Meer liefde in je leven
maandag 2 december 2019
De aankondiging van de lezing " meer liefde in je leven" in de regiokrant door een bekende relatiecoach(vr) trok mijn aandacht. Korte inleiding over de lezing ; "als je ontdekt wat ervoor zorgt dat het in de liefde allemaal niet vanzelf gaat, kun je er wat aan doen. Liefde is altijd mogelijk, ook als je er niet meer in durft te geloven". Mijn interesse was gewekt. Ik ga erheen, de lezing was niet ver hier vandaan en ... baat het niet, het schaadt ook niet, dacht ik.
We kregen eerst foto's te zien van 3 gelukkige stellen 1) bruidsfoto van een jeugdig paar in een park. 2) een man en een vrouw van ong. 35 jaar, die blij in elkaars armen sprong. 3) een bejaard echtpaar op een bank die elkaar verliefd aankeek. Er werd ons gevraagd wat deze foto's met ons deden. De reacties varieerden van mooi, lief tot teder. Vervolgens een korte video over een stel van rond de veertig jaar. Zij hadden 12 jaar een intense relatie gehad, maar gingen toch uit elkaar. Ze hadden samen een groots afscheidsritueel bedacht. De Chinese Muur is 3000 km lang, hij startte met lopen aan de ene kant van de muur, zij aan de andere kant. Na beiden 90 dagen onafgebroken gelopen te hebben, ontmoetten ze elkaar halverwege. Een prachtig afscheid. Vele Jaren later deed ZIJ mee aan een kunstproject in een museum in New York. Ze zat in een zaal roerloos aan een tafel met de ogen dicht. Er stond een lege stoel t.o. haar a/d tafel. Als iemand op de stoel plaats nam, deed ze haar ogen open en keek die persoon enige tijd recht aan. Daarna sloot ze haar ogen en moest de m/vr plaats maken voor een ander. De mensen stonden voor dit project in de rij. Op een dag kwam ook haar ex-geliefde daar en hij ging op de stoel t.o haar zitten. Toen ze de ogen opende en hem opeens zag zitten, sprongen de tranen in haar ogen en ook zijn gezicht toonde veel emotie. Nadat ze elkaar een tijd vol emotie hadden aangekeken greep zij even zijn handen beet, daarna vertrok hij. De mensen in de wachtrij kenden hun afscheidsverhaal en applaudiseerden. De coach keek ons aan tijdens de video om te zien hoe we reageerden. We keken ontroerd toe. Dit was een grote liefde geweest.
Vervolgens kregen we een diaserie te zien van een melkboergezin uit de vorige eeuw. Een hierarchisch gezin, waar de man zijn waren ventte, de vrouw in de winkel stond en tegelijk voor de kinderen zorgde. Hij was de baas en zijn wil was wet. Dit waren mijn opa en oma, zei ze. Bij mijn vader en moeder ging het net zo en ik heb lange tijd ook nooit durven opstaan tegen mijn man, want ik dacht dat het zo hoorde. Gebeurtenissen uit je jeugd kunnen behoorlijk in je liefdesleven doorwerken en zorgen voor valkuilen in je relatie, zei ze. Vervolgens moesten we 3 minuten praten met de buurvrouw (om en om) om zelf erachter te komen welke valkuil wij uit onze jeugd hadden meegenomen naar volwassen leeftijd. Daarna kregen enkelen van ons het woord, Die mochten ons vertellen welke inzichten deze 3 minuten hadden opgeleverd. Verbazingwekkend was het, dat de redenatie v/d coach volledig klopte ; bijv. jezelf niet goed genoeg voelen voor een partner, dichtklappen als je voor jezelf moest opkomen, geen promotie durven vragen uit angst voor gezichtsverlies, zorggedrag uit je jeugd meenemen waardoor je als volwassene automatisch altijd klaarstaat voor een ander. Ik zat te wachten op een verhaal van iemand die WEL een gelukkige jeugd had gehad, maar toch geen geschikte partner kon vinden. Dat verhaal kwam : zij had een heerlijke jeugd gehad, mede door het gelukkige huwelijk van haar ouders. Zo'n fijn huwelijk dacht zij zelf ook te hebben, maar had na 25 jaar haar toch een scheiding opgeleverd. Vervolgens vergeleek ze iedere nieuwe man met de gelukkigste periode uit het huwelijk die ze had gehad en dat hoge niveau haalde natuurlijk niemand.
Conclusie van deze live-sessie : we hebben zelf de sleutel in handen om erachter te komen wat de obstakels zijn waarom de liefde maar niet lukt, om er vervolgens wat aan te gaan doen. De coach raadde ons aan een herinneringsbriefje te maken wat te doen om dat te veranderen en dat op de koelkast te plakken. In mijn huis kan je echter alleen door de keuken in de woonkamer komen. Als ik dit briefje ooit ga maken, kan iedereen het zien en lezen, dat gaat dus mooi niet gebeuren, dacht ik. Dan plak ik het maar op de badkamerspiegel en haal ik het gauw weg, voordat er een leuke man mijn badkamer inloopt ...
geplaatst door sixty - 3672 keer gelezen
Vorige berichten
Mooie woorden zijn lang niet altijd daden
Mooi gezegd dat een grote woonafstand van elkaar geen bezwaar hoeft te zijn om je partner beter te leren kennen. Zelfs als dat inhoudt dat je de ander dan maar sporadisch kunt bezoeken omdat hij/zij meer dan 1000 km van jou verwijderd woont. Een gastvrij onderkomen in het buitenland kan bovendien een heerlijk vakantieadres zijn, zeker als het een Hollandse man of vrouw is, die de plaatselijke taal goed kent. De wederdienst is dan jouw gastvrije huis als hij of zij naar Nederland komt. In beide gevallen heb je geen hotel nodig.
In het buitenland kan degene die daar al lang woont, je tevens alle mooie plekjes in de omgeving laten zien, zonder dat je daarvoor met een hele groep toeristen op pad hoeft te gaan. Omgekeerd kan de ander bij jou in Nederland, rustig zijn & haar familie bezoeken vanuit jouw huis, of bij jou thuis ontvangen. Na een periode bij elkaar geweest te zijn, kan je daarna beeldbellen met elkaar om de relatie samen verder uit te diepen. Dagelijkse beslommeringen val je de ander dan maar liever niet teveel mee lastig, die los je gewoon zelf op.
Maar wat gebeurt er als je iemand ECHT nodig hebt in de tussenliggende periode dat je niet bij elkaar bent? Tot wie wend je je dan? Tien tegen een dat het een familielid is, je kind(eren), die goede buren of je hartsvriend(in) die alle ins en outs van je kent. Je kan immers niet verwachten dat je partner even overkomt omdat je opeens voor een kortstondige opname naar het ziekenhuis moet, je huisdier(en) te verzorgen in de periode dat je dat zelf niet kan, je post dagelijks uit het zicht te leggen om inbraak te voorkomen, etc.
Nou weet ik wel dat ik niet bij voorbaat al overal beren op de weg moet zien, als er nog niks aan de hand is, anders kan ik straks "bijna" alleen nog maar achter die spreekwoordelijke geraniums zitten. Het is bij mij wel zo dat grote avonturen aangaan een stuk minder is geworden, zeker nadat ik met pensioen ben gegaan. Over al die praktische dingen dacht ik 10 tot 15 jaar geleden nog niet zo na. Misschien scheelt het als je zelf ooit hebt meegemaakt dat er iets ernstig mis ging, of bij een dierbaar persoon waar je een hele sterke band mee hebt.
Ik heb ook ondervonden dat iemand die aan het andere eind van ons land woont ook niet zomaar even naar je toe komt, maar dat het vaak allemaal om vaste afspraken draait. Bij ie man of vrouw die veel minder ver weg woont, gaat dat toch allemaal een stuk makkelijker...
Voorbereidingen op de echte afspraak
Ik ben als ik dit schrijf bezig met het afvinken van mijn things-to-do list voor mijn vakantietrip die 6 juni begint. Er staan aandachtspunten op die ik de afgelopen dagen heb afgerond, dingen die ik vandaag en morgen ga doen en ook heel belangrijke afstreeppunten, die pas op de vroege ochtend van het vertrek afgerond kunnen worden. Acht dagen met de bus richting Hongarije, bezoekjes aan Boedapest en omgeving, in een land waar ik van de taal echt geen enkel woord spreek. Dat gebrek aan zelf verbaal te kunnen communiceren stuit mij tegen de borst. Ik breek zelfs mijn tong over de fonetische weergave van de belangrijkste zinnen en uitdrukkingen in het boekje met woorden en uitdrukkingen in het Hongaars.
Eigenlijk is mijn hele leven een voorbereiding op dingen die later gaan gebeuren. Als kind moest ik mij op school voorbereiden op mijn werkzame leven. Dagelijks of eens per paar dagen moet ik boodschappen doen. Ik probeer bij de voorbereiding van mijn vakantie niets te vergeten. Als ik jarig ben of anderen uit mijn kring jarig zijn eist dat weer een ander stuk voorwerk. En dan de kerstkaarten! Daar begin ik vroeg mee, in oktober ga ik ze al schrijven.
Een date vraagt, nee smeekt ook om voorbereidingen. Ik geloof dat van een flink deel van de dates al op voorhand helder is, dat ze geen vervolg krijgen, louter en alleen vanwege een slechte voorbereiding. Evenals een vakantie volledig in de soep kan lopen als het voorwerk niet perfect is. Hoe vaak lees ik niet dat een gezin en nog vaker een single onderweg merkt, dat er iets vergeten is. Ronduit rampzalig is het vergeten van het uitdoen van de knop van een gasfornuis, die weliswaar op de laagste stand stond.. Als je met z’n tweetjes bent zullen die ultieme missers minder vaak voorkomen.
De voorbereidingen voor een date moet je toch zelf doen. Hoewel, ik heb van sommige dames gehoord, dat ze hulp hebben gekregen, meestal van een dochter of een ander familielid die hen adviseerde hoe ze hun date tegemoet moesten gaan, en vooral bij het opstellen van een profieltekst.
Vrouwen schenken voor een afspraakje doorgaans meer aandacht aan hun kleding en overige uiterlijke verzorging dan mannen. Een even belangrijk aspect voor een date is goed afspreken, waar de locatie is en hoe laat de ontmoeting plaats heeft. Wat voor iemand een bekende plek is kan voor de ander een zoekplaatje zijn.
Net als voor een vakantiereisje is een lijstje van aandachtspunten bij een date niet overbodig,. Voorkomen is beter dan genezen. Nog erger, een mislukte date door een slechte voorbereiding krijgt doorgaans geen tweede kans. Er zijn onvoorziene omstandigheden die een date compleet kunnen laten mislukken. Iemand kan in een slecht humeur verkeren, gewoon niet goed in zijn of haar vel zitten. Is het dan niet beter om de date uit te stellen??
Buienradar is een geweldig hulpmiddel om een buiten-date tot een succes te maken. Ik raadpleeg die site regelmatig. Helaas is ook die site niet altijd voor 100 procent betrouwbaar.
Ik wens iedereen goede voorbereidingen op de ontmoeting, die nog komen gaat. En nog meer, dat die date slaagt en een vervolg krijgt!
Uitgehuwelijkt
Afgelopen weekend heb ik 2 kunstroutes bezocht. Ze waren allebei in de buurt en dus te bezoeken met de fiets. Als bonus heb ik ook diverse mooie tuinen mogen betreden waarin de beelden, het keramiek of de schilderijen zeer fraai stonden opgesteld. Toch hadden sommige kunstenaars hun werk ook nog volledig opgesteld staan in hun atelier.
Zo betrad ik een atelier waar de kunstenaar veel schilderijen van Rembrandt van Rijn had nageschilderd. Hij zei met een brede lach : je hoeft niet meer naar het Rijksmuseum om zijn schilderijen te bekijken, je kunt zijn werk hier ook bewonderen. Hij had ook nog "het puttertje" van Carel Fabritius nageschilderd, Rembrandts meest getalenteerde leerling. Rembrandt is helaas niet zo netjes met het werk van zijn beste leerling omgesprongen.
Als hij een schilderij van Carel mooi vond, zette hij gewoon zijn eigen handtekening eronder, vertelde de kunstenaar me. Hij kwam ermee weg, omdat Fabritius nog een leerling van hem was. Meestervervalser Han van Meegeren, die o.a. schilderijen van Vermeer had vervalst kreeg er gevangnisstraf voor. Rembrandt was in wel meer dingen niet zo netjes, antwoordde ik hem. Ik heb ooit eens gehoord dat hij veel schulden had gemaakt en dat hij in 1656 vrijwillig failliet ging om het erfdeel van zijn zoon te beschermen, maar zijn huis & inboedel werden later toch nog verkocht.
Ook weet ik dat hij na de dood van zijn vrouw Saskia van Uylenburgh een kindermeisje, Geertje Dircx had ingehuurd voor zijn zoon Titus. Zij was ook de huishoudster. Hij werd op haar verliefd en zij werd zijn minnares. Niet vreemd, maar wel ongepast dat ze ongehuwd samenleefden als man en vrouw, dat kon echt niet in die tijd. Hij deed haar dus een trouwbelofte. die hij net zo makkelijk weer verbrak, toen hij een relatie kreeg met Hendrickje Stoffels, zijn grote liefde en muze. Geertje pikte dat niet en klaagde hem aan. Dat kon ze niet winnen want Rembrandt was toen al een beroemd kunstenaar. Sterker nog, zij had de ringen van zijn vrouw, die hij zelf aan haar geschonken had, naar de lommerd gebracht. Hij klaagde haar dus ook aan. Door zijn toedoen werd zij 5 jaar opgesloten in een tuchthuis.
Het gesprek met deze kunstenaar ging als volgt verder. Hij zei : geloof het of niet, maar mijn vrouw en ik zijn aan elkaar uitgehuwelijkt. Wat, hier in Nederland (?), dat meen je niet, zei ik en keek hem verbaasd aan. Tja, mijn vader had een grote boerderij, haar vader was ook een rijke boer. Wij werden door onze ouders gezien als een uitstekende huwelijkskandidaat. Ook kenden onze ouders elkaar, wij hadden dezelfde achtergrond, dezelfde waarden en normen, kat in het bakkie. Hoe liep dat af, vroeg ik hem, zijn jullie gelukkig geworden? Na 55 jaar huwelijk is ze nog steeds mijn vrouw. Geen enkel probleem, onze ouders hadden het goed gezien, antwoordde hij met pretlichtjes in zijn ogen.
By the way, ik heb hier ook nog een dienblad vol met kleine borreltjes oranje bitter staan, voor al mijn bezoekers. Tast toe, proost ...