terug

Schoon schip maken

maandag 19 oktober 2026

Ik werd een week geleden bepaald door een tekst op een vuilniswagen: Opgeruimd staat netjes. Op een andere wagen van Spaarnelanden(het vuilophaalbedrijf) las ik : Wij komen graag een bakkie doen. Daarmee bedoelde deze firma natuurlijk: Een bak (met afval) ledigen.
Het proces rond het ophalen en verwerken van afval is de afgelopen pakweg zestig jaar behoorlijk veranderd. Vroeger waren er in de woonstraten geen ondergrondse containers. Afval scheiden om het milieu te sparen is ook nog niet zo lang gemeengoed. Nu waren er natuurlijk mensen die dat uit eigener beweging op hun manier al deden, maar toch.

Vroeger werd heel denigrerend gedaan als men hoorde, dat iemand vuilnisman was. Inmiddels zijn de arbeidsomstandigheden van deze mensen sterk verbeterd. Waar ze nog het afval van particulieren ophalen hoeven ze veel minder te tillen. Tegelijk is er bij de reinigingsdienst wel een instroom van medewerkers met een migratie-achtergrond. Dat zegt op zich natuurlijk niets over deze mensen! Maar veel autochtone Nederlanders kiezen niet zo snel voor dit werk.

Ik maak wekelijks in etappes mijn woning spic en span. Het geeft een opgeruimd gevoel als alles weer lekker ruikt en de laminaatvloer er blinkend uit ziet.
Opruimen is lastiger dan schoonmaken. Ik heb in een kast nog steeds twee archieven bewaard van organisaties, die opgeheven zijn, waar ik zelf een van de oprichters van was. Tussen de boeken van mijn boekenkast zie ik titels staan die ik al lang niet meer gelezen heb.
Hoeveel spullen staan er in uw – jouw kasten mogelijk verstopt achter een deurtje, die jij – u eigenlijk liever kwijt dan rijk bent?

Opruimen en vooral definitief weggooien kom ik ook op digitaal gebied tegen. Het begint met swipen als je iemand niet ziet zitten. Maar het kan geen kwaad regelmatig je data, je bestanden kritisch te bekijken, en te verwijderen als je ze echt niet meer nodig hebt.

Het aller moeilijkst is schoon schip maken in je gevoelens. In de loop der jaren zijn er mensen die een plekje in je hart kregen, eb van hen zijn er ook weer, voor wie je die deur hebt gesloten. Denk hier aan verbroken relaties, een echtscheiding. Maar staat die deur bij velen wellicht nog op de kier of zelfs een flink eind open? Ik ken mensen, die gescheiden zijn maar desalniettemin hun ex-partner nog vaak zien en zelfs nog veel met hem of haar ondernemen. Alleen wonen ze niet meer in hetzelfde huis.

Iemand die een partner door overlijden heeft verloren gaat meestal qua gevoelens langs een andere route. Ik weet maar van een man, die heel kort na het overlijden van zijn vrouw weer open stond voor een nieuwe relatie.
Het is doorgaans moeilijk om na een beëindigde relatie op stel en sprong schoon schip te maken. Zeker na een overlijden zijn er nog zoveel tastbare herinneringen heel vlakbij.

Hoe eerlijk is het voor een mogelijk nieuwe vriendschap, als de gevoelens voor de vorige partner nog voor een groot deel aanwezig zijn? Ik heb een paar keer met een date meegemaakt, dat het contact geen vervolg kreeg omdat de vrouw in dat geval kort na de ontmoeting bekende, dat ze nog niet aan een nieuw contact toe was.
Is het dan wel zinvol om zich op een datingsite aan te melden?
Ook heb ik gezien, dat bij mensen die een nieuwe relatie aangingen de herinnering aan hun vorige partner heel sterk op de achtergrond meespeelt. Fotolijstjes op een dressoir spreken dan boekdelen. Hoe fijn is dat voor het nieuwe contact? Mogelijk accepteert hij / zij dat, makkelijk is het niet. Zou er een verschil zijn tussen mannen en vrouwen waar het gaat om het achter zich laten van deze herinneringen?

geplaatst door Aktivo1 - 25 keer gelezen