Eye-opener
donderdag 16 januari 2020
Afgelopen weekend had ik een verlate Nieuwjaarsborrel, georganiseerd door een goede kennis in een daartoe afgehuurde openbare gelegenheid. Deze spontane man doet dit ieder jaar en ik verheug me er altijd op, want er komen elk jaar interessante mensen en oude bekenden die ik nog meegemaakt heb bij een activiteitenclub voor alleenstaanden, waar ik 3 jaar lid van ben geweest.
Vorig jaar heb ik een lang gesprek gehad met een vrouw die haar plekje had gevonden in een woongemeenschap. Daar heeft ze veel moeite voor moeten doen en ook een proeftijd van 2 maanden voor overgehad, De hele groep moest haar geschikt vinden en toestemming geven, want de animo voor de vrijgekomen plek was groot en er waren veel gegadigden. Dit jaar raakte ik in gesprek met een pittige blonde dame van mijn eigen leeftijd, die net terug was van een reis van 3 weken naar Cuba. Ze had die reis in haar eentje gemaakt en wat het nog avontuurlijker maakte, niet als lid van een reisgezelschap, maar alleen. Ze had alles wat ze wilde zien zelf uitgezocht en met het openbaar vervoer bezocht. Nou ben ik zelf niet zo'n durfal. Ik zou nooit alleen zo'n grote reis maken en al helemaal niet als je geen groep hebt om op terug te vallen. Is dat niet gevaarlijk, vroeg ik ? Ze lachte, nou je moet wel goed weten waar het wel en niet kan. In sommige Afrikaanse landen is het een stuk onveiliger. Daar ben ik weleens door dronken mannen lastig gevallen. Maar ik ben gelukkig nooit beroofd of verkracht, zei ze monter.
Na enige tijd vertelde ze mij over haar grote liefde, die een paar jaar terug overleden was. Ze had jarenlang een "geheime" relatie met hem gehad, want hij was getrouwd. Meteen begonnen de alarmbellen te rinkelen. Geen oordeel vellen, mening geven of conclusies trekken, gewoon luisteren en evt 1 of 2 vragen ter verduidelijking stellen, dacht ik. Ze had hem ontmoet op haar werk en ze waren hoteldebotel verliefd op elkaar geworden. Hij had een gezin met nog kleine kinderen en een goede baan, dus zij moest plechtig beloven dat hun relatie nooit zou uitkomen en daar heb ik me altijd aan gehouden, zei ze, want zijn wettige vrouw is het nooit te weten gekomen. Hij had veel bewegingsvrijheid doordat hij voor zijn werk veel vergaderingen had en vaak op reis moest. Dus zij was niet alleen zijn minnares, ze heeft ook veel met hem gereisd, mooie plekken gezien en diverse leuke uitstapjes met hem gemaakt.
Zij was niet de (af)wachtende vrouw, want hij wilde vaker bij haar langs komen dan dat zij hem toestond. Ik keek haar aan, hoefde echter niets te vragen. Ze zei "hij hield ook veel van zijn vrouw en had met haar een volwaardig huwelijk. Als hij polyamoureus mocht zijn, mocht zij het toch ook?". Dus af en toe weigerde ze hem om langs te komen omdat zij een vrijer op bezoek had, of omdat ze met een andere man op vakantie ging. "Ik heb niks voor hem gelaten, me nooit eenzaam gevoeld en ben dus ook niet in een gat gevallen na zijn dood, omdat ik altijd genoeg lovers, vrienden en vriendinnen heb gehad" grijnsde ze. Ik keek haar onthutst aan.
Ze barstte in lachen uit, streek plagend over mijn wang en zei "meisje, meisje, je kan een spannender en gevulder leven hebben als je wat minder streng bent voor jezelf, geniet gewoon van wat er allemaal op je pad komt . Zo, en nu ga ik een biertje aan de bar halen" zei ze. Vervolgens liet ze mij in grote verwarring achter en liep weg ...
geplaatst door sixty - 3635 keer gelezen
Vorige berichten
Succes hangt af van je eigen inzet
Succes hangt af van je eigen inzet
Ik ben blij en trots op mijzelf. Ik was al een paar dagen aan het proberen om op mijn nieuwe laptop de printer te installeren. Het is mij vanmorgen gelukt, evenals de Wifi verbinding. Ik weet nog wanneer ik tijdens mijn werk een probleem niet tijdig opgelost zou kunnen krijgen, ik het een poosje liet rusten. Het gekke was, dat het daarna wel lukte. Zo ook met het installeren van de printer. De volgende dag, of het latere moment kijk je er vaak met een frisse en andere blik naar. En… ik geef niet gauw op.
Ik vind het ook leuk om op een computer iets te proberen, iets uit te vinden. En ben niet bang om fouten te maken. Ik heb dat altijd gedaan. Bovendien van je fouten kun je leren. Op mijn werk hing een bordje met de spreuk: “Wie werkt maakt fouten, wie niet werkt maakt geen fouten”.
Er was een tijd dat alles vanzelfsprekend ‘wij’ was. Iemand in de buurt waaraan je iets kon vragen. Dat was weleens makkelijk, hoewel ik het zelf altijd eerst probeerde. Na tweeënveertig jaar Huwelijk hield het tweezijn ineens op. Niemand naast je om iets aan te vertellen. Dat was wennen. Het ‘wij ‘werd ‘ik’. Alles alleen doen. De (zware) container buiten zetten bijvoorbeeld. Ik noem dit vaak als eerste, omdat ik er een hekel aan heb. Oliepeil van de auto controleren, de banden ervan oppompen, mijn fiets nakijken en een band plakken. Allemaal klusjes die voor mij werden gedaan, omdat bij tweezijn ongemerkt de taken zijn verdeeld.
Hoewel er wel meer taken zijn die ik nu als single moet doen, is elk proces een gewenning. En problemen, of lastige dingen worden nu ook opgelost. Single zijn betekent ook het heft in eigen handen nemen. Het alleen-zijn beleven kost tijd. Inmiddels ervaar ik ruimte. Vooral ruimte om gelukkig te zijn in mijn alleen-zijn. Met alle mogelijkheden om die ruimte in te vullen. Er is geen stilte meer.
“Wie leert lopen op eigen voeten, kan verder komen dan hij dacht”
Liefs,
Monique
Samen eropuit.
Dit voorjaar ben ik op vakantie geweest, ik zou er nog iets over schrijven dus bij deze. Samen met een vriendin had ik Bosnië als eindbestemming. Je moet toch wat, er is overal wel wat te ontdekken. Mijn buurman is een Bosniër. Tenminste, dat zeg ik gemakshalve, want hij is een Nederlander net als ik. Ik bedoel natuurlijk dat zijn familie oorspronkelijk uit Bosnië komt, zijn vader destijds gevlucht voor het etnische geweld in de Balkan. Vandaar dat ik dacht, ik ga daar eens kijken. Eigenlijk had ik nog wel verder gewild, naar Griekenland, ik heb tijd genoeg. Maar helaas gold dat niet voor mijn reiskompaan, die het met een beperkt aantal vakantiedagen moest doen.
Ik had ook alleen verder kunnen gaan, zoals ik het ook vorig jaar in Portugal heb gedaan. En ook vroeger deed ik het wel eens op die manier. Zo ging ik eens met een vriend naar Oostenrijk. Hij ging daarna terug en ik reisde in mijn eentje verder. Daar had ik het over met mijn zoon en die vond het eigenlijk maar een rare oplossing. Samen uit, samen thuis was zijn mening. Typisch geval van een jongere van nu, die een stuk traditioneler is geworden dan mijn generatie. Athans vanuit mijn perspectief. Hmm… ik legde het dus voor aan de beoogde reisgenote, iemand die ik echt niet van overdadig traditionalisme kan betichten, maar ook die had een voorkeur voor ‘samen uit, samen thuis’! En zo bleef de reis beperkt tot drie weken. Athene terug op de to-do-lijst. En uiteindelijk liep de planning ook voor mijn niet zoals gedacht en kwam het goed uit zo, maar dat is een ander verhaal.
De gedachte was om de Donau te volgen en dat is voor een deel wel gelukt, via Regensburg en Passau naar Ilok. We deden veel indrukken op, in het bijzonder van de grote verschillen in welvaart tussen de Balkanlanden onderling. We hebben er reuze aardige mensen ontmoet, vooral in Bosnië. Wat betreft natuurschoon doen de landen nauwelijks voor elkaar onder, maar de prachtige waterpartijen van Plitvice zijn wel van een buitencategorie. En ook cultureel en historisch heeft Kroatië toch de beste papieren, overigens met veel steun van de Europese Unie.
Het reizen met tent ging prima, voor campings moet je een beetje een neus hebben, die hebben we, en een dosis mazzel. Wij zijn ook niet zo veeleisend wat dat betreft en als je het vergelijkt met kamperen pakweg 40 jaar geleden dan is sowieso alles superdeluxe. Juist de wat eenvoudigere campings zijn vaak aantrekkelijker. Improviseren is leuk. We stonden pal aan de Donau, en ook in iemands achtertuin. Maar het enige echt belangrijke voor de tentkampeerder is natuurlijk: schijnt de zon… of regent het. En ook daar zijn we weer goed mee weggekomen.
Je kunt op zo’n reis ook bedenken dat je niet alles samen hoeft te doen. Dat de één gaat zwemmen terwijl de ander een fietstocht maakt, bijvoorbeeld. Op andere reizen gebeurde dat ook wel, omdat je verschillend in energie zit of andere interesses hebt. Dat kan je op die manier prima opvangen en elkaar ‘s avonds over de dag vertellen. En op een langere reis wil je misschien ook wel eens even alleen zijn. Maar op deze reis deden we (bijna) alles gezamenlijk en we hebben ervan genoten. :-P
Tijd
Tijd is een ongrijpbaar concept.
Het is misschien ook helemaal niet de bedoeling om het te grijpen. Onmogelijk ook waarschijnlijk.
Alhoewel hij het zelf nooit zo gezegd schijnt te hebben, wordt aan Einstein vaak de uitspraak toegeschreven dat tijd alleen maar bestaat, omdat anders alles tegelijk zou gebeuren.
Dat zou ook wel een beetje veel om te bevatten zijn op dit ondermaanse, dus daarom heeft alles hier op aarde zijn plaats en tijd. Anders zouden we er binnen de kortste keren vanaf springen.
Ik sprak vanuit Frankrijk met een goede bekende in Nederland die voor euthanasie had gekozen. Het was ons afscheidsgesprek. Zijn samenvatting van het bestaan was chronologisch kort en bondig. Ergens midden in ons gesprek sprak hij de woorden: je komt er keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. En zijn tijd om er vanaf te springen was daar.
De schoolvakanties zijn alweer een paar weken bezig en nu ook de regio Midden vakantie heeft, stroomt de camping langzaam vol met gelukkige gezinnen. Ik moet er niet aan denken dat alles tegelijk zou gebeuren. Gelukkig gebeurt dit pas na zeven zalige weken.
Zijn woorden klinken mij als muziek in de oren: je komt er een keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. Dit weekend. Alles op zijn tijd.