terug

Help, Ik Moet Trouwen!

donderdag 21 augustus 2025

Nee, geen zorgen. Geen ‘moetje’. Dat is ten eerste erg ouderwets en ten tweede heb ik die tijd gehad.
Met een hoop kunst- en vliegwerk zou dat nog wel kunnen, maar daar pas ik voor.
Wat dan wel?
Ik zal het vertellen!

Even geduld, hoor, ik moet dan eerst de achtergrond vertellen.
Jaren geleden toen mijn dochtertje haar communie moest doen, wilde ik een hele mooie jurk maken voor haar.
Dat werd een gang naar een exclusieve stoffenzaak in Den Bosch. Daar scoorde ik off-white ruwe zijde met licht gouden margrieten erop geborduurd. Een andere stof voor de jurk en hele fijne organza met miniscuul kleine pareltjes erop voor een ‘overrok’. Allemaal off-white.
Van de ruwe zijde maakte ik een prachtig kort jasje met capuchon.
Mooie schoentjes erbij, en kleine haarklemmetjes met witte roosjes erop maakten het af.
Yep, mijn dochtertje zag er als een engeltje uit. En ik durf te zeggen het mooiste communicant-meisje van allemaal.

Wat heeft dat met trouwen van doen?
Nou, van de week had ik het met mijn dochter over dat jurkje. Ze vroeg me of het nog altijd mooi was.
Jazeker! Ik heb het al die jaren heel zorgvuldig bewaard, eerst in een speciale kledingzak met mijn trouwjurk. Het is nog als nieuw!
Toen zei mijn dochter dat het misschien leuk was voor haar dochtertjes als ze strakjes oud genoeg ervoor zijn.
Ik stond met mijn oren te klapperen, want normaal is het “ik wil niet van die oude dingen voor mijn kinderen.”
Geen zorgvuldig bewaarde babyspulletjes, ook niet het babybedje waar ik én mijn beide kids in gelegen hebben als baby.
Dit jurkje had ze echter nu wel oren naar?
Dat deed me goed, want er zit toch iets van mezelf in omdat ik het met zoveel liefde en plezier gemaakt hebt destijds.

Ja, het trouwen komt eraan! Ben er bijna.

Vervolgens zei mijn dochter dat het dan wel een speciale gelegenheid moest zijn. Als ik bijvoorbeeld ging trouwen.
Die vond ik super leuk, moet er nog om lachen.
En ze heeft een goed punt, het is geen kleding voor gewoon thuis en voor Kerst is het te koud.
Mijn reactie was “Wie weet! Ik heb nog een paar jaar te gaan eer ze er in passen!”

Dus tja, ongeveer nog 5 tot 7 jaar en dan moet ik wel gaan trouwen, wil ik dat mijn kleindochtertjes dat prachtjurkje aan kunnen!
Dat is haalbaar. Het is toch genoeg tijd om iemand te ontmoeten, elkaar te leren kennen en te besluiten man & vrouw te worden.

Wil ik wel trouwen?
Ja!
Maar alleen als het echt de juiste is en echt helemaal goed zit.
Ik weet het, dat zeg je altijd.
Maar met betrekking tot trouwen bedoel ik dat het voor mij nu anders zou zijn, anders moet zijn, dan de eerste keer dat ik in het huwelijk trad.
Toen was ik 24 en dan ga je ergens vanuit een andere insteek trouwen. Je kent jezelf dan eigenlijk nog niet zo goed, noch wat je nodig hebt om echt vervuld te zijn in het leven, je hebt nog niet echt liefdesbreuken meegemaakt met hetzelfde impact als wanneer je uit elkaar gaat en er zijn ook kinderen enzovoorts.
Je staat er dan zoveel onschuldiger, bijna onnozeler, in.
Ik heb ook nooit echt behoefte gevoeld de vrouw te worden van mijn man. Niet op zielsniveau zeg maar.
Nu zou dat de grootste voorwaarde voor me zijn om bereid te zijn die stap te nemen.

Dat wil niet zeggen dat ik destijds niet van mijn man hield en niet wilde trouwen of niet blij was te trouwen. Absoluut niet.
Maar het zou nu heel anders zijn en voelen. Bewuster. Vanuit mijn tenen, en voelen dat dat voor hem ook zo is. Wetende waar je voor kiest. Volwassen en wijzer en van daaruit kiezen een diep commitment te maken. Een soort statement “wij kiezen voor elkaar en iedereen mag dat weten!”

Het liefst zou ik dat zelf combineren met een handfasting. Dat was lang geleden het huwelijk, in de tijd voor religie zijn neus liet zien. Het zogenaamde pagan huwelijk waarbij er een koord om de polsen van bruid en bruidegom wordt gebonden en met elke winding maak je een belofte.

In Nederland is dat niet rechtsgeldig, dus dan wil ik allebei. Why not?! Eens een pagan, altijd een pagan. Ik zou dat werkelijk fantastisch vinden! Zielsgelukkig van worden.
Ik ken ook nog twee mensen die zulke verbindingen, handfastings, doen. Dus dat is al geregeld.

De huwelijksvoltrekking zelf zou ik graag in de Tempel van Nehallenia hebben in Colijnsplaat. Dat lijkt me geweldig!
Die tempel is een replica van een Romeinse tempel uit die tijd, want de echte tempel van Nehallenia is onder het water van de Oosterschelde verdwenen.
Het was dus een gokje hoe hij eruit gezien zou hebben.
De tempel is ritueel geopend door druiden, wat voor mij ook veel betekent.
Nehallenia werd aangeroepen voor een veilige reis. In die tijd letterlijk, maar dat kan ook figuurlijk, toch? Een huwelijk is ook een soort reis.
Ik ga er wel eens heen om een offer te brengen, en om daar dan in het huwelijksbootje te stappen… Dream come true!

Nou die man nog!
Ik kan maar slecht met de handschoen gaan trouwen. Die heb ik zat, maar ik wil een man van vlees en bloed aan mijn zijde!

Ik zei dan dat ik tijd genoeg had, maar de tijd vliegt ook voorbij, dus ik moet wel aanstalten gaan maken.

Duim voor me! Want ik wil en die leuke man en een bijzondere bruiloft en mijn kleindochtertje in die prachtige jurk zien!
En voor het andere kleindochtertje wat er niet in past, maak ik natuurlijk een bijpassende jurk.

Ik heb er verdorie al helemaal zin in!

geplaatst door Roosje - 1097 keer gelezen