Meer liefde in je leven
maandag 2 december 2019
De aankondiging van de lezing " meer liefde in je leven" in de regiokrant door een bekende relatiecoach(vr) trok mijn aandacht. Korte inleiding over de lezing ; "als je ontdekt wat ervoor zorgt dat het in de liefde allemaal niet vanzelf gaat, kun je er wat aan doen. Liefde is altijd mogelijk, ook als je er niet meer in durft te geloven". Mijn interesse was gewekt. Ik ga erheen, de lezing was niet ver hier vandaan en ... baat het niet, het schaadt ook niet, dacht ik.
We kregen eerst foto's te zien van 3 gelukkige stellen 1) bruidsfoto van een jeugdig paar in een park. 2) een man en een vrouw van ong. 35 jaar, die blij in elkaars armen sprong. 3) een bejaard echtpaar op een bank die elkaar verliefd aankeek. Er werd ons gevraagd wat deze foto's met ons deden. De reacties varieerden van mooi, lief tot teder. Vervolgens een korte video over een stel van rond de veertig jaar. Zij hadden 12 jaar een intense relatie gehad, maar gingen toch uit elkaar. Ze hadden samen een groots afscheidsritueel bedacht. De Chinese Muur is 3000 km lang, hij startte met lopen aan de ene kant van de muur, zij aan de andere kant. Na beiden 90 dagen onafgebroken gelopen te hebben, ontmoetten ze elkaar halverwege. Een prachtig afscheid. Vele Jaren later deed ZIJ mee aan een kunstproject in een museum in New York. Ze zat in een zaal roerloos aan een tafel met de ogen dicht. Er stond een lege stoel t.o. haar a/d tafel. Als iemand op de stoel plaats nam, deed ze haar ogen open en keek die persoon enige tijd recht aan. Daarna sloot ze haar ogen en moest de m/vr plaats maken voor een ander. De mensen stonden voor dit project in de rij. Op een dag kwam ook haar ex-geliefde daar en hij ging op de stoel t.o haar zitten. Toen ze de ogen opende en hem opeens zag zitten, sprongen de tranen in haar ogen en ook zijn gezicht toonde veel emotie. Nadat ze elkaar een tijd vol emotie hadden aangekeken greep zij even zijn handen beet, daarna vertrok hij. De mensen in de wachtrij kenden hun afscheidsverhaal en applaudiseerden. De coach keek ons aan tijdens de video om te zien hoe we reageerden. We keken ontroerd toe. Dit was een grote liefde geweest.
Vervolgens kregen we een diaserie te zien van een melkboergezin uit de vorige eeuw. Een hierarchisch gezin, waar de man zijn waren ventte, de vrouw in de winkel stond en tegelijk voor de kinderen zorgde. Hij was de baas en zijn wil was wet. Dit waren mijn opa en oma, zei ze. Bij mijn vader en moeder ging het net zo en ik heb lange tijd ook nooit durven opstaan tegen mijn man, want ik dacht dat het zo hoorde. Gebeurtenissen uit je jeugd kunnen behoorlijk in je liefdesleven doorwerken en zorgen voor valkuilen in je relatie, zei ze. Vervolgens moesten we 3 minuten praten met de buurvrouw (om en om) om zelf erachter te komen welke valkuil wij uit onze jeugd hadden meegenomen naar volwassen leeftijd. Daarna kregen enkelen van ons het woord, Die mochten ons vertellen welke inzichten deze 3 minuten hadden opgeleverd. Verbazingwekkend was het, dat de redenatie v/d coach volledig klopte ; bijv. jezelf niet goed genoeg voelen voor een partner, dichtklappen als je voor jezelf moest opkomen, geen promotie durven vragen uit angst voor gezichtsverlies, zorggedrag uit je jeugd meenemen waardoor je als volwassene automatisch altijd klaarstaat voor een ander. Ik zat te wachten op een verhaal van iemand die WEL een gelukkige jeugd had gehad, maar toch geen geschikte partner kon vinden. Dat verhaal kwam : zij had een heerlijke jeugd gehad, mede door het gelukkige huwelijk van haar ouders. Zo'n fijn huwelijk dacht zij zelf ook te hebben, maar had na 25 jaar haar toch een scheiding opgeleverd. Vervolgens vergeleek ze iedere nieuwe man met de gelukkigste periode uit het huwelijk die ze had gehad en dat hoge niveau haalde natuurlijk niemand.
Conclusie van deze live-sessie : we hebben zelf de sleutel in handen om erachter te komen wat de obstakels zijn waarom de liefde maar niet lukt, om er vervolgens wat aan te gaan doen. De coach raadde ons aan een herinneringsbriefje te maken wat te doen om dat te veranderen en dat op de koelkast te plakken. In mijn huis kan je echter alleen door de keuken in de woonkamer komen. Als ik dit briefje ooit ga maken, kan iedereen het zien en lezen, dat gaat dus mooi niet gebeuren, dacht ik. Dan plak ik het maar op de badkamerspiegel en haal ik het gauw weg, voordat er een leuke man mijn badkamer inloopt ...
geplaatst door sixty - 3587 keer gelezen
Vorige berichten
Kom je zondag ook weer?
Spontane ontmoetingen met een onbekende hebben voordelen boven een date via een datingsite, nadeel is wel, dat je voordien vrijwel niets van de ander weet. Omdat je vanuit je luie stoel kunt lezen, wat iemand bezig houdt en wat zijn of haar achtergronden zijn. Ik vraag me af welke vorm het meeste kans biedt op een geslaagd oftewel duurzaam contact.
Ook is het mogelijk dat je spontaan iemand ontmoet, die je wel oppervlakkig of al heel goed kent, en dat die ontmoeting resulteert in iets moois.
Eind februari dit jaar was ik een kleine week druk met het bezorgen van folders over de verkiezingen voor de nieuwe gemeenteraad van mijn stad. Omdat ik dit jaar zelf als lijstduwer ook op een kandidatenlijst sta en er op een van beide folders ook foto’s van mij staan was ik extra gemotiveerd om een paar duizend folders in die brievenbussen te doen, waar geen nee - nee of nee – ja stickers op geplakt waren. Tijdens die actie ontmoet ik af en toe ook bijzondere mensen.
Voor mij staat een vrouw – vrij klein van stuk, ik zou er zo over heen kijken – en kijkt mij aan. “Kom je zondag ook weer in Amsterdam dansen?” Opeens herinnerde ik mij haar, en ik vinkte in gedachten mijn agenda af. “Jazeker, ik kom!” Bijzonder dat ze zo dicht bij mij in mijn stadsdeel woont, en haar tot nu toe nooit onderweg ben tegen gekomen.
Een halve week later zag ik haar binnenkomen, we hebben en paar keer een dansje gemaakt. Hoewel zij met haar auto was gekomen en ik met het OV heb ik er niet op aangestuurd om een lift te krijgen. Dat zou er te dik bovenop liggen, alleen als ze dat had aangeboden had ik daar dankbaar gebruik van gemaakt.
Ik ben niet iemand die wanneer hij onderweg iemand tegenkomt “urenlang” aan de praat blijft. Liever druk ik mijn gevoelens uit op papier of via de mail. Niettemin heeft zo’n gesprekje mij een fijn gevoel. Ook als iemand mij zomaar op straat groet of bedankt, dat ik hem of haar voorliet gaan bij het passeren op een smalle stoep is een opsteker voor mijn humeur.
Bij de “spontane” ontmoetingen met mensen uit mijn eigen omgeving – eigenlijk bedoel ik daarmee elke ontmoeting met uitzondering van die, die via een datingsite tot stand kwamen – besef ik mij goed, dat ik van velen weinig afweet, hoewel ze al in mijn “inner circle” verkeren. Zeker als mijn gesprekspartner en ik in een groter gezelschap verkeren ga ik niet snel de diepte in. Gevaar is dan dat er meeluisteraars zijn en in het ergste geval dat die zich met ons gesprek bemoeien.
Het valt mij wel op dat spontane ontmoetingen in deze leeftijdsfase minder frequent voorkomen. Of zou er een verschil zijn tussen het wonen in een stad of een dorp of tussen de regio waar we wonen? Hebben mensen op het platteland nog meer aandacht voor elkaar dan stedelingen? Mogelijk ligt het juist aan het karakter, sommigen zullen wat gemakkelijker iemand zomaar aanspreken dan mensen, die zich in het openbaar niet zo gemakkelijk spontaan uiten.
Wellicht is voor die laatste categorie daten via internet dé weg naar een serieuze relatie.
Overigens heeft het contact met het danseresje uit mijn eigen woonomgeving geen vervolg gekregen. Soms denk je dat het geluk binnen handbereik ligt, maar dat is doorgaans “wishful thinking”. Dat betekent dat je dingen graag ziet zoals je hoopt dat ze zijn, in plaats van hoe ze écht zijn. En een ultra korte woonafstand is op zich genomen dus geen garantie voor een duurzaam contact.
Mist
Al een paar dagen vrij mistig, maar het duinbos waar ik direct op uitkijk heb, is nog kaal, dus de vogels kunnen hun voortplantings- en nesteldrift niet verbergen; hebben ze ook helemaal geen behoefte aan.
Mijn aandacht wordt vooral getrokken door twee duiven die verschrikkelijk omslachtig en ingewikkeld om elkaar heen hippen en wippen. Ik word er ongeduldig van en maak onwillekeurig ook een vergelijking met (online) dating, dus besluit mij te verdiepen in het paringsritueel van de duif.
Sekseverschillen zijn bijna niet zichtbaar, het vrouwtje is meestal iets kleiner en slanker dan het mannetje.
Die vergelijking laat ik onbeslist.
De eenvoudigste manier om het geslacht te bepalen is door het gedrag te observeren.
Dat klopt als een bus
Tijdens de balts, en zelfs na het vormen van een koppel, neemt het mannetje een typische houding aan: hij zwelt zijn hals op, tilt de iriserende veren iets op, beweegt ritmisch op en neer, draait om zijn as en maakt een kenmerkend geluid.
Sorry mannen, dit klopt ook wel, zij het niet letterlijk
Wanneer het koppel gevormd is, wrijven ze hun wangen tegen elkaar en vertonen ze heel teder gedrag. Ze zijn monogaam, hun band duurt een leven lang en eindigt pas bij de dood van een van de twee. Alleen dan besluit de overlevende om wel of niet een nieuwe partner te zoeken.
Dit aspect bevindt zich helaas buiten het blikveld van deze site, maar ik zie toch met enige regelmaat duiven terugkeren op dit nest.
Tijdens de paring houden de duiven elkaar vast bij de snavel en buigen ze hun nek herhaaldelijk naar links en rechts, totdat het vrouwtje door de knieën zakt om door het mannetje bevrucht te worden.
Ik kan alleen uit eigen ervaring spreken. Doorgaans verloopt het dan iets anders.
Het is inmiddels donker. Ik doe de gordijnen maar toe, net als mijn snaveltje.
Kan ik dichtbij je zijn...
Afgelopen week dacht ik na over een onderwerp om een blog te schrijven. Ik kan natuurlijk schrijven over de disasters, of de leuke momenten welke ik heb meegemaakt tijdens mijn datingperiode. Ik kan het hebben over liefde, maar ook haat in relaties. Over het wel, of niet geloven in horoscopen, over het laten lezen van koffiedik betreffende de liefdesverwachtingen in de toekomst. En nog zoveel meer onderwerpen. Echter, de gedachten aan al die onrust in de wereld laten mij niet los. Zeker in deze periode moet ik weer denken aan wat mijn ouders en grootouders vertelden over de tweede Wereldoorlog. Hoe ze, na gevlucht te zijn, weer terugkeerden bij hun beschadigde woning. De winkelpui was er uitgeblazen en er hingen twee overleden Canadese soldaten over de toonbank. Soldaten die misschien ook een partner hadden, die ouders en familie hadden. Zoveel verdriet en pijn wat oorlog veroorzaakt.
Kan ik dichtbij je zijn
De maan wordt versluierd door stof en rook,
sirenes loeien door stille straten,
waar is nog te schuilen
nu de aarde trilt door bommen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Tussen huizen met kapotte daken
is de oorlog rood en zwart.
Scheuren in muren waar stenen los van raken,
waarachter eerder werd gelachen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Maar je bent er niet,
ergens, ergens ver weg beland,,
strijdend aan verre grenzen
voor je cultuur en je vaderland.
Ka ik dichtbij je zijn.
Kan ik nog geloven in wat raketten beloven,
dat door deze waarheid
de wereld op vrede wordt voorbereid,
en dat verschroeide aarde weer groen wordt,
nu we op deze wijze tot hoop op vrede worden verleid.
Dus zeg me: kan ik dichtbij je zijn,
als raketten beloven, dat ik je hand weer kan vasthouden
je hart weer kan voelen kloppen
en ik het verlangen naar vrede kan behouden.
Laat tussen onze adem een kleine vrede heersen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Liefs,
Monique