Blogs

De taal van handen
Tijdens de coronapandemie werden, ter voorkoming van deze ziekte, geen handen geschud. In het begin voelde het voor mij heel ongebruikelijk. Echter inmiddels is het in vele situaties, ook voor mij, meer dan gebruikelijk geworden om, bij binnenkomst bij een arts bijvoorbeeld, geen hand meer te geven. Ergens vind ik het wel jammer omdat, naar mijn idee, ietwat van het respect voor die ander verloren gaat.

Bij een eerste ontmoeting geef je iemand een hand. In dat ene moment kan zoveel schuilgaan. Voor mij geldt dan, klopt de uitstraling van die voor mij nog onbekende persoon, die glimlach, met de handdruk en… met mijn indruk. Soms is die handdruk stevig, soms hartelijk door nog eens extra een druk te geven. Maar soms zijn het alleen de vingers die maar kort mijn hand beroeren en soms krijg ik een heel slap handje. Dat laatste geeft mij geen enkel vertrouwen.

Samen wandelen hand in hand. Een moeder, hand in hand, met een kind. Handen die liefdevol verbinden. Sommige dingen hoef je niet uit te spreken. Soms vertellen handen precies wat het hart bedoelt.
Een hand die in de lucht beweegt. Je zwaait naar iemand die vertrekt. Vanaf een raam, vanaf een perron, vanaf een deur. Soms is een zwaai vrolijk, maar soms verdrietig, dan zwaai je soms langer omdat weggaan moeilijker is dan je wilt laten merken.

Een handdruk. Een hand op je schouder. Vingers die zich ineenvlechten. Een hand die naar je zwaait. Handen zijn zoveel meer dan alleen handen. Zij vormen een brug tussen mensen. In een wereld waarin we zoveel praten, schrijven en berichten sturen via een App kan een simpele handdruk meer toevoegen aan een eventueel gesprek, of meer toevoegen aan een eerste indruk. Wanneer iemand je hand pakt is er even een korte verbinding. Een moment zonder schermen, even geen afstand en misschien wel even zonder woorden.

Omdat ik het zo passend vind bij dit onderwerp, nogmaals mijn gedicht over een wandeling, hand in hand, met mijn kleindochter.

Liefde in handen gevangen

 

Na mijn eerste blog zijn de mannen aan de beurt. Wat vinden mannen nu echt van het daten met vrouwen? Waar lijkt het mis te gaan, wat gaat er goed? Kunnen we elkaar helpen of steunen voor een leuke(re) date?

Wie een tijdje als single door het leven ging heeft vaak behoefte aan een nieuwe start in een vriendschap, die waar mogelijk uitloopt op een relatie. Als iemand vaker op vrijersvoeten is gegaan na enkele mislukte pogingen is het goed de dates die er waren eens naast elkaar te zetten.

Het is algemeen bekend dat je op straat geen risico's moet nemen, niet inhalen als je niet zeker weet of het kan. Dat geldt voor alle voertuigen waarmee je op de openbare weg rijdt. Plotseling opeens ergens stoppen of getreuzel op kruisingen is ook gevaarlijk. Het verkeer is daarvoor te druk geworden. Menigeen reageert dan boos met getoeter of roept iets naar je. Maar hoe zit het met het "sociale" verkeer?

Al enige tijd heb ik het gevoel dat er iets is veranderd in de dating wereld. Dat vreemde gevoel wat ik niet kon verklaren. Ik zag ook steeds meer stukjes met titels als “Why men don't date anymore”. Uit het vroegere gidsland, Amerika, wat blijkbaar vijf jaar voorloopt op ons, Nederland. Is dat nog steeds zo?

Ben ik de enige? Blijkbaar niet. De grootste dating platforms ter wereld (niet 50plusmatch!) verliezen betalende leden. Blijkbaar al 8 kwartalen op een rij. Sommige verliezen miljoenen dollars aan inkomsten. Een groeiende groep leden lijkt gefrustreerd.

Als iets te mooi is om waar te zijn is het vaak niet waar. Er zijn op een datingsite mensen, die het fijn zouden vinden om een maatje te vinden, maar ze zijn niet wanhopig op zoek. Wie wel het gevoel heeft niet zonder partner verder te kunnen gaan is heel kwetsbaar.

Dit is een datingsite. Een soort club van mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Zo simpel is het. Soms moet ik mezelf er even aan herinneren dat het zo simpel is; dat lid worden van de club echt niet moeilijker hoeft te zijn dan een profiel invullen en wat foto’s plaatsen. Foto’s van jezelf natuurlijk, van wie anders? En dat iemand die er een puinhoop van maakt, dat echt helemaal zelf doet. Wat die foto’s betreft, heb ik trouwens mazzel: één van mijn schoonzoons heeft een vrouwvriendelijk filter op zijn smartphone. Zo fotogeniek ben ik nou ook weer niet.

Overal is reclame, op radio, op tv, internet, in folders en op grote reclameborden langs de snelweg. Je kan er bijna niet omheen. Ik weer daarom het dikke pak folders in mijn brievenbus via de ja/nee sticker. Alleen weekbladen zijn welkom, de folders van de supermarkt haal ik zelf wel op bij de desbetreffende supermarkt, de rest hoef ik niet. Ik wil wel graag weten wat er deze week in de aanbieding is en in welke van de 3 supermarkten in mijn woonplaats. Helaas zijn veel aanbiedingen niet bedoeld voor kleine huishoudens.

Vrije tijd

Mijn vervoer gaat zo veel mogelijk per fiets, grote afstanden doe ik met het OV. Fietsen heeft als voordeel dat ik onderweg veel dingen zie die ik in een auto, trein of bus zou missen. Nadeel is wel de beperkte actieradius.
Door te wandelen kan ik veel kleinere afstanden overbruggen, maar ik zie nog meer dan op de fiets. Twee andere zintuigen, het gehoor en vooral de reuk worden dan optimaal benut.