze allebei dezelfde grasmaaier gebruikten. Er was nu wel tijdelijk een lint gespannen, want deze buren deden dit jaar niet mee aan Groei en Bloei. Je kon wel hun hele tuin overzien. Het geheel was net een park, met uitzicht aan alle kanten op de hoge bomen van het bos, schitterend gewoon !!
Overal in deze prachtige tuin stonden zitjes, waar je even mocht neerstrijken om volop van de tuin te genieten. De meeste bezoekers waren echtparen op leeftijd, of 2 vriendinnen, die ook deze route per fiets deden. Alleengaande heren heb ik niet gezien, misschien omdat het toen ook best wel warm was. Of is bij anderen in de tuin gaan kijken, hoe de mensen alles zo smaakvol hebben ingericht iets wat vooral vrouwen leuk vinden om te doen?
Aangezien ik in mijn eigen tuin altijd wel een struik zie die gesnoeid moet worden of bloemen die uitgebloeid zijn, die weggeknipt moeten worden, kan ik nooit zo lang stil zitten in mijn eigen tuin. Die behoefte is er niet in andermans tuin. Ik kon heerlijk blijven zitten en ik genoot met volle teugen van deze prachtige tuin. Heel rustgevend en beslist een uitje dat voor herhaling vatbaar is...
Mijn huis
Ik heb een mooi oud en groot huis, waar ik graag en (een beetje trots) binnenkom. Ik ken de geluiden, weet waar het licht mooi valt en waar je fijn zit. Ik kan me hier goed redden.
En dat is misschien wel precies het woord: redden.
Ik kook, ruim op, zet de vuilnis buiten en heb mijn leven aardig op orde. Geen zorgen, goede gezondheid, veel sociale contacten. Maar soms, vooral ’s avonds, als het huis stil wordt, ontbreekt er iets.
Ik mis een partner.
Niet zo zeer voor vakanties of feestdagen. Om ergens te gaan eten of drinken, naar een museum te gaan of een wandeling te maken. Dat zijn fijne dingen, zeker. Maar …..
Ik mis iemand, die er gewoon is. Die niet per se naast mij op de bank hoeft te zitten. Die misschien een film kijkt of in de keuken een kop thee maakt, terwijl ik achter de computer zit. Iemand van wie je de aanwezigheid voelt, zonder dat er gepraat hoeft te worden. Dat je allebei je eigen dingen doet, soms zelfs op grote afstand, maar gewoon weten en vooral voelen: wij horen bij elkaar, wij zijn er voor elkaar. Altijd de verbinding en de liefde voor elkaar voelen.
Mijn huis is mijn huis. Daar ben ik blij mee. Echt. Maar soms denk ik: het zou nog warmer zijn als iemand hier niet op bezoek kwam, maar thuiskwam.
En…. hoe ik ook gehecht ben aan mijn huis. Ik hoop dat duidelijk is, dat dat dus niet het belangrijkste in mijn leven is. Ik zou het graag ruilen voor een gezellig huisje vol liefde ergens op een dijk langs de rivier, naast het bos of bij het strand. Een leuk appartement in het centrum van de stad mag ook. Het maakt eigenlijk niet uit zolang er op zaterdag een ouderwetse papieren krant in de bus ligt en een kopje koffie van je geliefde op tafel staat en er vrede in je hart is.
Terug naar de eenvoud en de essentie van waar het in dit leven echt om gaat. Ergen thuiskomen.
Waar val ik op en wie valt op mij?
In een vorige blog heb ik de consequenties aangeroerd van een letterlijke val. Niemand vindt het fijn om ongewild een val te maken. Alleen parachutisten is het gegeven door een goede beveiliging een – lange – val te maken. Maar verder? Soms letten we niet op, en dan gaat het goed fout. Er is nog een andere valpartij: als een regering ten val wordt gebracht gaat dat veelal gepaard met geweld of doordat ze ernstige fouten heeft gemaakt en daardoor opstapt.
Er is ook een verschil tussen ergens over vallen en op iemand vallen. Bij het daten gaat het er om, dat iemand je eerst opvalt – opvallend vindt, dat je dan op die persoon valt omdat hij of zij je bevalt. Grappig dat het werkwoord vallen dus positief en negatief gebruikt wordt, al naar gelang de context waarin het geplaatst wordt.
Ik geloof dat het een enkele keer voorkomt, dat beide personen meteen op elkaar vallen. Vaker zal een van de twee zich erg aangetrokken voelen, terwijl de ander nog onzeker is over zijn of haar gevoelens. Als na enige tijd het samenzijn – de ontmoeting beiden bevalt kan het na verloop van een jaar zelfs leiden tot een bevalling…. Anderzijds kan een date ook gruwelijk tegenvallen.
Ik kan er niet omheen, het valt mij op dat ook als je niet meer zo piepjong bent toch het uiterlijk bij de eerste ontmoeting essentieel is. Hoewel, is uitstraling een betere omschrijving?
De eerste keer, dat je elkaar aankijkt bij een date is uiterst belangrijk. Daar staat of valt alles mee. Mannen vallen vaak op een bevallige dame, vrouwen kijken meer dan mannen naar de kleding en uiterlijke verzorging.
Veel uiterlijke aspecten zijn vaak momentopnamen. Er zijn legio cartoons van vrouwen met krulspelden in het haar als ze wakker worden en van mannen met een buik welke bij geval als dienblad gebruikt kan worden. Niemand gaat op voorhand proberen te daten met zulke mensen. Daten is een zaak van vallen en opstaan. Wie vaker dan een of twee keer een afspraakje had dat geen vervolg kreeg moest zich zeker als zo’n gevalletje zich voor het eerst voordeed even herpakken, voordat hij of zij het opnieuw probeert. Een afzegging – een blauwtje valt niet lekker.
Sommige dates zijn echt niet leuk. Het is nog net geen gevecht. Ik herinner mij nog dat ik als jonge knaap een keer werd uitgenodigd bij een dame thuis. Zij zat nota bene achter een bureau en ik mocht op een stoel daarvoor plaats nemen. Misschien was ze bang dat ik in de aanval zou gaan?
Nu schiet mij de spreuk te binnen van Karel Doorman, Karel Doorman wordt vaak geëerd omdat hij in 1942 tijdens de Slag in de Javazee “Ik val aan, volg mij” zou hebben gezegd, wat erg dapper werd gevonden. Dit is echter niet geheel waarheidsgetrouw. Doorman gaf aan alle schepen het sein “Follow me” (“[to] All ships. Follow me”). Daarmee gaf hij aan dat ze niet de Exeter, maar het vlaggenschip De Ruyter moesten volgen. (bron Wikipedia)
Ik zal die kreet absoluut nooit slaken. Maar het kan geen kwaad er voor te zorgen, dat ik niet steeds in de zelfde valkuil loop, mocht ik ooit weer een date hebben… Andersom zet ik wel een valletje als ik een muis wil vangen, maar die strategie hanteer ik niet voor een date..
Hopelijk valt deze blog niet verkeerd en misschien valt hij in de smaak, en ik hoop dat niemand zich aangevallen voelt..