terug

Een sms-je om twaalf uur 's nachts

vrijdag 7 oktober 2016

Er was een tijd dat de mensen elkaar sms-jes stuurden. Een heel gepiel was dat, met die druktoetsen. Als het sms-je binnenkwam, maakte de zaktelefoon het geluid van een kleine ontploffing en zat er niets anders op dan het te lezen, want het kon urgent zijn. In die tijd had ik een digitale relatie met een dichter. We schreven elkaar in gloedvol proza over hoe het zou zijn om elkaar te ontmoeten, hoe het zou zijn om het leven met elkaar te delen. Oude en nieuwe gedichten stuurden we elkaar, foto’s (hij vooral), muziek. Hij woonde nogal ver weg, of ik, dat laat ik in het midden. Wat vast stond: we voelden ons hier goed bij, hij en ik. Dus als ik door wat voor toevallige omstandigheid dan ook in de buurt van zijn huis moest zijn, was hij door een al even toevallige omstandigheid juist aan de andere kant van het land.

Alarm. Alle waarschuwingsbellen rinkelen. Dit is een foute man, een niet-zoeker, een aan-het lijntje houder, hij heeft een onbevredigend huwelijk, hij amuseert zich met je, kijk dan, hij heeft zijn profiel maar half ingevuld, het maakt hem niet uit met wie... Jazeker. Hij was de ultieme uitdaging voor een vrouw als ik, die van krachtige, in bloemrijke taal geschreven mails houdt en blijmoedig blind blijft voor de valkuil ‘de woorden maken de man’. Hij was trouw en consequent, in alles. Hij stuurde me elke dag een sms-je, om twaalf uur ‘s nachts.
Nu lag in die tijd mijn zaktelefoon naast mijn bed, want ik wachtte op het bericht: ‘kom snel, ons moeder ademt nog maar niet lang meer’. Ik kon zijn sms-je dus niet negeren, maar ik werd er wel klaarwakker van. Ik besloot hem hierover aan te spreken, in de taal die de onze was, en schreef: “Vanochtend liepen wij, stokrinners, door het deftige Beetsterzwaagse bos. Het bos is niet mijn favoriete biotoop, maar het rint daar prettiger dan over de Drachtster dreven. Wij stokrinners namen niet de moeite onze voeten op te tillen en de gesprekken vielen stil om het geritsel te kunnen horen.Het geritsel van beukenblaadjes. Blaadjes van beukenbomen. Blaadjes van toekomstig beukenhout. En ik begreep niet waarom ‘slaap’ zo'n gewaardeerde eigenschap in beuk is. Ik ben geen nachtvlinder, nooit geweest. Mijn moeder is oud en broos, dus de telefoon ligt, ingeschakeld, naast mijn kussen als ik slaap. Kan jij 's avonds heel laat, als de vermoeidheid je remmingen laat verdwijnen, als je vingers niet meer lijken te trillen, je stem niet meer schor is, als hét moment lijkt te zijn aangebroken om de toetsen te beroeren en je met mij te verpozen, kan je mij dan in je gedachten zien? Slapend, mijn wit-blonde haren in een vlecht op het witte kussen, mijn verleidelijke vormen verstopt in een witte pon, onder een wit omhoesd dekbed van Texeler wol, in de diepe duisternis van mijn wit geschilderde zolderkamer? Mijn mond rood? En kan je mij dan laten slapen? Immers, als ik slaap prefereer ik stilte boven geluid, ook jouw stilte boven jouw geluid. Slechts de zachte ademhaling van jou als mijn uit brons gegoten minnaar kan mij bekoren in mijn slaap.”

De volgende dag stuurde hij me een sms-je om twaalf uur ‘s nachts. De oude Immanuel Kant had gelijk: “Esthetica is altijd een vorm van afstand.” En even waar bleek regel vijftien uit de minder oude lijst ‘Rules that guys wish women knew’: “Ask for what you want. Let’s be clear on this one. Subtle hints don’t work. Strong hints don’t work. Really obvious hints don’t work. Just say what the hell you want!”

Dit was in november 2010. Nu, een verrukkelijke relatie verder (niet met de dichter) zou ik het anders doen, verstandiger hoop ik. Maar met even veel vrouwelijk onbegrip voor de speciale constructie van de mannelijke hersenen.

geplaatst door RodeJas - 8789 keer gelezen