Help, Ik Moet Trouwen!
donderdag 21 augustus 2025
Nee, geen zorgen. Geen ‘moetje’. Dat is ten eerste erg ouderwets en ten tweede heb ik die tijd gehad.
Met een hoop kunst- en vliegwerk zou dat nog wel kunnen, maar daar pas ik voor.
Wat dan wel?
Ik zal het vertellen!
Even geduld, hoor, ik moet dan eerst de achtergrond vertellen.
Jaren geleden toen mijn dochtertje haar communie moest doen, wilde ik een hele mooie jurk maken voor haar.
Dat werd een gang naar een exclusieve stoffenzaak in Den Bosch. Daar scoorde ik off-white ruwe zijde met licht gouden margrieten erop geborduurd. Een andere stof voor de jurk en hele fijne organza met miniscuul kleine pareltjes erop voor een ‘overrok’. Allemaal off-white.
Van de ruwe zijde maakte ik een prachtig kort jasje met capuchon.
Mooie schoentjes erbij, en kleine haarklemmetjes met witte roosjes erop maakten het af.
Yep, mijn dochtertje zag er als een engeltje uit. En ik durf te zeggen het mooiste communicant-meisje van allemaal.
Wat heeft dat met trouwen van doen?
Nou, van de week had ik het met mijn dochter over dat jurkje. Ze vroeg me of het nog altijd mooi was.
Jazeker! Ik heb het al die jaren heel zorgvuldig bewaard, eerst in een speciale kledingzak met mijn trouwjurk. Het is nog als nieuw!
Toen zei mijn dochter dat het misschien leuk was voor haar dochtertjes als ze strakjes oud genoeg ervoor zijn.
Ik stond met mijn oren te klapperen, want normaal is het “ik wil niet van die oude dingen voor mijn kinderen.”
Geen zorgvuldig bewaarde babyspulletjes, ook niet het babybedje waar ik én mijn beide kids in gelegen hebben als baby.
Dit jurkje had ze echter nu wel oren naar?
Dat deed me goed, want er zit toch iets van mezelf in omdat ik het met zoveel liefde en plezier gemaakt hebt destijds.
Ja, het trouwen komt eraan! Ben er bijna.
Vervolgens zei mijn dochter dat het dan wel een speciale gelegenheid moest zijn. Als ik bijvoorbeeld ging trouwen.
Die vond ik super leuk, moet er nog om lachen.
En ze heeft een goed punt, het is geen kleding voor gewoon thuis en voor Kerst is het te koud.
Mijn reactie was “Wie weet! Ik heb nog een paar jaar te gaan eer ze er in passen!”
Dus tja, ongeveer nog 5 tot 7 jaar en dan moet ik wel gaan trouwen, wil ik dat mijn kleindochtertjes dat prachtjurkje aan kunnen!
Dat is haalbaar. Het is toch genoeg tijd om iemand te ontmoeten, elkaar te leren kennen en te besluiten man & vrouw te worden.
Wil ik wel trouwen?
Ja!
Maar alleen als het echt de juiste is en echt helemaal goed zit.
Ik weet het, dat zeg je altijd.
Maar met betrekking tot trouwen bedoel ik dat het voor mij nu anders zou zijn, anders moet zijn, dan de eerste keer dat ik in het huwelijk trad.
Toen was ik 24 en dan ga je ergens vanuit een andere insteek trouwen. Je kent jezelf dan eigenlijk nog niet zo goed, noch wat je nodig hebt om echt vervuld te zijn in het leven, je hebt nog niet echt liefdesbreuken meegemaakt met hetzelfde impact als wanneer je uit elkaar gaat en er zijn ook kinderen enzovoorts.
Je staat er dan zoveel onschuldiger, bijna onnozeler, in.
Ik heb ook nooit echt behoefte gevoeld de vrouw te worden van mijn man. Niet op zielsniveau zeg maar.
Nu zou dat de grootste voorwaarde voor me zijn om bereid te zijn die stap te nemen.
Dat wil niet zeggen dat ik destijds niet van mijn man hield en niet wilde trouwen of niet blij was te trouwen. Absoluut niet.
Maar het zou nu heel anders zijn en voelen. Bewuster. Vanuit mijn tenen, en voelen dat dat voor hem ook zo is. Wetende waar je voor kiest. Volwassen en wijzer en van daaruit kiezen een diep commitment te maken. Een soort statement “wij kiezen voor elkaar en iedereen mag dat weten!”
Het liefst zou ik dat zelf combineren met een handfasting. Dat was lang geleden het huwelijk, in de tijd voor religie zijn neus liet zien. Het zogenaamde pagan huwelijk waarbij er een koord om de polsen van bruid en bruidegom wordt gebonden en met elke winding maak je een belofte.
In Nederland is dat niet rechtsgeldig, dus dan wil ik allebei. Why not?! Eens een pagan, altijd een pagan. Ik zou dat werkelijk fantastisch vinden! Zielsgelukkig van worden.
Ik ken ook nog twee mensen die zulke verbindingen, handfastings, doen. Dus dat is al geregeld.
De huwelijksvoltrekking zelf zou ik graag in de Tempel van Nehallenia hebben in Colijnsplaat. Dat lijkt me geweldig!
Die tempel is een replica van een Romeinse tempel uit die tijd, want de echte tempel van Nehallenia is onder het water van de Oosterschelde verdwenen.
Het was dus een gokje hoe hij eruit gezien zou hebben.
De tempel is ritueel geopend door druiden, wat voor mij ook veel betekent.
Nehallenia werd aangeroepen voor een veilige reis. In die tijd letterlijk, maar dat kan ook figuurlijk, toch? Een huwelijk is ook een soort reis.
Ik ga er wel eens heen om een offer te brengen, en om daar dan in het huwelijksbootje te stappen… Dream come true!
Nou die man nog!
Ik kan maar slecht met de handschoen gaan trouwen. Die heb ik zat, maar ik wil een man van vlees en bloed aan mijn zijde!
Ik zei dan dat ik tijd genoeg had, maar de tijd vliegt ook voorbij, dus ik moet wel aanstalten gaan maken.
Duim voor me! Want ik wil en die leuke man en een bijzondere bruiloft en mijn kleindochtertje in die prachtige jurk zien!
En voor het andere kleindochtertje wat er niet in past, maak ik natuurlijk een bijpassende jurk.
Ik heb er verdorie al helemaal zin in!
geplaatst door Roosje - 853 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.