Alpha of Bad Boy?
donderdag 6 november 2025
Ik ben nogal eens de vraag tegengekomen waarom vrouwen nou toch op ‘bad boys’ vallen.
Dat zijn mannen die zich niet binden maar wel flirten, macho doen, en een beetje de “in ieder stadje een ander schatje” mentaliteit hebben.
Maar waarom vinden vrouwen dat nou aantrekkelijk? Ik moet –helaas- zeggen dat ik er ook niet ongevoelig voor ben.
Meestal hebben die mannen sterke gelijkenissen met een Alpha man, alleen zijn ze het niet. Ze zijn sterk, hebben zelfvertrouwen, vallen op, en ze hebben leider-kwaliteiten. Puur dat laatste schijnt al een sterke uitwerking te hebben op vrouwen.
Het ‘waarom’ is eigenlijk niet zo vreemd. Lang geleden was het voor overleven van belang een sterke man aan je zijde te hebben, liefst dé sterkste, de Alpha. Die kon jou en je kroost beschermen en van eten en onderdak voorzien.
Wat ook meespeelde is dat een sterke en gezonde man een grotere kans biedt voor gezond en sterk nageslacht.
Al dat soort primal instincts zitten nog altijd in ons brein. Onze hersentjes zijn uit verschillende lagen opgebouwd. De overlevings instincten komen uit het oudste deel: het reptielenbrein.
Die zogenaamde bad boys zie je veel in films. Denk aan “Saturdaynight Fever” en “Grease”.
Grappige is dat John Travolta eerst als bad boy werd neergezet, om dan later in het verhaal toch meer een Alpha te worden. Iemand die alsnog lef heeft en een leider is, maar wel compassie en liefde toont.
Geen wonder dan toch dat hij zo razend populair werd.
Ik ben er nooit overheen gekomen, ik vind hem nog altijd super aantrekkelijk!
Een extreem voorbeeld van vrouwen die op bad boys vallen, zijn vrouwen die verliefd zijn op serial killers of andere zware criminelen in de gevangenis. Om vervolgens per brief een relatie met zo iemand op te bouwen en er 100% van overtuigd zijn dat ze een liefdesrelatie hebben.
Mogelijk ligt er iets anders aan ten grondslag bij die vrouwen, maar ik kan er geen koek van bakken.
De reden dat ik aan dit onderwerp dacht is eigenlijk de docu serie “Mantracker” die ik aan het kijken ben.
De hoofdpersoon daarin is cowboy Terry Grant, die ik woest aantrekkelijk vind. Gewoon een hele mooie man.
Zijn doen en laten trekt me ook aan, dat stoere mannelijke, en dan vind ik hem ook leuk, wat nergens op slaat, want dat is niet op iets concreets gebaseerd.
Zou iemand die zo’n ruig leven in de wildernis gewend is als cowboy een goede partner zijn? Ik weet dan weer net te weinig af van die life-style.
Een ander soortgelijk iets waren de vroegere Drum reclames in de bioscoop. Met een aantrekkelijke cowboy in de wildernis die dan ergens een shaggie ging roken.
Bizar toch hoe marketinglui onze gevoelens en emoties bewerken om ons in te geven wat aantrekkelijk is?!
Het schetste regelrecht het beeld dat een echte man is zoals die kerel in die reclame.
Het heeft mij altijd wel wat gedaan: ik keek als tienermeisje uit naar die reclames, bijna nog meer dan naar de film zelf.
En dan is er James Bond die dan wel afgebeeld werd als gentleman, maar wel in elke film met een andere vrouw seks had.
Daarmee ook een scheef beeld schetsend over hoe een man hoort te zijn. Miljoenen vrouwen die James Bond sexy, aantrekkelijk vinden en hét voorbeeld van een ‘echte man’, maar het is wel een man die mensen doodt en die je niet trouw is. Niet echt een Alpha man!
Toch niet zo vreemd dan dat hordes (jonge) vrouwen voor verkeerde mannen vallen! Jaren van -onopgemerkte- indoctrinatie in films & andere media schuif je niet zomaar van tafel.
Speelt dit fenomeen ook bij vrouwen?
Zoals ik het zie, absoluut!
Ik weet nog dat ik ooit hoorde “Je hebt vrouwen die je n**** en vrouwen die je trouwt.”
Nou is dat meer een perspectief van de man, maar je hebt vrouwen die eruit springen qua gedrag en vrouwen die dat niet doen.
Daarbij valt te denken aan flirten, sexy kleding, competitief, veel zelfvertrouwen, aandacht trekken/krijgen door hun hele doen en laten.
En waarschijnlijk ook veel seksuele partners.
Ook dit zie je weer terug in films en series, o.a. de genoemde “Saturdaynight Fever” en “Grease”.
Ik schat dat weinig meisjes wilden zijn zoals Sandy (Grease) in eerste instantie was. Dat werd gezien als een doezeltje, terwijl ze eigenlijk gewoon normaal was.
Maar de sexbomb waarin ze zich aan het eind ontpopte sprak veel meer aan.
Daarmee ook weer een beeld schetsend dat je sexy moet zijn om erbij te horen.
Globaal lijkt het ‘bad’ zijn bij vrouwen te draaien om sexy zijn & seks en bij mannen om stoer zijn & seks.
Maar er moet toch een overlap mogelijk zijn? Casual zijn, gezonde normen & waarden hebben, en als de gelegenheid er is meer als Alpha man of vrouw. Met nog altijd die sterke normen & waarden.
Is dat niet wat Alpha man & Alpha vrouw zijn inhoudt?
Sterk, zelfvertrouwen, soms op de voorgrond, soms niet, sterke normen & waarden, anderen steunen in plaats van onderuit halen, en het hart op de juiste plek.
Is dat het verschil tussen Alpha en bad boy/girl? Dat het niet draait om ego en/of seks hebben. Maar compassie hebben, echte verbindingen aan kunnen & willen gaan, vanuit het hart komen, maar alsnog sterk en vol zelfvertrouwen zijn. En daarmee super aantrekkelijkl!
Brainstorm gerust mee!
geplaatst door Roosje - 880 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.