terug

Er ging iets mis met het vorige blog...

donderdag 12 november 2026

Belofte maakt schuld en daarom nu verder waar het vorige blog ophield.
De vraag was: “kan een nieuwe liefde daar nog aan tippen, als je al zo’n grote liefde hebt mogen beleven?” Deze vraag heb ik mijzelf na zijn overlijden regelmatig gesteld. En met mij diverse anderen begrijp ik inmiddels.

Het wordt inderdaad heel moeilijk om naast het gemis van een grote liefde nog open te kunnen en willen staan voor een volgende liefde.
Voor mij is het nu bijna zes jaar geleden en nog steeds stel ik mezelf die vraag, dat is een ongoing proces.
Ik heb zelfs een jaarlang mijn profiel op “vriendschap” gezet omdat ik meende dat meer dan dat er voor mij niet inzat.
Toen gebeurde er iets wonderlijks. Ik trof een man die ook zijn profiel op “vriendschap” had staan.
Totaal onverwacht ging mijn hart volledig voor hem open. Tot ons beider verrassing zelfs. En de wandelingen werden openbaringen, de voorspelde regens bleven uit, de zon brak door. Het voelde als een zielsverwantschap en we hadden identieke wensen: samenzijn in the spirit. Want hij vertrok en ik was [nog] niet in staat me opnieuw te binden.

Ondanks de slapeloze nachten, het verlangen en de hevige ambivalentie [ik ben niet alleen geest, maar ook lichaam] weet ik inmiddels wel dit: mijn hart kan weer open voor een andere man…maar het is wel anders geworden want ik ben anders geworden.
Ik draag mijn overleden geliefde met me mee, ook in een eventuele nieuwe relatie.

Innerlijk is er overigens veel meer plaats gekomen voor de liefde. Wonderlijk want ik dacht dat die ruimte juist kleiner zou zijn geworden door alle rouw en verdriet. Ik meende dat mijn hart zou zijn gekrompen door zoveel pijn en gemis, maar het is er, integendeel, door verruimd.

Kan een hart groeien?
Of komt het doordat liefde - ook een in de tijd verloren geliefde - eenmaal als rijkdom ervaren, de ander niet buitensluit maar juist omarmt?
Deze gedachte sluit mooi aan bij een citaat van Etty Hillesum dat ik die hieronder plaats:
“De meeste mensen zijn veel armer dan men zou behoeven te zijn, omdat men het verlangen naar dierbaren op de verliespost van het leven boekt, terwijl toch eigenlijk het feit dat een hart zozeer in staat is om te verlangen en lief te hebben, tot de kostbare goederen gerekend moet worden.”

Geduld is hier het toverwoord, daarvan ben ik overtuigd.
Sinds ik weet dat de liefde weer kan opbloeien, zal daar ook het moment komen waarop ik zonder aarzeling de volledige verbinding kan aangaan.
Liefde laat zich niet forceren, maar aan de andere kant: zelfs de diepste wateren kunnen de liefde niet doven.
Het kan zijn dat het van vorm verandert, maar het verdwijnt nooit.

geplaatst door Jolanda7 - 24 keer gelezen